🔅شراب نیز در فرهنگ ایرانی، هم‌بالین خرد بود. به گمانِ گذشتگان‌مان «شراب، خرد را تیزتر می‌کرد و خردم

🔅شراب نیز در فرهنگ ایرانی، هم‌بالین خرد بود. به گمانِ گذشتگان‌مان «شراب، خرد را تیزتر می‌کرد و خردمند را در چاره‌اندیشی یاری می‌داد».(ص81) این نگاه آن‌چنان در این فرهنگ ریشه داشت که در سور و ماتم و زایش و مرگ‌شان هم همراه‌شان بود و به اندازه‌ی آتش، شیفته‌اش بودند و حتا «سخت‌گیری‌های اسلام نیز، در باب ناروایی شراب‌خواری، نتوانست ایران را از باور خویش در این‌باره بگرداند».(ص82)  هسته‌ی یگانه‌ی آتش و شراب در جنگ با اهریمن، که یکی پلیدی‌های بیرون را می‌سوزاند و آن‌دیگری دشمن اهریمنِ درون بود؛ «خردمند را یاری می‌داد تا بنیاد غم براندازد و نیرومندتر و پالوده‌تر به نآوردگاهِ جهان پای نهد...»(ص87) حالا با برافروخته شدن شعله‌ی عشق، و به پشتوانه‌ی یک فرهنگ، «آتش و شراب، ناگزیر، همدمان همیشگیِ عشق بودند. آتش، تن را گرما و زندگی می‌داد و شراب، جان را شعله‌ور می‌کرد و عشق، جان و تن را...»(ص88) «شراب و آتش و عشق، بعدها به گونه‌ی تثلیثی مقدس، در ادب عرفانی راه یافتند و مهم‌ترین نمادهای معرفت شدند و البته، در نزد عارفان ایرانی، اصالت با عشق بود و شراب و آتش هر دو زاییده‌ی عشق...»(ص89)برگرفته از نوشتار قدمی چند با وسوسه‌ی عاشقیاز دکتر محمد دهقانی @MasoudQorbani7