✍ وزوان در گذر زمان با یادگارانی از جنس غیرت و ایثار❑ وزوان در گذشتهٔ خود مردان بزرگی داشته است؛ مرد

✍ وزوان در گذر زمان با یادگارانی از جنس غیرت و ایثار❑ وزوان در گذشتهٔ خود مردان بزرگی داشته است؛ مردانی که حتی در شصت‌ ـ هفتاد سال اخیر نیز می‌توان نشانه‌هایی از تلاش‌هایشان یافت و نامشان را در خاطره‌ها جستجو کرد. بزرگانی که برای رساندن وزوان به شکل و شمایل امروزین، از هیچ کوششی دریغ نکردند و حتی از مال، آبرو و اعتبار خویش گذشتند تا امکانات گوناگون را برای مردم شهرشان فراهم آورند.❑ از آن جمله می‌توان به مدیران، معلمان و فرهنگیانی اشاره کرد که بدون هیچ چشم‌داشت مالی یا اداری، پایه‌گذار نظام آموزشی نوین در وزوان شدند. تأسیس مدارس، به‌ویژه دبیرستان‌های دخترانه، در شرایطی که امکانات محدود و نگاه‌های سنّتی در شهر حاکم بود، با پیگیری‌های شبانه‌روزی این افراد میسّر شد. واحدهایی که اکنون، با بی‌توجهی ما و بی‌مبالاتی مسئولان، یکی یکی رو به تعطیلی می‌روند.❑ این افراد، در کنار دیگر فعالان، دلسوزان و خیرین، دامنهٔ فعالیت خود را فراتر از مدارس گستراندند و برای آوردن ادارات، ارگان‌های خدماتی و امکانات شهری به وزوان، بارها به نهادهای مختلف مراجعه کردند و با مکاتبات و پیگیری‌های مستمر، زمینه‌ساز استقرار خدمات عمومی در شهر شدند؛ خدماتی که امروز بدیهی به نظر می‌رسد، اما ایجادشان در آن زمان، مرهون پشتکار این افراد بود.❑ اما دریغا که برخی ادارات و ارگان‌هایی که با این همه تلاش به وزوان آورده شد، در سکوت و رکود مفرط حاکم بر ذهن و زبان دهه‌های اخیر شهرمان، یکی پس از دیگری یا در ادارات مرکز بخش ادغام شده و یا به طور کامل به مرکز بخش منتقل گردید و افزون بر سرگردانی مردم شهر، فرصت‌های اشتغال موجود در وزوان را نیز به مرکز بخش بخشید.❑ نمونهٔ بارز دیگر از این تلاش‌ها، اقدام جمعی از فرهنگیان و ادبای وزوان برای بیرون‌آوردن بخشی از حمّام تاریخی میرزا ابوتراب از زیر خاک بود. این گروه، با وجود مخالفت‌های شدید شهرداری وقت و کارمندانش، بر تقاضای خود پای فشردند و پس از کشمکش‌های فراوان، موفق شدند این اثر تاریخی را به فضای عمومی شهر بازگردانند.❑ امروزه، با گذشت سال‌ها، اگر به مدارس، ادارات، اماکن عمومی و حتی همین حمام تاریخی سری بزنیم، هیچ اثری از نام و تصویر این بزرگان دلسوز نمی‌بینیم. نه در تابلوهای ورودی، نه در اتاق مدیران، نامی و تصویری از بزرگان و دلسوزانی که چنین خدماتی را بی‌چشم‌داشت انجام می‌دادند، وجود ندارد.❑ این بی‌اعتنایی به ثبت و ماندگاری نام را نمی‌توان تنها از قِبَل غفلت مسئولان و نسل‌های امروزی دانست؛ چراکه این اتفاق، ریشه در رویکرد خود آن افراد نیز دارد. آنان نه اهل خودنمایی بودند و نه هیچ‌گاه به فکر ماندن نام خود بر روی بناها و اماکن عمومی افتادند. آنها تمام اقدامات خود را برای رضای خدا و برای مردم انجام دادند و از این رو، خود هرگز برای ثبت نام و نسب خویش قدمی برنداشتند. اما با این حال، این تواضع اخلاقی نباید به معنای فراموشی تاریخی نقش آنان باشد.❑ نسل‌های چند دههٔ اخیر، خاطرات خوبی از این مدیران، معلمان و بزرگان دارند و نقش آنان را در رشد فرهنگی، آموزشی و عمرانی وزوان به یاد می‌آورند. نام این عزیزان را همواره در سینهٔ خویش نگاه خواهند داشت و منصفانه به گوش آیندگان خواهند رساند. اما افسوس که نهادهای متولّی امور شهر، برای ثبت و مستندسازی این تجربیاتِ ارزشمند - از طریق تاریخ شفاهی، نصبِ یادمان‌های فرهنگی یا تدوین اسناد - هیچ‌گاه گامی در جهت پاسداشت خدمات این پیشکسوتان بی‌ادعا برنداشته‌اند و حتی اگر توانسته‌اند، برای فراموش شدن نام ایشان نیز تلاش کرده‌اند.❑ و خود به رغم ایشان، هرجا که پایشان رسیده، نشیمنی یافته‌اند و دستشان گشاده بوده، از صرف بودجه‌ها و اموال عمومی - که متعلق به نسل‌های حال و آیندهٔ شهر است - برای نگاشتن و ماندگار کردن نام خود دریغ نکرده‌اند. اقدامی ناشیانه که بی‌شک، نه نام آنان را ماندگار خواهد ساخت و نه مدیریت ضعیف آنان را از ذهن‌های نسل‌های کنونی و آینده خواهد شست.🌐 #وژگون‌نوشت📺 @Mda_Vazvan