قسمت دوم پیش‌فرض‌های بنیادین روح عصر روشنگری فلسفه‌ی روشنگری هرگز یک آموزهٔ یکپارچه نبود و چهره‌های برجستهٔ آن در بسیاری از مسائل با یکدیگر اختلاف داشتند. لاک و هابز نظریه‌هایی ناسازگار درباره‌ اقتدار سیاسی ارائه کردند. هیوم و کانت برداشت‌هایی آشتی‌ناپذیر از مبانی شناخت داشتند. فیلسوفان فرانسوی و اخلاق‌گرایان اسکاتلندی دربارهٔ نسبت احساس و عقل با یکدیگر  اختلاف نظر داشتند. با این حال، زیرِ این اختلاف‌ها مجموعه‌ای از پیش‌فرض‌های مشترک وجود داشت که پروژهٔ روشنگری را در کلیتش تعریف می‌کرد و آن را از آنچه پیش از آن آمده بود متمایز می‌ساخت.نخستین — و بنیادی‌ترین — این پیش‌فرض‌ها، خودمحوری و استقلال ذاتی (autonomie)عقل بود. فلسفهٔ قرون وسطی و دوران باستان عقل را قوه‌ای می‌دانست که در نظمی گسترده‌تر مشارکت دارد — نظمی هم‌زمان کیهانی، الهی و طبیعی. این نظم طبیعی نه آفریدهٔ عقل بود، و نه صرفاً فراتر از آن قرار داشت؛ بلکه نظمی نبود که عقل بتواند آن را به‌طور کامل درک کند. عقل ابزاری اساسی برای دستیابی به حقیقت شمرده می‌شد، اما نه سرچشمهٔ خودِ حقیقت.روشنگری این نسبت را وارونه کرد. عقل را به‌عنوان امری خودبنیاد تعریف نمود که به هیچ مرجع بیرونی پاسخ‌گو نیست و کاملاً قادر است مبانی خویش را بنا نهد و نتایج خود را اعتباربخشی کند. بدین‌ترتیب، کتاب مقدس، دین مسیحیت و خردِ به‌ارث‌رسیده از جایگاه منابع بنیادی شناخت به مرتبهٔ اموری مشکوک و خطا‌پذیر تنزل یافتند، و تنها تا آنجا پذیرفته شدند که بتوانند در دادگاه عقل از خود دفاع کنند.دومین پیش‌فرض از اولی ناشی می‌شد: حاکمیت سوژهٔ فردیِ . اگر عقل خودمختار باشد، آنگاه فرد اندیشنده نقطهٔ آغاز هر پژوهشی می‌شود. «می‌اندیشم، پس هستم» دکارت نمود برجستهٔ این نگرش است: فیلسوف، پس از آنکه در هرچه قابل تردید است شک می‌کند، تنها به یک یقین می‌رسد: خودِ عمل اندیشیدن. از این اتمِ یقین، باید تمام دانش دوباره ساخته شود. ذهن فردی — نه جامعه، نه دین مسیحیت، و نه کلیسا — به بنیانی بدل می‌شود که همه‌چیز دیگر باید بر آن بنا گردد.سومین پیش‌فرض، ریاضی‌سازی طبیعت بود. موفقیت چشمگیر فیزیک نیوتنی این اندیشه را پدید آورد که جهان ماشینی عظیم است که طبق قوانینی تغییرناپذیر و قابل بیان به زبان ریاضی کار می‌کند. آنچه پیش‌تر به‌منزلهٔ «کاسموس»(Cosmos)فهمیده می‌شد — کلی منظم، سرشار از غایت و معنا — به ماشینی بی‌جان و بی‌هدف فروکاسته شد: پیچیده، قابل پیش‌بینی، و فاقد هرگونه معنای ذاتی. این تصور مکانیکی وعدهٔ توان توضیح کامل را می‌داد: به شرط آنکه شناخت کافی از شرایط اولیه و قوانین حاکم داشته باشیم، هر جنبه‌ای از واقعیت، دست‌کم در اصل، قابل پیش‌بینی و تبیین خواهد بود. دیگر هیچ باقی‌مانده‌ای وجود نداشت، هیچ رازی، هیچ قلمرویی که ذاتاً از تحقیق بالقوهٔ انسانی بیرون باشد.@intellectuele