بازهم در باب رانت و بلای ارز ذخیره برای آمریکاییان امتیاز دلارِ ذخیره فقط این نیست که آمریکا می‌توان

بازهم در باب رانت و بلای ارز ذخیره برای آمریکاییان امتیاز دلارِ ذخیره فقط این نیست که آمریکا می‌تواند دلار بیشتری منتشر کند؛ امتیاز عمیق‌تر آن این است که بخش بزرگی از جهان مایل است ثروت خود را در دارایی‌های دلاری نگهداری کند. این تقاضای جهانی می‌تواند به شکل تقویت بازارهای مالی آمریکا، هزینه تأمین مالی پایین‌تر و در نهایت افزایش ثروت و قدرت مصرفی آمریکاییان ظاهر شود.حدود ۳۷ درصد از دارایی‌های خانوارهای آمریکایی در سهام و اوراق بهادار متمرکز است. در این بازار، مهم‌تر از درآمد جاری حاصل از سود سهام، افزایش قیمت دارایی‌ها یا Capital Gains است که نقش مهمی در افزایش ثروت خانوارها دارد و از طریق «اثر ثروت» مصرف آنان را تحریک می کند.اما نکته مهم‌تر اینجاست: بخشی از افزایش ارزش دارایی‌های مالی آمریکاییان، نه صرفاً حاصل کار، خلاقیت و تولید داخلی، بلکه معلول جایگاه هژمونیک دلار و کشش دائمی سرمایه جهانی به سوی دارایی‌های دلاری و به‌ویژه بازارهای مالی آمریکاست.این بدان معناست که جریان عظیم پس‌انداز و سرمایه جهانی به سمت دارایی‌های دلاری، خود می‌تواند تقاضا برای این دارایی‌ها و در نتیجه ارزش آنها را افزایش دهد؛ و از این افزایش ارزش، صاحبان دارایی در آمریکا منتفع می‌شوند صاحبانی که البته عمدتا دهک بالایی اند .به بیان دیگر، بخشی از رفاه و قدرت مصرفی آمریکاییان و بخصوص و بخصوص بخش عمده ثروت دهک بالایی از مسیری تأمین می‌شود که الزاماً از کار، تولید و خلق ارزش جدید نمی‌گذرد؛ بلکه از امتیاز ناشی از موقعیت دلار در نظام پولی و مالی جهان عبور می‌کند.این همان چیزی است که می‌توان آن را «رانت دلار» نامید: رانتِ ناشی از اینکه جهان برای نگهداری ثروت خود، به دارایی‌های دلاری نیاز و تمایل دارد.نتیجه‌گیریبنابراین، مزیت دلارِ ذخیره را نباید فقط در توانایی آمریکا برای تأمین کسری بودجه یا انتشار پول جست‌وجو کرد. رانت اصلی در جای دیگری است: جهان بخشی از پس‌انداز خود را به سوی دارایی‌های آمریکایی می‌آورد و این تقاضای خارجی می‌تواند به افزایش ارزش دارایی‌های آمریکاییان، کاهش هزینه تأمین مالی و تقویت قدرت مصرف آنان منجر شود.به این معنا، دلار برای آمریکا فقط پول نیست؛ نوعی موتور انتقال تقاضای جهانی به ترازنامه و ثروت داخلی آمریکا است.اما چه بسا خطر اصلی برای آمریکا هم همین‌جا باشد: وقتی یک اقتصاد بزرگ برای مدت طولانی از چنین امتیازی برخوردار باشد، به‌تدریج بخشی از رفاه خود را نه از افزایش متناسب کار و تولید، بلکه از امتیاز پولی و مالیِ ناشی از جایگاه دلار به دست می آورد؛ این همان چیزی است که می‌توان از آن به‌عنوان «بلای ارز ذخیره» یاد کرد.