سلام اوقات همگی ب نیکیدخترم ۱۹ سالمه. دانشگاه ازاد میرم و دوتا رشته میخونممتاسفانه با مامانم خیلی ب مشکل بر میخورم و ایشون هر سری مثل بچه ها قهر میکنه حتی نگاه هم نمیکنه بهم...همیشه چک میشم حتی اجازه ی ی بیرون رفتن ساده رو تنها ندارم بااین ک شهرمون کوچیکه...ی کلام محبت امیز بهم نمیگه... ولی تا دلتون بخاد تخریب میکنه بی عرضه ای بد اخلاقی..هیچ کاری نمیکنی .....الان ک دارم براتون تایپ میکنم هم باهم قهریم‌...چون برای کار اداری باید میرفتم دانشگاه باهاشون تماس گرفتم صبح جواب ندادن پیام دادم منتظر موندم ولی خبری نشدبعدش ساعت ۱۱ ب مامانم گفتم کلی غر زد ک همیشه کار هاتو میزاری برای دقیقه نود.....من گفتم نمیرم و نرفتم تا عصر اوضاع بد نبودتا این ک میخاستن برن بیرون من نیم ساعت نشده بود ک خابیده بودم مامانم کلی سر و صدا ک کرد هیچ وایساد بالا سرم ک عاره شبا تا دیر وقت بیدار باش .....دیگه گوشی و کتاب رو ازت میگیرم... بعد رفتنبا گریه بلند شدم رفتم بیرون بهشون رسیدم ولی انگااااار ن انگار ک من از کند راه رفتن بدم کند راه میرفت معطلم میکرد حرصمو در اورده بودن مخصوصا وقتی رسیدیم خونه از بس غر زد ک خستم دیگه پام درد گرفته نمیتونم راه بیام......تموم شد تا اینکه خاستم برم بخابم ب بابام گفت نگا کن این همش سرش تو گوشیه منم گفتم تو هم خیلی غر میزنیدیگه شروع کردددددددددددددددددد تو مثل سگ هار میمونی نمیشه باهات حرف زد بی ادبی جواب گویی تو باید حرف منو گوش کنی ن من حرف تو رو بعدم اومد گوشیمو پرت کرد من کلی گریه کردم کلی خودمو زدم ولی هنوز دلم راضی نیست میدونم ک تروماهای کودکی داره ی دوران بسیار بد افسردگی رو پشت سر گذاشته ولی نمیتونم این رفتار زنندش رو تحمل کنم اصلا دست خودم نیست بیزار شدم ازش مهرش رو نمیتونم ببینم ممنونم ک صحبت های غمناکم رو خوندید خوشحال میشم راهکار هاتون رو بخونم 🎀