"دانش‌جو" بودن به خواندن منابع و بازنوشت آن در برگه‌ی امتحان محدود نیست. بخش بزرگی از زیست دانشجویی، در بستر دانشگاه و با تعامل و ارتباط با دیگران صورت می‌پذیرد.همان‌طور که اندوهگین بودن عمیق ما از وقایع اخیر که دل و جانمان را سخت خراشید، با در کنار هم بودن معنای دیگری پیدا می‌کند؛ دانشگاه نیز با حضور انسان‌هایش معنای حقیقی خویش را پیدا می‌کند. مجازی کردن دانشگاه چه از منظر علمی و چه از منظر زیست دانشجوییِ در کنار هم، به‌خصوص بعد از وقایع سخت اخیر، نه‌تنها دارای سود نیست بلکه به از بین رفتن تعاملاتی که می‌توانند منجر به همبستگی و اتحاد شوند می‌انجامد. مجازی کردن دانشگاه، چیزی به جز حذف دانشجو از صحنه‌ی دانشگاه و سرباز زدن از پاسخ به خواسته‌های به‌حق ایشان نیست. کما اینکه تعداد کثیری از بدنه‌ی دانشجویی از نقاط مختلف ایران به شهر محل تحصیلشان آمده‌اند و به دلیل مجازی شدن؛ علاوه‌بر محرومیت از امکانات دانشگاه، قادر به بازگشت جهت ادامه‌ی فعالیت‌های عادی خود چون فعالیت‌های شغلی و شرکت در دیگر کلاس‌هایشان نیستند. از این رو بازگشایی دانشگاه اهمیت جدی‌تری را نیز برای ایشان ایفا می‌کند. از همین رو؛ کارزاری از طرف جمعی از دانشجویان دانشکده علوم‌اجتماعی طراحی شده‌است که مختص به یک رشته و یا یک دانشگاه نیست. این کارزار مختص به تمام دانشجویان، اساتید و پژوهشگران در سرتاسر کشور است که از وزارت علوم درخواست دارند تا از مجازی شدن ترم آینده جلوگیری شود.با امضای آن به رساندن این خواسته‌ی به حق یاری رسانید. 🔴 لینک کارزار «درخواست برگزاری حضوری کلاس‌های دانشگاه در نیمسال دوم تحصیلی ۰۴–۰۵»: https://www.karzar.net/287212@mediastudies_ut