دنباله:...در فرازی از گفت‌وگو اشاره داشت که نزد پدرش سالیان سال کار کرد، گرم و سرد روزگار را چشید و تنبیه‌ها و تذکرهای جدی پدرش اگر نبود، در کارش مهارت لازم را به دست نمی‌آورد.می‌گوید: «فامیلی ما از قدیم دماوی بود، اما من عوض کردم و عمادی گذاشتم.»من اوستا را از زمانی می‌شناسم که محصل دبیرستان ۱۵ خرداد ساری در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷0 بودم.پس از ۳۵ سال فرصت و مجالی یافتم که وارد مغازه او شوم. به گرمی از من استقبال و سر صحبت را باز کرد و از آن ایام گفت.صدای خوبی هم دارد و خواند.امثال استاد جان‌علی بخشی از تاریخ شفاهی و میراث فرهنگی استان مازندران به شمار می روند. اگرچه ورود فناوری؛ زحمت دست و محصول‌های دست ساز و دست دوز را کم کرده، هیچ‌گاه ارزش و مهارت و هنر اصیل این حرفه قدیمی فراموش نخواهد شد.https://t.me/mazandnume