"انتری که لوطی‌اش مرده بود"؛ روان‌کاویِ سوژه‌ای در آستانه‌ی آزادی طرح داستان قربان عباسی «روایت با مرگ یک لوطی دوره‌گرد آغاز می‌شود که همراهش یک انتر (میمون آموزش‌دیده برای نمایش‌های خیابانی) دارد. لوطی که روزگارش را از راه نمایش دادن انتر می‌گذرانده، ناگهان…با خوانش فوکویی، می‌توان لوطی را به عنوان قدرت انضباطی دید که از بدن انتر سوژه‌ای مطیع می‌سازد.اما با حذف این قدرت، بدن انتر نه آزاد، بلکه بی‌سامان و رهاشده می‌شود.قدرت، در این داستان، نه فقط سرکوبگر، که معناساز است.و با زوال آن، سوژه گرفتار خلأ می‌شود.خلأیی که نه آزادی، که پوچی می‌زاید. در انتری که لوطی‌اش مرده بود، صدای مرگ خدای نیچه را هم می‌توان شنید:جهانی که سرمشق‌های والا، مرده‌اند؛و در غیاب آنان، انسان/انتر، به‌جای اینکه خالق معنا شود،یا دیوانه می‌شود، یا تقلیدگر مضحک گذشته.انتر، نیچه‌وار، در وضعیتِ آخرین انسان مانده:نه شور آفریدن دارد، نه شجاعت نگریستن به مغاک.او فقط راه می‌رود، نگاه می‌کند، و گاه نرمشی پوچ می‌کند.او تصویر جان‌دار و تراژیک انسان مدرن است،وقتی خدا را از دست داده،و هنوز نتوانسته خود را خدا کند. واپسین تأمل: ما همه آن انتریمصادق چوبک، با نبوغی کم‌نظیر، از دل زبانِ ساده، حیوان، کوچه و بازار،پیچیده‌ترین لایه‌های روان بشر مدرن را بیرون کشیده.او نه فقط داستان انتر را نوشته،که روان‌نماییِ زیستِ ایرانی در عصر گذار از پدرسالاری، دین، و اتوریته را شکل داده است.ما همه آن انتر خسته‌ایم،که نه می‌توانیم به گذشته برگردیم،نه از پسِ ساختن نظمی نو برمی‌آییم.و در این برزخ، فقط به تکرارِ بی‌معنا پناه می‌بریم.✍قربان عباسیhttps://t.me/marzockacademy