‍«آنقدر زنده بمان که باورت نکنند!»🚨 طبقه‌بندی: قابل‌تاملانه!گاهی بزرگ‌ترین شکل مقاومت، پیروز شدن نی

‍«آنقدر زنده بمان که باورت نکنند!»🚨 طبقه‌بندی: قابل‌تاملانه!گاهی بزرگ‌ترین شکل مقاومت، پیروز شدن نیست؛ فقط زنده ماندن است. نه آن زنده ماندنی که بدن را از صبح به شب می‌رساند، بلکه نوعی سرسختیِ درونی برای حفظ چیزی انسانی در خود، وقتی جهان بارها تلاش می‌کند آن را از تو بگیرد. انسان می‌تواند خانه‌اش را از دست بدهد، شغلش را، عشقش را، جوانی‌اش را، حتی تصویری را که از آینده داشته است؛ اما تا زمانی که هنوز بتواند معنا، خاطره، پرسش یا امیدی کوچک را درون خود نگه دارد، شکست او کامل نشده است.ویکتور فرانکل، روان‌پزشک اتریشی، در دل یکی از تاریک‌ترین تجربه‌های قرن بیستم، به مسئله‌ای رسید که بعدها اساس «معنا درمانی» او شد: انسان حتی زمانی که بسیاری از آزادی‌های بیرونی‌اش را از دست می‌دهد، هنوز می‌تواند نسبت خود را با آنچه بر او می‌گذرد انتخاب کند. این به معنای رمانتیک کردن رنج نیست؛ رنج، ذاتاً فضیلت نیست و هیچ انسانی وظیفه ندارد از درد خود معنایی زیبا بسازد.اما فرانکل به امکان دیگری اشاره می‌کند: اینکه شرایط نتوانند تمام معنای وجود انسان را تعیین کنند.آلبر کامو نیز در برابر جهان بی‌رحم و بی‌پاسخ، تسلیم را تنها پاسخ ممکن نمی‌دانست. در اندیشه‌ی او، انسان ممکن است با جهانی روبه‌رو شود که توضیح نهایی و عادلانه‌ای برای رنج‌هایش ارائه نمی‌کند، اما همین بی‌پاسخی الزاماً به معنای پایان زندگی نیست. شورش، در معنای کامویی، نوعی «نه» گفتن به پوچی است؛ نه از آن جهت که انسان مطمئن است پیروز خواهد شد، بلکه چون نمی‌خواهد شکست را به تمام حقیقت وجودش تبدیل کند.شاید به همین دلیل، بعضی انسان‌ها سال‌ها پس از آنکه دیگران تصور کرده‌اند «تمام شده‌اند»، دوباره ظاهر می‌شوند. نه با شکوه قهرمانانه، نه با انتقامی بزرگ؛ گاهی فقط با یک زندگی معمولی. کتابی که دوباره می‌خوانند. صبحی که دوباره از خواب بیدار می‌شوند. دوستی که دوباره شکل می‌دهند. کاری که دوباره شروع می‌کنند. خنده‌ای که پس از مدت‌ها بر لبشان می‌آید. این‌ها از بیرون شاید اتفاقات کوچکی باشند، اما برای انسانی که زمانی تصور می‌کرد دیگر هیچ آینده‌ای وجود ندارد، هرکدام اعلامیه‌ای خاموش‌اند: من هنوز اینجا هستم.و شاید عجیب‌ترین بخش زندگی همین باشد؛ اینکه دیگران گاهی خیلی زود برای ما پایان می‌نویسند. شکست خورده‌ای، تمام شده‌ای، دیگر مثل قبل نمی‌شوی، دیگر نمی‌توانی، دیگر دیر شده است. جامعه عاشق برچسب‌های قطعی است، چون انسانِ قابل پیش‌بینی، انسانِ قابل فهم‌تری است. اما زندگی تقریباً همیشه از پیش‌بینی‌های ما پیچیده‌تر است. آدمی می‌تواند از جایی برخیزد که همه تصور می‌کردند آخر راه است.«آن‌قدر زنده بمان که باورت نکنند» شاید یعنی اجازه نده هیچ‌کس، حتی گذشته‌ی خودت، نسخه‌ی نهایی تو را بنویسد. بگذار آینده چیزی را آشکار کند که امروز هنوز برای خودت نیز قابل تصور نیست. لازم نیست ثابت کنی که قوی هستی؛ لازم نیست هر زخمی را به مدال تبدیل کنی. گاهی کافی است ادامه بدهی، حتی اگر ادامه دادن بسیار کوچک باشد.زیستن، همیشه پیروزی نیست. گاهی فقط امتناع از ناپدید شدن است.و شاید یک روز، همان کسانی که درباره‌ی پایان تو مطمئن بودند، تو را در جایی ببینند که تصورش را نمی‌کردند؛ نه الزاماً خوشبخت‌تر، نه الزاماً بی‌زخم، بلکه هنوز زنده، هنوز در حال ساختن، هنوز قادر به دوست داشتن، پرسیدن و آغاز کردن.🫆 @masiretoCom