این خواهر جاویدنام سپهر ابراهیمی‌ست که کنار مزار او نشسته و با صدایی پر بغص خطاب به برادرش می‌گوید: «نمی‌دونم صدای منو می‌شنوی یا نه… ولی اگه می‌شنوی، توی دنیای بعدی، حتی اگه گلوله‌ای توی تفنگ بودی، بازم به سمت من بیا…»سپهر ابراهیمی فقط ۱۹ سال داشت؛ بوکسور آماتوری بود از شهرک اندیشه‌ی تهران که برای اینکه مادرش نگران نشود به او گفت می‌خواهد به باشگاه برود، اما به صف معترضان پیوست. هجدهم دی ۱۴۰۴ در جریان خیزش سراسری، گلوله نیروهای تروریست جمهوری اسلامی به جانش نشست و خانواده‌اش یک هفته بی‌خبر از او، سرانجام پیکرش را پیدا کردند.او همان پسری بود که در بیوی اینستاگرامش نوشته بود: «آدمی که نمی‌جنگه، حق نداره آرزو کنه.» او جنگید چرا که آرزوی آزادی ایران را داشت.حکومت که نتوانست جنایتش را پنهان کند، سراغ خانواده رفت و پدر سپهر را جلوی دوربین صداوسیما نشاند تا بگوید پسرش را «منافقین» کشته‌اند. اما واقعیت را همه می‌دانند.جمهوری اسلامی می‌تواند گلوله شلیک کند و پیکرها را به گروگان بگیرد، اما داغِ خانواده را نه.