بشنو از نی چون شکایت می‌کنداز جدایی‌ها حکایت می‌کندکز نِیِستان تا مرا بُبریده‌انددر نفیرم مرد و زن ن

بشنو از نی چون شکایت می‌کنداز جدایی‌ها حکایت می‌کندکز نِیِستان تا مرا بُبریده‌انددر نفیرم مرد و زن نالیده‌اندسینه خواهم شَرحه‌شَرحه از فراقتا بگویم شرحِ دردِ اشتیاقهر کسی کاو دور ماند از اصلِ خویشباز جوید روزگارِ وصل خویشمن به هر جمعیّتی نالان شدمجفت بدحالان و خوش‌حالان شدمهر کسی از ظّن خود شد یار مناز درون من نجُست اسرار منسرِّ من از نالهٔ من دور نیستلیک چشم و گوش را آن نور نیستتن ز جان و جان ز تن مستور نیستلیک کس را دیدِ جان دستور نیستآتش است این بانگِ نای و نیست بادهر که این آتش ندارد نیست بادآتش عشق است کاندر نی فتادجوشش عشق است کاندر میْ فتادنِی حریف هر که از یاری بُریدپرده‌هایش پرده‌های ما دریدهمچو نی زهری و تَریاقی که دید؟همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟نی حدیثِ راهِ پُر خون می‌کندقصّه‌های عشقِ مجنون می‌کندمَحرم این هوش جُز بی‌هوش نیستمر زبان را مُشتری جز گوش نیستدر غمِ ما روزها بیگاه شدروزها با سوزها همراه شدروزها گر رفت، گو: رو، باک نیست! تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیستهر که جز ماهی ز آبش سیر شدهر که بی‌روزی‌ست، روزش دیر شددر نیابد حالِ پُخته هیچ خامپس سخن کوتاه باید والسّلامبندْ بگسِل، باش آزاد، ای پسر!چند باشی بند سیم و بند زرگر بریزی بحر را در کوزه‌ایچند گنجد‌ قسمتِ یک روزه‌ایکوزه‌ٔ چشم حریصان پُر نشدتا صدف قانع نشد پُر دُر نشدهر که را جامه ز عشقی چاک شداو ز حرص و عیب، کُلّی پاک شدشاد باش ای عشقِ خوش‌سودای ماای طبیبِ جمله علّت‌های ماای دوای نَخوت و ناموس ماای تو افلاطون و جالینوس ماجسم خاک از عشق بر افلاک شدکوه در رقص آمد و چالاک شدعشقْ جانِ طور آمد عاشقا!طور مست و خَرَّ مُوسیٰ‏ صَعِقابا لبِ دمسازِ خود گر جفتمیهمچو نی من گفتنی‌ها گفتمیهر که او از هم‌زبانی شد جدابی‌زبان شد گر چه دارد صد نواچون که گُل رفت و گلستان درگذشتنشنوی زآن پس ز بلبل سَرگذشتجمله معشوق است و عاشق پَرده‌ایزنده معشوق است و عاشق مرده‌ایچون نباشد عشق را پروای اواو چو مرغی ماند بی‌ پَرْ وایِ اومن چگونه هوش دارم پیش و پسچون نباشد نورِ یارم پیش و پس؟عشق خواهد کاین سخن بیرون بودآینه غمّاز نبود، چون بودآینه‌ت دانی چرا غمّاز نیست؟زآن که زنگار از رخش مُمتاز نیست#مثنوی#مولانا#نی_نامه#عشق_نامه@masnavimolavii