«وقتی اسم‌ها جای استدلال رو می‌گیرن، فکرِ مستقل اولین قربانیه»تو سکانس اولِ ویدئوی بالا، معلم سرِ کل

«وقتی اسم‌ها جای استدلال رو می‌گیرن، فکرِ مستقل اولین قربانیه»تو سکانس اولِ ویدئوی بالا، معلم سرِ کلاس از دانش‌آموزهاش می‌خواد کتابِ درسی‌شون رو باز کنن؛ صفحهٔ مقدمه، جایی که یه دکتر با عنوانِ دهن‌پرکن نوشته چطور می‌شه با یه فرمولِ ریاضی، «ارزشِ» یه شعر رو اندازه گرفت. بعد معلم می‌گه این حرفا مزخرفه و از بچه‌ها می‌خواد اون صفحه رو پاره کنن و دور بندازن. این سکانس یعنی: قبل از این‌که یه حرف رو قبول کنی، اول از خودت بپرس: «این حرف به‌خاطرِ خودش درسته، یا فقط چون یه آدمِ مهم گفتتش؟» اگه فقط داری قبول می‌کنی چون گوینده‌ش بزرگه، پس اینجا فکر نمی‌کنی؛ داری تسلیم می‌شی. و این دقیقاً همون چیزیه که هر سیستمِ قدرتی، چه حکومت باشه، چه مدرسه، چه رسانه، ازت می‌خواد: عادت کنی بی‌سؤال قبول کنی، فقط چون اسمِ گوینده بزرگه. چرا معلم گفت پاره کنید؟ چرا فقط نگفت غلطه؟ چون شک کردن توی ذهنت کافی نیست. باید یه کاری هم بکنی که نشون بده جدی‌جدی قبولش نداری؛ نه این‌که فقط بگی «شاید درست نباشه» و بازم توی کیفت نگهش داری. اکثرِ آدما، تا اسمِ یه دانشگاه، یه رسانهٔ بزرگ یا یه چهرهٔ معروف میاد وسط، فکر می‌کنن با چیزِ مهمی طرفن. اسمِ خاص، جای فکر کردن رو می‌گیره. ذهنِ آدم یه میانبر می‌زنه: «این اسم معتبره، پس دیگه لازم نیست خودم بررسی کنم.» هرچی عنوان و اقتدارِ پشتِ یه حرف بیشتر باشه، آدم‌ها کمتر جرئت می‌کنن زیرِ سؤالش ببرن. باید بینِ دو چیز فرق گذاشت: منبع: کی این حرف رو زده؟ (دکتر، رسانهٔ معتبر، فلان سازمانِ بزرگ) منطق: خودِ حرف، جدا از اسمِ گوینده، چقدر واقعاً محکمه؟ بیشترِ آدم‌ها به اشتباه منبع رو به‌جای منطق قبول می‌کنن. و این دقیقاً همون تله‌ایه که هر نظامِ سرکوبگری، چه سیاسی، چه فکری، روش بنا شده: نه استدلالِ درست، بلکه وزنِ عنوان و مقام؛ تا مردم از فکرِ مستقل بی‌نیاز بشن. تو سکانس دومِ ویدئوی بالا، معلم از تاد می‌خواد بدون فکرِ قبلی، فقط با چشم‌بسته، شعر بسازه. تاد اول می‌گه بلد نیست. می‌ترسه؛ چون یه عمر یاد گرفته بود فقط چیزی رو بگه که از قبل تأیید شده باشه. معلم ولش نمی‌کنه. فشار میاره، سؤال پشتِ سؤال، تا بالاخره از دهنِ تاد یه چیزی بیرون می‌زنه که خودِ تاد هم باورش نمی‌شه گفته. اون کلمه‌ها از هیچ کتابی نیومده بودن؛ از جایی اومده بودن که هیچ فرمولی بهش دسترسی نداشت. اینجاست که دو سکانس به هم وصل می‌شن: پاره کردنِ کتاب یعنی «خالی کردنِ ذهنت از حرفِ بقیه». شعر گفتنِ تاد یعنی «با همون ذهنِ خالی، مجبور بشه خودش چیزی خلق کنه». در واقع، معلم فقط بهش نمی‌گه «شعر بساز»؛ می‌گه «فکر بساز». چون شعر، همون فکریه که هنوز کسی برات ننوشته‌تش. سوادِ واقعی، خوندنِ زیاد نیست. سوادِ واقعی، دیدنِ اینه که هر متنی از کجا میاد و داره به کجا می‌برَت. کسی که هزار کتاب خونده، ولی هیچ‌وقت زیرِ سؤالشون نبرده، فقط هزار بار تسلیم شده، نه هزار بار فهمیده. مهم این نیست که چقدر خوندی؛ مهم اینه چی خوندی، و مهم‌تر از اون، پشتِ اون نوشته چه آدمی با چه ایدئولوژی‌ای نشسته. اون بیرون، پر از راهزنه که به‌جای اسلحه، قصه دستشونه و می‌دونن هرچی رو قشنگ‌تر بپیچونن، تو راحت‌تر باورش می‌کنی، بدون این‌که بفهمی داری غارت می‌شی.