فقر همیشه با سفره‌ٔ خالی نمی‌آید؛ گاهی با دست‌هایی می‌آید که هر روز بیشتر کار می‌کنند و با این حال، هر روز کمتر می‌توانند بخرند. با پدری که پیش از رسیدن به صندوق، چند قلم را آرام از سبد بیرون می‌آورد. با مادری که برای فرزندش توضیح می‌دهد چرا «این بار» نمی‌شود چیزی را خرید. با جوانی که پیش از آنکه زندگی را آغاز کند، مجبور می‌شود رؤیاهایش را یکی‌یکی به خاک بسپارد. در ایران، گرانی دیگر فقط افزایش قیمت کالاها نیست؛ فرسایش تدریجیِ شأن انسان است. وقتی درآمد از هزینه‌ٔ زندگی عقب می‌ماند، آدم فقط قدرت خریدش را از دست نمی‌دهد؛ آرام‌آرام حق انتخاب، امنیت، آسودگی و حتی امیدش را از دست می‌دهد.سیاست‌های نادرست، وقتی سال‌ها تکرار می‌شوند، دیگر فقط یک اشتباه اقتصادی نیستند؛ به سرنوشت میلیون‌ها نفر تبدیل می‌شوند. عددهای تورم و نمودارهای اقتصادی شاید روی کاغذ بالا و پایین شوند، اما پشت هر عدد، انسانی ایستاده که دارد از چیزی در زندگی‌اش می‌گذرد: یکی درمانش را عقب می‌اندازد؛ یکی غذای بهتر را حذف می‌کند؛ یکی مهاجرت را تنها راه نجات می‌بیند؛ و دیگری، آن‌قدر به نداشتن عادت می‌کند که دیگر حتی آرزوی داشتن را هم به خودش اجازه نمی‌دهد. دردناک‌ترین بخش ماجرا شاید همین باشد: وقتی فقر طولانی شود، جامعه فقط فقیر نمی‌شود؛ به فقر عادت می‌کند. و هیچ ملتی نباید آن‌قدر خسته و گرفتارِ زنده ماندن شود که فراموش کند زندگی، چیزی فراتر از دوام آوردن است.🫆 @masiretoCom