سلامیه خانم 30 ساله ام هفده سالگی عاشق یه پسر خیلی خوب و موجه شدمهمه قبولش داشتن.پسر بدی نبود واقعار

سلامیه خانم 30 ساله ام هفده سالگی عاشق یه پسر خیلی خوب و موجه شدمهمه قبولش داشتن.پسر بدی نبود واقعارابطمون به پیشنهادمن شروع شد و جلو رفت...چندین بار تو رابطه خواست کات کنهبا پافشاری و اصرار های من باز ادامه دادیم(چون فامیل بودیم )داشت واقعا تابلو میشدبعداز دانشگاه و سربازیش دیگ اومد جلومن فقط بیست سالم بود.خانوادم و خانوادش بشدت مخالف بودن. چون صرفا ازدواج فامیلی رو پسند نمیکردنتو دلشون ایراد خاصی از من یا اون اقا نمیتونستن پیدا کنن.خلاصه باز هم‌با اصرار کار خودمو پیش بردماز همون اول خانواده ی من فرق گذاشتن ها و رها کردن منو صمیمی تر شدن با اون یکی خواهرامو و ول کردن منو شروع کردناما خانواده همسرم بخاطره اینکه پسرشونو دوس داشتن و از ما دوتا خدمات زیادی دریافت میکردندر ظاهر خوب بودن...تا اینکه ما بچه دار شدیم.گیر های الکی دعواهای الکیتوهین های زیاد ب خانوادم بخاطره رها کردن من رو شروع کردنما بهشون سرد شدیم چون بجای جبران این همه سال خوبی من و پسرشون تازه بدتر حال مارو خراب میکردن و ب همه چی گند میزدن.علنا هیچ احترامی نمونده بودخانواده خودمم ک دلیل محکم داشتن برا تنهاتر گذاشتن من...باز دلم خوش بود ک منو همسرم و کوچولومون باهم سه تایی خوبیمتو این گیر دار...زیر فشار های زیاد فهمیدمهمسرم بهم‌خیانت کردهو من خسته از همه چی تو این سالهانه فقط خیانتگذاشتم رفتم و خانوادم گفتن عا بالاخره دیدی حق با مابود...اون طرفم‌خوشحال ک بالاخره ب هدفشون رسیدن و دعوا و گلایه و ناراحتی بالاخره ب خودمونم رسید....شوهرم با اصرار والتماس و بخاطره بچهسه سالمون منو برگردوند و واقعا تغییر کرد باهام....اما بخاطره نبود خانواده و تنها بودن همیشگیه ماو حواشی خیلی زیادی که از طرف خانواده خودش تو فامیل پخش میشهدر واقع شدیم دوتا آدم افسرده  و بی حس....الکی تظاهر به آرامش میکنیمتو دلمون اشوبه.حالمون باهم خوب نیس حالم از خودم بهم میخوره که ده ساااله این حجم بهم بی احترامی شد و کاری نکردمعمیقا به این فک میکنم که کاش بچم نبود برا همیشه میذاشتم میرفتم....اوضام خیلی بدههمیشه انگار یه بغض تو گلوم گیرهما با سن کممون همیشه هر کاری در توانمون بود برای خانواده ها کردیم... اما اونا با همه خوبن جز ما....فقط بخاطر اینکه فامیلیم یا نمیدونم ...شاید اینا به ظاهر چیز ساده ای باشهولی به مرور چنان سایه انداخته تو زندگیمون که تاثیراتش فقط افسردگیه....اوایل همسرم‌جای خالی همه رو برام پر میکرد.درکم میکردچند سالیه خودش اونقدر خلا داره  که اصلا حوصله شنیدن حرف و درد منو نداره...تو سن زیر چهل سال دیگ داره میره دکتر مغز و اعصاب چند ماهیه...گاها دست خودش نیستوهین میکنه بهم که بی کسی و کاریعلاف و بیکاری....کسی تو رو آدم حساب نمیکنهدر حالیکه خودشم دقیقا مثه منه.اخه اینجاش سخته که هم من و هم اون یه زمانی چشم خانواده بودیمهر دو بچه خاصه خونه هامون بودیمحتی تا چند سال اول بعداز ازدواجم همین بودتعریف عاشقانه و خوب بودن زندگیمون زبانزد بود...یهو ورق برگشتحس اینکه هم فکر میکنن من بدبخترین دختر فامیلم اذیتم میکنه...با اینکه ما مشکل مالی یا ظاهری یا...هیچی نداریم.همسر سالم و کاری و خوش تیپ خودمم چیزی کم ندارماما تو فامیل و تو هم سنام و بین خواهرام یجور رفتار میشه که انگار من بیچاره ترینممهمترین مسئلم‌ اینه که خودمو گم کردم من یه دختر شاد و فعال بودم تو هجده سالگی اصلا از همون اول هیچکس رو حرفم نمیتونست حرف بیاره...یهو وایسادم نگاه میکنم میبینم ده ساله توسری خور بودم و نمیفهمیدم الان یه اعصاب خسته مونده ازم  و یه تن رنجور که با کوچیکترین چیز به هم‌ میریزهچند روز پیش همسرم دادو بیداد کرد صدا پخش شد تو ساختمون..  همسایه رو میبینم خجالت میکشمحس خاری و کمبود پیش همه دارم....گاهی از دخترمم خوشم نمیاد حتی... چون حس میکنم بخاطر اونه دارم تحمل میکنم  با اینکه میدونم نه میتونم ولش کنم برم و نه اصلا جایی دارم که برم....بهترین دانشگاه لیسانس گرفتمولی در همون حد موند...رو هرچی دست گذاشتم نشد...الان اینجا داستان یهو وایسادم به خودم نگاه میکنمنمیدونم کی و چجور من به این تبدیل شدمبی اعتماد بنفس ...بی انگیزههمه چیزم‌ سرکوب شده...حتی غرورمشادابیماستعدادماز همه بدتر اون مردی که عاشقش بودمو دیگ دوست ندارم.بی احترامی نمیکنم بهشاونم‌ محبت داره ...اما واقعا دوسش ندارم