دلنوشته ای بر این روزهای سخت جنگ آنجا که هستی بر روح ادمی میخواند نغمه پرندگان را مینوازد شرش

دلنوشته ای بر این روزهای سخت جنگ آنجا که هستی بر روح ادمی میخواند نغمه پرندگان را مینوازد شرشرجویباران لابلای جنگل سر سبز انجا که کودک دلواپس از کشته شدن حیوانات غمزده و بیگناه در عین حال امیدوار بچه گربه ای را در بغل میگیرد آنجا که کوه های پر ازبرف…این شعر حاوی یک روایتِ دردناک و تأملی عمیق درباره‌ی وضعیت امروز ایران است. این شعر ترکیبی است از خشم، دلسوزی، حسرتِ شکوه گذشته و مقصر دانستن دیگری .دقیقا درست میفرمایید «ما وارثان تمدنی هستیم که وقتی اجدادِ دیگران در برهوتِ بدوی می‌زیستند، ما دانشگاه داشتیم، پزشک و حکیم داشتیم، و شعر و فلسفه‌مان در جهان می‌درخشید. اما دریغ که در نقطه‌ای از تاریخ، مسیر خود را گم کردیم؛ ما در دامِ خرافات و ایدئولوژی‌هایِ ناکارآمد گرفتار شدیم و همان‌ها که روزگاری مقهور تمدنِ ما بودند، چهارنعل به سوی قله‌های علم و توسعه تاختند.حاصل آن تغییر مسیر، امروز برای ما چیست؟ ملتی که زمانی پیشرو بود، حالا به رعایایی بخت‌برگشته بدل شده که پاسخِ کوچک‌ترین حق‌طلبی‌اش، شلاق، زندان، گلوله و طناب دار است؛ کشوری که به جای پیوند با جهان، در انزوایی خودخواسته حبس شده است.اگر به دنبال ریشه‌ی این ویرانی هستیم، باید به ۴۶ سال پیش بازگردیم. به همان روزی که گروهی با احساسات مهارنشده، سفارت ایالات متحده را تصرف کردند و دیپلماسی را با شعارهای «"مرگ بر این" و "مرگ بر آن" جایگزین کردند. ما دهه‌هاست که با ترویج خشونت، حمایت از گروه‌های نیابتی و وعده‌ی نابودیِ کشورها، آتشی به پا کردیم که دامن خودمان را گرفت.دردآورتر آنکه، این سیاست‌های غلط باعث شده تا امروز بخشی از هموطنانمان از سر استیصال، به دنبالِ نجات در ویرانی باشند؛ به این امید که شاید بمب‌ها و تخریبِ زیرساخت‌ها، پایان‌دهنده‌ی این شبِ طولانی باشد. آیا این تلخ‌ترین سرنوشت برای یک ملت نیست که برای رهایی از "وضع موجود"، به آرزوی نابودیِ زیرساخت‌های کشورش بنشیند؟ وایا منی،که مخالف جنگ هستم حق دارم انها را سرزنش کنم؟https://t.me/marzockacademy