آقا سلام! قلب شما تکه تکه نیست؟ما را هزار بار در این شهر کشته اندوقتی که عشق می وزد از فصل رودهاوقت

آقا سلام! قلب شما تکه تکه نیست؟ما را هزار بار در این شهر کشته اندوقتی که عشق می وزد از فصل رودهاوقتی باد می وزد از سمت دودهایک نیمه شب چشم دلم را سفته اندیک نیمه شب دست دلم را بریده اندیک نیمه شب سقف تنم را شکسته انددر کوچه های بی کس بر تاکسی سوارما را به سمت وحشت بیراهه برده انددر چشمهای شهر شما داس و تیشه نیست؟تصنیفهای سرخ وطن نا سروده نیست؟ما را هنوز در وسط شهر عاشقیسلاخهای سخت گران مثله می کنندما را هنوز توی شب تا همیشه شبدر خوابهای کوچکمان سنگ میزنندمعشوق های دلشده ی تا همیشه مرددر بازوان عاشق خود دار می زنندتا هر درخت شکل تو تابوت می شودتا هر امید توی دلم دود می شودآقا سلام شهر شما چند آسماندر دست کودکان وطن دود می شود؟در دستهای زخمی مرد زباله گرد چندین ستاره مرده و نابود می شود؟آیا کسی شهر مرا گریه می کند؟آیا کسی فکر چراغان مرده هست؟ یا که جسد جسد ‌‌‌‌جسد مغز شهر راتا خانه های سنگ خدا پله می کنند؟مریم پناهشاهی @marypoem