♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚@divane_shams❤️به‌نامِ حضرتِ عشق❤️من آنم: کز خیالاتش، تراشند

♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚@divane_shams❤️به‌نامِ حضرتِ عشق❤️من آنم: کز خیالاتش، تراشنده‌یْ وَثَن باشمچو هنگامِ وصال آمد، بُتان را بُت‌شکن باشممرا چون او ولی باشد، چه سخره‌یْ بوعلی باشم؟چو حُسنِ خویش بنماید، چه بندِ بوالحسن باشم؟دو صورت پیش می آرد: گَهی شمع است و گَه شاهددُوُم را من چو آیینه؛ نخستین را لگن باشممرا وامی‌ست در گردن که بسپارم به عشقش جانولی نگزارمش؛ تا از تقاضا مُمتَحَن باشمچو زندانم بود چاهی که در قعرش بود یوسف:خُنُک جان من آن روزی، که در زندان‌ْشدن باشمچو دستِ او رَسَن باشد که دست چاهیان گیرد:چه دستک‌ها زنم آن دَم، که پابست رَسَن باشم!مرا گوید: "چه می‌نالی زِ عشقی؟ تا که راهت زد؟خُنُک آن کاروان، کِش من در این رَه، راه‌زن باشم"چو چنگم؛ لیک اگر خواهی که دانی وقت سازِ منغنیمت دار آن دَم را که در تَنْ‌تَنْ تَنَن باشمچو یارِ ذوفنونِ من، زند پرده‌یْ جنون منخدا داند؛ دِگر کس نی؛ که آن دَم در چه فن باشم؟زِ کوبِ غم چه غم دارم؟ که با او پای می‌کوبمچه تلخی آیدم؟ چون من بَرِ شیرین‌ذَقَن باشمچو بیش از صد جهان دارم، چرا در یک جهان باشم؟چو پخته شد کبابِ من، چرا در بابزن باشم؟کبوتربازِ عشقش را، کبوتر بود جانِ منچو برج خویش را دیدم، چرا اندر بدن باشم؟گهی با خویش در جنگم؛ گهی بی‌خویشم و دَنگمچو آمد یار گُلرنگم: چرا با این سه فن باشم؟چو در گرمابهٔ عشقش، حجابی نیست جان‌ها رانی‌اَم من نقشِ گرمابه؛ چرا در جامه‌کَن باشم؟خَمُش کن ای دلِ گویا؛ که من آواره خواهم شدوطن آتش گرفت از تو؛ چگونه در وطن باشم؟اگر من در وطن باشم، وَ گر بیرون زِ تَن باشم:زِ تابِ شمس تبریزی سهیل اندر یَمَن باشم💐حضرتِ مولانا، کلیّاتِ شمسِ تبریزی؛ غزلِ ١۴٣٣@divane_shams♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚♥️💚