دیده آ بر دیگـــران نوحـه‌گری!مدتی بنشین و بر خود می‌گری!ز ابرِ گریان شاخ سـبز و تـر شودزانکه شمع ا

دیده آ بر دیگـــران نوحـه‌گری!مدتی بنشین و بر خود می‌گری!ز ابرِ گریان شاخ سـبز و تـر شودزانکه شمع از گریه روشن‌تر شودهر کجا نوحه کنند آنجا نشینزانکِ تو اولیتــری اندر حنــینزانکه ایشان در فراقِ فانی‌اندغافل از لــعلِ بقـــــایِ کانی‌اند#مثنوی #مولانا @masnavimolaviiای دیده تا کی بر غیر اشک ریزی! خلوتی گزین و در حال خویش بیاندیش و بر حال نفسِ خود چنان واکاوی کن که اشک از دیدگانت جاری شود.سنتی دیرینه در میان ما ایرانیان در گرامیداشت رفتگان و گریستن برای غم از دست دادن نزدیکان هست که البته خوب و پسندیده است. جناب #مولانا هشدار می دهد که بر از دست دادن دوستان و نزدیکان ناله و گریه می کنی اما چرا بحال خویش و از دست دادن استعدادها و عمر گرانمایه ات متأثر و نگران نیستی! اگر انسان تفکری در حال خود کند که نقد عمر بر سر تخیلات و توهمات و برای بدست آوردن مشتی عناوین و اسامی بی خاصیت از دست داده و هر روز باری به او اضافه شده و سنگین و سنگین تر شده و نفس پاک و بی آلایش خود را آلوده و تاریک ساخته است و در ساحت وجود قدمی نگذارده و سرانجام دست خالی باید از دنیا جدا شود، ترس و نگرانی همه جان و دلش را پر می کندچون چنین شد ابتهال آغاز کن ناله و تسبیح و روزه ساز کنناله می کن، کای تو علّامُ الغُیُوبزیر سنگِ مکـــرِ بد، ما را مکــوبپس بهتر است هرجا که جماعتی ناله و گریه می کنند بنشینی بگری ای که تو بر گریه بر خود مقدم تر و مستحق تری! زیرا ایشان بر رفته می گریند و تو در غفلت از کان لعل عالم وجود خویشتنی.