🔆حدّ شرقی عالم کجاست؟ حدّ غربی عالم کجاست؟ 🍃محمدرضا ریخته‌گران (منتشر شده در مجلهٔ فلسفه دانشگاه ت

🔆حدّ شرقی عالم کجاست؟ حدّ غربی عالم کجاست؟ 🍃محمدرضا ریخته‌گران (منتشر شده در مجلهٔ فلسفه دانشگاه تهران، شمارهٔ ۱ بهار و تابستان ۱۴۰۴؛ ویژه نامهٔ گرامیداشت استاد فقید دکتر محسن جهانگیری، صفحات ۴۵۳-۴۵۵) ✅ بخش اول بحث ما دربارۀ شرق و غرب است و اینکه شرق کجاست…🔆حدّ شرقی عالم کجاست؟ حدّ غربی عالم کجاست؟🍃محمدرضا ریخته‌گران(منتشر شده در مجلهٔ فلسفه دانشگاه تهران، شمارهٔ ۱ بهار و تابستان ۱۴۰۴؛ ویژه نامهٔ گرامیداشت استاد فقید دکتر محسن جهانگیری، صفحات ۴۵۳-۴۵۵)✅ بخش دومبنابراین با رسیدن خورشید جامعیّت به وسط‌السما عالم و انکساف و احتجاب آن، شعاع‌های قبلی در پرتو سطوت تابش خورشید عالم‌تاب ناپدید می‌شوند، و چهرۀ عالم دگرگون شده و غرب جدید شکل می‌گیرد. باید توجه داشت که با اعتزال و کنار کشیدن خورشید جامع، غرب جدید ظهور می‌کند؛ خورشید جامع به کنار رفته و محتجب شده تا غرب جدید سربرآورد.خورشید با اعتزال و کنار کشیدن خود این فرصت را پدید آورده تا جانب غربی وجود نیز ظهور بکند؛ «ولِله المَشرِقُ وَالمَغرِبُ». مدرنیته نمی‌توانست فراز آید، اگر پیش از آن این اعتزال و احتجاب خورشید جامعیّت تحقق نمی‌یافت و از وجهی غرب جدید همین اعتزال و احتجاب است. یعنی در پرتو سطوت و صولت شروق نیمروزی آن حقیقت جامع، همۀ حقایق و صورت‌های پیشین از دور خارج می‌شود. ولیکن آن حقیقت با اعتزال و کنار کشیدن خودش، دیگران و چیزها را پیش می‌فرستد و غربی‌ها و آدم‌های جدید و شهرهای جدید، شکل می‌گیرند.در پایان باید خاطر نشان ساخت که هایدگر در طرح مباحث حقیقت و الثیا (ἀλήθεια/ Aletheia) نظری به شرق و غرب داشته است. در واقع وجهۀ lethe وجهۀ خفا و مغربی و alethes رفع آن خفا است. یعنی بشارت است به شروق. اما در باب تجلّی جامع و شروق نیمروزی از وسط‌السماء عالم، هایدگر خیلی تأکید نکرده و درباره‌اش ذکری به میان نیاورده است.این تلقی هایدگر از اینکه شرق به نیستی و عدم رفته و غرب به هستی و وجود، یعنی حوالت مشرقی، نیستی و حوالت مغربی، هستی است، ناظر به صورت اولیۀ شرق و غرب است که با جغرافیا هم اقتران دارد؛ یعنی شرقی که در مشرق جغرافیایی واقع شده، هند و چین و ژاپن، و تمدّن و فرهنگ این شرق با تمدّن و فرهنگ غربی که در مغرب جغرافیایی واقع شده، در سرزمین‌های آن سوی یونان؛ یعنی اروپا و آمریکا، تفاوت دارد و آن فرهنگ‌های شرقی راه نیستی را می‌روند، درحالی‌که فرهنگ مغربی که مقابل آنهاست، راه هستی را می‌رود. بنیاد تفکّر شرق نیستی و غرب هستی است. غرب وجود را تلقی به موجود کرده، یعنی هست‌اندیش است و به موجود و به هستی و به آنچه که هست توجه کرده است. همۀ اینها یعنی اینکه غربی‌ها راه هستی را رفته‌اند و در راه هستی است که ابزار و تکنولوژی و مدیریت و غیره معنا می‌یابد.و این در حالی است که در غرب جدید وجوهی هست که از جمله غیرجغرافیایی و غیر جایگاهی بودن آن است که بر بنیاد دیگری استوار است و آن بنیاد همان‌طور که پیشتر گفته شد تابش نیمروزی خورشید اطلاق و جامعیّت است.🔶لینک متن کامل در مجلهٔ فلسفه:https://jop.ut.ac.ir/issue_13521_13524.html@farzan_agahihttps://t.me/marzockacademy