جهان برای ذهنِ عجول و آدمی که پرشتاب است همیشه در حال دویدن است. هر لحظه فرصت‌های پیشِ رو کوتاه و کو

جهان برای ذهنِ عجول و آدمی که پرشتاب است همیشه در حال دویدن است. هر لحظه فرصت‌های پیشِ رو کوتاه و کوتاه‌تر می‌شوند فاصله‌ها کم و تصاویر درک شدنی نیز پی‌درپی عجولانه بی‌آنکه تاملی بر آن‌ها شود می‌گذرند. اما، همین دنیا برای آدمی شکیب که ذهنش آرام گرفته‌است به کندی و آهستگی می‌گذرد. بدینسان لحظه‌هایِ در حضور، نیرومندانه جان می‌گیرند، هر صدا و رنگ تعلقِ خاصی می‌گیرد و انسان زمان خود را باز می‌یابد. پس می‌توان گفت: آرام گیر تا که قرارت آید؛ دونده باش تا اوهام جهان نیز همه ابطال شوند. آرامش وضوح دیدی وسیع می‌بخشد و شکیبایی، حقیقت را ملال‌زدایی می‌کند. دونده بودن مدام جان سپردن به نیرویی است که فرصت‌های کشف شدن و مرزهایش را می‌رباید. هر کدام بهایی دارند: یکی به ژرفای هستی می‌برد، آن دیگری به سمت و سوی عملگرایی. اما شاید بزرگ‌ترین هنر آدمی‌زاد و قدرت کمین و شکار سالک همین باشد، دانستن اینکه چه وقت، وقتِ دویدن و چه وقت، وقتِ ایستادن است. دویدن برای رسیدن به آن‌چه می‌خواهد، ایستادن برای دیدن آنچه دارد‌ و دمادم افسار ذهن این اسب لجام گسیخته را در دست داشتن و عجولانه در دام آن نیافتادن!#معصومه_عابدینی🦋@MasomehAbedini