📂 پرونده: اقتصاد توجهاگر مطمئن بودید هیچ‌کس قرار نیست عکس‌تان را ببیند، باز هم آن را منتشر می‌کردید؟یک لحظه جدی فکر کنید.🤔نه لایک. نه کامنت. نه فالوئر جدید. نه حتی یک نفر که بگوید: «چقدر خوب شدی!»فقط خودتان و عکس خودتان.باز هم همان عکس را می‌گذاشتید؟شاید جواب خیلی‌ها «بله» باشد.اما یک سؤال جالب‌تر:اگر قرار بود هیچ‌کس عکس را نبیند،آیا باز هم همان‌قدر برای انتخاب عکس، زاویه، نور، لباس، ژست و حتی متن زیر آن وقت می‌گذاشتیم؟اینجا ماجرا فقط درباره عکس نیست.چرا وقتی بدنمان بهتر می‌شود، دوست داریم آن را بیشتر نشان بدهیم؟چرا ماشین جدیدمان را به اشتراک می‌گذاریم؟چرا سفر، رستوران، خانه، لباس، شغل و حتی کتابی که می‌خوانیم گاهی تبدیل به چیزی برای نمایش می‌شود؟شاید چون انسان فقط دوست ندارد داشته باشد؛دوست دارد دیده شود که دارد.و اینجا یک چرخه شکل می‌گیرد:نمایش 👈 توجه 👈 تأیید 👈 احساس خوب 👈 نمایش بیشتراینستاگرام فقط یک اتفاق مهم دیگر به این چرخه اضافه کرده:حالا برای دیده‌شدن لازم نیست در یک جمع ۳۰ نفره باشیم.می‌توانیم در چند دقیقه، خودمان را به صدها یا هزاران نفر نشان بدهیم.اما سؤال اصلی اینجاست:آیا ما در شبکه‌های اجتماعی فقط خودمان را نشان می‌دهیم، یا کم‌کم یاد می‌گیریم «چه نسخه‌ای از خودمان را باید نشان بدهیم»؟و شاید سؤال سخت‌تر:چقدر از چیزهایی که نمایش می‌دهیم واقعاً برای خودمان است و چقدر برای نگاه دیگران؟حالا واقعاً نظر شما چیست؟اگر هیچ‌کس قرار نبود ببیند،رفتار ما چقدر تغییر می‌کرد؟👇 تجربه یا نظرتان را بنویسید؛ حتی اگر مخالف این نگاه هستید.#MarketingMethods #اقتصاد_توجه #اقتصاد_رفتاری #رفتار_مصرف_کننده✍ محسن قلی‌زاده @MarketingMethods