نشسته ام به غزلهای خیره در بندمبه درد زرد صبوری که داده پیوندمبه زخمهای خیابان ، به مرده های جنینچگو

نشسته ام به غزلهای خیره در بندمبه درد زرد صبوری که داده پیوندمبه زخمهای خیابان ، به مرده های جنینچگونه می شود اینجا غزل بخایندمشبح ،شبح شب ،سیاه ، کور، نموربه مردگان کدامین قبور آکندمهمیشه سرخترین زخمهاست پیشکشمبه شعرهای غنایی چرا دل بندم ؟جهان سرکش دردم، حکم کرده لبشکه هیس ! زخم دلم را به زخم می بندمهبوط مرگ نشسته است روی شاخه سروبه انتهای زمین مانده چند تا چندم؟جهان سرخ لبش خوشه های زخم دلشلعاب مرگ بیارید ،گریه می خندمسیاه مشق زمین شد از چه چشمانم به شاه مات طلای سیاه در بندم. مریم پناهشاهی @marypoem