هرچه آرام‌تر می‌شوی، زندگی را عمیق‌تر می‌چشی در جهانی معتاد به هیاهو، سرعت و واکنش‌های بی‌وقفه و هیج

هرچه آرام‌تر می‌شوی، زندگی را عمیق‌تر می‌چشی در جهانی معتاد به هیاهو، سرعت و واکنش‌های بی‌وقفه و هیجانی، این آموزه‌ی ساده‌ی ذن، همچون تیغی از میان همه‌چیز می‌گذرد:«هرچه آرام‌تر می‌شوی، چای را بهتر می‌چشی.»در نگاه اول، شاعرانه به نظر می‌رسد. نرم و لطیف.اما در روح واقعی ذن، این جمله انقلابی است.اینجا چای، فقط چای نیست.چای، این لحظه است.چای، نَفَس توست.چای، زندگی توست.در سنت ذن، بیداری در تجربه‌های شگرف و غریب یافت نمیشود.بیداری در امور ساده است:در نوشیدن چای، در راه رفتن، در نفس کشیدن.وقتی ذهن آشفته است، زندگی بی‌مزه می‌شود.اما وقتی ذهن آرام می‌گیرد، حتی آب داغ هم مقدس می‌شود.این آموزه، پژواکِ روح استادانی چون ژائوژو (جوشو) است؛همان که به پرسش‌های عمیق فلسفی، با یک پاسخ ساده جواب می‌داد:«یک فنجان چای بنوش.»نه از سر طفره رفتن،بلکه به‌عنوان اشاره‌ای مستقیم به حقیقت.سکوت، سرکوب نیست.سکوت، وضوح و شفافیت است.وقتی گفت‌وگوی درونی فرو می‌نشیند، ادراک دقیقتر و تیزتر می‌شود.وقتی قضاوت محو می‌شود، تجربه ژرف‌تر می‌گردد.وقتی دست از تعقیب معنا برمی‌داری، معنا خودش را آشکار می‌کند.در آن سکون،تو فقط چای نمی‌نوشیتو خودِ «نوشیدن» می‌شوی.این تعلیم، دعوتی به فرار از جهان نیست.بلکه درباره‌ی این است که سرانجام، طعمِ آن را بچشید.در روزگاری سرشار از بودها و نبودها, تحریک‌های مفرط ذهنی، ومساعلات گوناگون و درگیری‌های ذهنی.....این یادآوری کهنِ ذن، از همیشه زنده‌تر است:هرچه آرام‌تر شوی، زنده‌تر خواهی بود.مکث کن.نفس بکش.بچش.— آناند یونیورس