برای من ایران شبیه یه غار عمودیه با یه دهانه بزرگ. هرچقدر عمیقتر وارد این غار بشی، بیشتر به خودت نزد

برای من ایران شبیه یه غار عمودیه با یه دهانه بزرگ. هرچقدر عمیقتر وارد این غار بشی، بیشتر به خودت نزدیک میشی. شاید اعماق تاریک ایران به نظر ترسناک بیاد اما وقتی اونجا رو هم بخشی از وطنت، بخشی از خودت ببینی، می تونی دوسشون داشته باشی و ببخشی شون. بخشیدن #تهران برای من سخت ترین چالشه بخشیدنه. توی 26 روزی که تهران بودم خیلی اذیت شدم. آزارهای خیابونی و احساس ناامنی رو عمیقا تجربه کردم و بارها گریه کردم برای مردمی از جنس خودم که با خودم چه می کنند؟ به خودم شک کردم. به طرز لباس پوشیدنم، به آرایشی که ندارم، به دوربینی که همیشه از گردنم آویزونه، کجام غلطه؟ بعد فکر کردم احتمالا من تنها نیستم و شروع کردم به گفتن این تجربه هام با هر دوستِ دختری که دیدم و ازشون پرسیدم چه تجربه ای دارن از حضور توی خیابون های تهران. دقیقا جواب همه شون همونی بود که فکر می کردم. تهران برای من امن نیست و این ناامنی بعد از دوران قرنطینه به شدت تشدید شده. شهر ملتهبه. آماده انفجار. یه روز با یکی از دوستان عکاسم تصمیم گرفتیم بریم توی خیابونهای تهران عکاسی کنیم. دوستم دختر ایرانیه که اونور آب بزرگ شده و تازه چن وقتیه که برگشته ایران زندگی کنه. یهو به خودم اومدم دیدم دارم یادش می دم چطوری توی چشم مردهایی که به چشمات زل می زنن، خیره بشه و چشم غره بره. قدم اول: ازشون چشم برندار، وقتی نگاهت رو می دزدی فکر می کنن ازشون می ترسی. ثانیا عادت ندارن یه زن بهشون خیره خیره نگاه کنه، این خودش یه حس ترس توشون ایجاد می کنه و اغلب جرات نمی کنن پا جلو بذارن و مزاحمت بشن. قدم دوم: اگر کوچکترین حرکتی توهین آمیزی کردن با صدای بلند سرشون داد بزن طوری که همه مردم و مغازه های اطراف بهش نگاه کنن. عکس‌العمل ها در اغلب موارد اینه که طرف دمش رو میذاره رو کولش و میره. در حالی که همه زل زدن بهش و این فقط اونه که داره راه میره. برای صلح و آرامش، از ارزشهاتون نگذرید. حقت رو فریاد بزن.