وقتی فراموش می‌کنیم هوش مصنوعی، انسان نیست!تا حالا شده هنگام صحبت با یک هوش مصنوعی احساس کنید واقعاً شما را می‌فهمد؟یا تصور کنید خوشحال، ناراحت، دلسوز یا حتی نگران شماست؟این پدیده یک نام دارد: انسان‌انگاری (Anthropomorphism).ذهن ما تمایل دارد به چیزی که شبیه انسان رفتار می‌کند، ویژگی‌های انسانی نسبت دهد. وقتی یک AI روان صحبت می‌کند، شوخی می‌کند، عذرخواهی می‌کند، همدلی نشان می‌دهد یا بخش‌هایی از گفتگو را به خاطر می‌آورد، به‌راحتی ممکن است پشت این رفتارها یک ذهن یا شخصیت تصور کنیم.اما نکته مهم اینجاست:رفتار انسانی ≠ ذهن انسانییک هوش مصنوعی ممکن است جمله‌ای بسیار همدلانه تولید کند، احساسات ما را از روی گفتگو تشخیص دهد و پاسخی کاملاً متناسب ارائه کند، اما این رفتار به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که خودش آن احساس را تجربه می‌کند یا دارای آگاهی انسانی است.انسان‌انگاری لزوماً چیز بدی نیست. اتفاقاً می‌تواند ارتباط با تکنولوژی را ساده‌تر، طبیعی‌تر و جذاب‌تر کند. خطر از جایی شروع می‌شود که این صمیمیت ظاهری باعث شود بیش از حد به AI اعتماد کنیم، به آن وابستگی عاطفی پیدا کنیم یا توانایی و آگاهی بیشتری از آنچه واقعاً دارد به آن نسبت دهیم.هوش مصنوعی هرچه بیشتر شبیه ما حرف بزند، تشخیص مرز میان شبیه‌سازی رفتار انسانی و داشتن تجربه انسانی مهم‌تر می‌شود.اگر روزی نتوانیم از روی گفتگو تشخیص دهیم طرف مقابل انسان است یا ماشین، آیا باز هم می‌توانیم مطمئن باشیم که ماشین فقط در حال شبیه‌سازی است؟جمشید قسیمیhttps://t.me/marzockacademy