شخصی را گرگ فرزندش ربوده بود و در آن آشوب درویشی آمد، نان خواست. نانِ گرم از تنور برآورد، در آن سالِ قحط به درویش داد و آنگه به سوی کوه روی نهاد که [شاید] از فرزندش از خوردنِ گرگ استخوانی مانده باشد، آن را جایی دفن کند و گوری سازد و نوحه‌گاهی کند. چون پیش تر آمد، دید فرزندِ خود را که از کوه فرود می‌آمد به سلامت، نعره‌ای زد و بیهوش شد. فرزند پای پدر را مغمّزی می‌کرد. چون به هوش آمد، احوال می‌پرسید. گفت: گرگ مرا بر سر راه آورد و بنهاد به سلامتو گفت: لُقـمةٌ بلُقـمةٍ!و بازگشت. و یقین است که هیچ ذرّه‌ای خیر در راهِ دین ضایع نیست. خُنک آن کس که از این درگاه ناامید نشود.#مکتوبات#مولانا@masnavimolavii_________________*مغمّزی: مشت و مال؛ لقمةبلقمة: لقمه‌ای در مقابل لقمه ای