موشی خُرد و نَحیف از قضا و اتفاق افسار شتری را گرفته بود و به پیش می برد و شتر هم بزرگی می کرد و چیز

موشی خُرد و نَحیف از قضا و اتفاق افسار شتری را گرفته بود و به پیش می برد و شتر هم بزرگی می کرد و چیزی نمی گفت و هم بخاطر چستی و چالاکی موش بر این جسارت و درشتی موش چشم پوشیده و پیش می رفتند تا اینکه خطوری از غرور بر دل موش افتاد که من پهلوان و بزرگ میدان ام و بزرگانی همچو شتر در کف با کفایت من روانند! شتر به فراست از خطور موش مغرور با خبر شد و در درون گفت: خوش باش تا به وقتش! تا اینکه به لب نهر بزرگی آمدند که حتی فیل های قدرتمند هم در برابر آن پست و کوچک می شدند، شتر در حالی که موش از هراس و دلهره خشکش زده بود رو کرد به او و گفت:چرا در حیرتی و توقف کرده ای!ای امیر و رهبر مردانه پای در نهر بگذار و نهراس و بگذر! موش که خویش را در آستانه غرق شدن و هلاکت می دید در جواب چنین گفت:گفت: این آب شگرف است و عمیقمن همی‌ترسم ز غرقاب، ای رفیق! گفت اشتر: تا ببینم حدّ آب! پا در او بنهاد آن اُشتر شتابگفت: تا زانوست آب، ای کور موش! از چه حیران گشتی و رفتی زِ هوش؟! گفت: مورِ توست و ما را اژدهاستکه زِ زانو تا به زانو فرق هاستگر تو را تا زانو است، ای پر هنر! مر مرا صد گز گذشت از فرقِ سرگفت: گستاخی مکن بار دگر! تا نسوزد جسم و جانت زین شَررتو مِری با مثل خود موشان بکنبا شتر مر موش را نَبوَد سخنگفت: توبه کردم از بهرِ خدابگذران زین آبِ مُهلک مَر مرارحم آمد مر شتر را گفت: هین! برجِه و بر کودبانِ من نشیناین گذشتن شد مسلّم مر مرابگذرانم صد هزاران چون تو را#مثنوی#مولانا@masnavimolaviiهمه رهبران و پیشقراولان مدّعی دنیا همچو همین موش مغرور اند که با کبر و غرور و توهّم افسار جامعه انسانی را در دست گرفته و در غرقاب جنگ و هلاکت و ناامنی قرار داده اند و اگر نبود مِهر و رحمت حقّ همه زمین را در دریای فساد و نابودی غرق می کردند. و ای کاش به درگاه حق توبه کنیم و عذر تقصیر آوریم و از خدای بزرگ و اولیائش طلب بخشش کنیم و از غرور و استکبار و ادّعا و همآوردی دست برداریم و بیش از این مردم را در آزار و اذیت و مشکلات قرار ندهیم!