❑ چند بار پیش آمده که باور کنیم آزادانه می‌اندیشیم، غافل از اینکه ذهن، پیش از هر مواجهه با واقعیت، ا

❑ چند بار پیش آمده که باور کنیم آزادانه می‌اندیشیم، غافل از اینکه ذهن، پیش از هر مواجهه با واقعیت، اسیر سازوکارهایی است که ادراک را جهت می‌دهند؟ بیکن در قرن هفدهم، این پدیده را با مفهوم «بت‌های ذهن» صورتبندی کرد و نشان داد خطاهای شناختی، نه در فقدان اطلاعات، که در ساختار پیشینیِ خودِ ذهن ریشه دارند. روانشناسی شناختی امروز، این بت‌ها را با «سوگیری‌های ناخودآگاه» بازتعریف کرده و تأکید دارد که بیشتر قضاوت‌های ما، نتیجه پردازش خودکار ذهن است، نه استدلالی آگاهانه.❑ بیکن این آفات معرفتی را در چهار مقوله دسته‌بندی کرد: «بت‌های قبیله» که ریشه در سرشت مشترک انسان دارد؛ همان خوی نظم‌بخشی به جهان، حتی در دل آشوب. در روانشناسی معاصر، این پدیده با «سوگیری تأییدی» پیوند خورده؛ یعنی گرایش به جستجوی داده‌هایی که باورهای پیشین را تقویت کنند. «بت‌های غار» اما به زیست‌جهانِ شخصی هر فرد بازمی‌گردد؛ مجموعه تجربه‌ها و خلق‌وخویی که ادراک را به سمتِ نسبیتی اجتناب‌ناپذیر سوق می‌دهد.❑ «بت‌های بازار» شاید تأثیرگذارترین و در عین حال پنهان‌ترینِ این بت‌ها باشند؛ چرا که از زبان و نظامِ نشانه‌ها زاده می‌شوند. بیکن هشدار می‌دهد که واژگان، چون سکه‌هایی بی‌ارزش، در گردشِ میان جماعت، معنایِ راستینِ خود را از دست می‌دهند و به ابزارهایی برای پوشیده‌سازیِ معنا بدل می‌شوند. از منظر نشانه‌شناسی، این بت‌ها با «هژمونیِ معنایی» پیوند می‌خورند؛ جایی که کلیشه‌ها و شعارهای تکراری، دریچه‌ای برای سلطه بر افکار جمعی می‌گشایند.❑ امروز، در فضای دیجیتال، «بت‌های بازار» و «بت‌های نمایش» بیش از هر زمان دیگری مجال بروز یافته‌اند. الگوریتم‌ها، هر کاربر را در غار شخصی خود حبس می‌کنند و بازخوردهای تطبیقیِ گروهی، توهمِ درستیِ مطلق را بازتولید می‌کنند. اینجا، یقینِ خطرناک از جهلِ صرف زیانبارتر است؛ چون راهِ پرسش را می‌بندد و امکانِ بازنگریِ انتقادی را از سوژه سلب می‌کند.❑ اما بیکن صرفاً به توصیفِ این آفات اکتفا نکرد؛ راهِ رهایی را نیز ترسیم نمود: بازگشت به «تجربه و مشاهده مستقیم» و کنارگذاشتنِ پیش‌داوری‌ها. روانشناسیِ فراشناختی امروز، این رویه را با «تفکر انتقادی» و «نظارت بر فرایندهای ذهنی» پیوند می‌زند. این روش، شکاکیتِ افراطی نیست، بلکه فروتنیِ معرفتی است؛ پذیرشِ اینکه هر یک از ما در غارِ ذهنِ خویش، اسیرِ پرده‌هایی هستیم که جز با مکث و پرسش، برطرف نمی‌شوند.❑ شاید بزرگترین میراثِ بیکن برای روزگارِ ما، بازگرداندنِ «پرسش» به مرکزِ زیستِ فکری است؛ پرسشی که دیوارهایِ یقین‌هایِ خوشایند را فرو می‌ریزد و از ما می‌خواهد پیش از هر داوری، شرایطِ امکانِ شناختِ خویش را وارسی کنیم. حقیقت، از نگاه بیکن، هرگز در تملکِ قطعیِ هیچ‌کس نیست، بلکه در فرایندی مداوم از آزمون، خطا و بازنگری حاصل می‌شود. آنکه از این پرسشگری فروگذار کند، در دامِ بت‌ها اسیر می‌ماند.❑ بت‌های ذهن، صرفاً مفاهیمی انتزاعی در تاریخِ فلسفه نیستند؛ بلکه هر روز، در متنِ انتخاب‌هایِ روزمره، قضاوت‌هایِ سیاسی و باورهایِ شخصی، خود را بازتولید می‌کنند. جامعه‌شناسیِ شناخت نشان داده که این بت‌ها، در سطوحِ جمعی، به شکلِ «انگاره‌های اجتماعی» و «روایت‌های مسلط» تداوم می‌یابند و نسل‌ها را در چرخه‌های تکرارِ خطا نگه می‌دارند. در چنین شرایطی، آگاهیِ انتقادی نه یک فضیلت، که ضرورتی برای بقایِ عقلانیت در عصرِ سیطرهِ اطلاعاتِ نابه‌سامان است.❑ و در نهایت، آنچه بیکن به ما هدیه داد، نه یک دستگاهِ فلسفیِ بسته، که روشی برای زیستن در نسبتِ پویا با حقیقت است؛ روشی که ما را به فروتنی در برابرِ پیچیدگی‌هایِ جهان فرا می‌خواند. شاید مهمترین کارکردِ این نگاهِ نقادانه، آن باشد که بدانیم هر آنچه در ذهن داریم، ممکن است سایهای از بت‌ها باشد، نه عکسِ حقیقت؛ و همین دانستن، نخستین گام برای رهایی از زنجیرهایِ نامرئیای است که خود، ناآگاهانه، بر فهمِ خویشتن نهاده‌ایم.🌐 وژگون‌نوشت📺 @Mda_Vazvan