چه بی‌هنگام سنگین کرد خواب برکه‌ها را یخربودند از دل مرداب عکس ماه را آوَخ!اگر می‌شد به شهر کودکی‌ها بازگشت این‌بارنمی‌بستم به پای بادبادک‌های خندان نخز دیروزم پشیمانم، ز فردایم هراسانمهمین امروز می‌شد کاش بیرون رفت از این برزخنمی‌خواهم بسوزم بیش از این در کوره‌ی دنیامرا تبعید کن ای مرگ از این دوزخ به آن دوزخبه بام سربلندی ایستادن کم مقامی نیستبه پای شوق باید رفت سرمستانه در مسلخ#فاضل_نظری