قسمت سوم پنجمین پیش‌فرض — و شاید فریبنده‌ترینِ آن‌ها — آموزهٔ پیشرفت اجتناب‌ناپذیر بود. تاریخ دیگر ن

قسمت سوم پنجمین پیش‌فرض — و شاید فریبنده‌ترینِ آن‌ها — آموزهٔ پیشرفت اجتناب‌ناپذیر بود. تاریخ دیگر نه چون چرخه‌ای تکرارشونده فهمیده می‌شد و نه چون روندی رو به زوال، بلکه به‌صورت صعودی پیوسته به سوی نوعی الوهیتِ مادی تصور می‌گردید. دانش انباشته می‌شود، فناوری پیش می‌رود، جامعه بهبود می‌یابد، و بشریت بالغ می‌شود تا سرانجام به حالتی برتر از هستی دگرگون گردد.دوران قرون وسطی، با همهٔ غنا و رنگارنگی‌اش، دوباره تعریف شد به‌عنوان «عصرهای تاریک»، دقیقاً از آن‌رو که پیش از سپیده‌دم تازهٔ عقل قرار داشت؛ عقلی که اکنون قرار بود انسانیت را روشن سازد — تصویری وارونه از  نماد کلاسیکِ «نور جهان»(مسیح) که تاریکی‌های عصر بت‌پرستانه را می‌شکافت. Anno Domini،عصر خداوندگار، به «عصر مشترک یا مدرن» بدل شد. آینده قرار بود بهتر از گذشته باشد — و حتی بیش از آن، یقیناً بهتر می‌بود — زیرا عقل، هنگامی که آزاد شود، همهٔ مشکلاتی را حل خواهد کرد که خرافه و نادانی گذشته از رویارویی با آن‌ها ناتوان بودند.این ایمان به پیشرفت، سرچشمهٔ اعتمادبه‌نفس عصر روشنگری بود که هم هنجار شنکنی آن را توجیه می‌کرد و هم بازنویسی تاریخ را.تاریخ می‌بایست از «سال صفر» دوباره آغاز شود. در این صورت، انسان چرا باید چیزی را حفظ کند که آینده‌اش آن را برای همیشه پشت سر خواهد گذاشت؟این پنج مقدمه — عقل خودبنیاد، فردیتِ حاکم، طبیعتِ مکانیکی، جدایی واقعیت و ارزش، و پیشرفت اجتناب‌ناپذیر — ویژگی‌های تصادفی اندیشهٔ روشنگری نیستند. آن‌ها خود معماری این تفکرند: دیوارهای باربر فلسفه‌اش که همهٔ چیزهای دیگر بر آن‌ها استوار است. و درست همین پیش‌فرض‌ها هستند که تجربهٔ سه قرن بعدی به‌طور نظام‌مند  سستی و ضعف آنان‌را نمایان کرده است.@intellectuele