خیال‌ِ خامِ پلنگِ من به سوی ماه پریدن بودو ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بودپلنگِ من -- دلِ مغرو

خیال‌ِ خامِ پلنگِ من به سوی ماه پریدن بودو ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بودپلنگِ من -- دلِ مغرورم -- پرید و پنجه به خالی زدکه عشق -- ماهِ بلندِ من -- ورای‌ِ دست رسیدن بودگلِ شکفته! خداحافظ، اگرچه لحظه‌ٔ دیدارتشروعِ وسوسه‌ای در من به نام دیدن و چیدن بودمن و تو آن دو خطیم، آری -- مُوازیان‌ِ به ناچاری --که هر دو باورمان زآغاز، به یکدگر نرسیدن بوداگرچه هیچ گلِ مُرده دوباره زنده نشد، امّابهار در گلِ شیپوری، مُدام گرم‌ِ دمیدن بودشراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام‌ِ منفریبکار‌ِ دغل‌پیشه، بهانه‌اش نشنیدن بود!چه سرنوشت‌ِ غم‌انگیزی که کرمِ کوچک‌ِ ابریشمتمامِ عمر قفس می‌بافت ولی به فکرِ پریدن بود...#حسین_منزوی