حالا تفاله ی انگشتهای منتوی چاه آشپزخانهگیر کرده است و هیچ شعرینمی تواند آنرا د

حالا تفاله ی انگشتهای منتوی چاه آشپزخانهگیر کرده است و هیچ شعرینمی تواند آنرا دربیاورددیگر مسیر کبوترهابه هیچ بامی نمی افتدو ما همهدر زیرزمین خانه می رقصیمبه من نگو که چراوزنهای دلم تکه پاره شده استاز سیم های ظرف شوییچیزی جان سالم بدر نمی بردعوضش ‌‌‌‌‌‌قلبهاکیک می شوند توی بشقاب هایتانکه دلهامان رادر صفر ثانیه بخوریدو قورت بدهید.مریم پناهشاهی@marypoem