#مهدی_جهاندیده🔻▪️▫️ شرحی بر حضور تک چهره‌های نابِ اصلاحات در کنار رضا کریمی🔳▫️ آنکه آمد، آنکه قهر کرد ▪️▫️ چرا خدابخش، فیضی و زنجانی مردِ روزهایِ سختِ اصلاحات هستند؟✍️مهدی جهاندیده https://t.me/Mehdi_jahandidehدر کارزار بی‌رقیب دوم اسفند، بلیط‌ها از پیش به نام اصولگرایان رزرو شده بود. ایده‌آل‌ترین فضا برای یکه‌تازی اصولگرایان، در رقابتی درون جناحی مهیا بود. اصلاح‌طلبان در سطح کشور برای ۶۰ کرسی شانس رقابت داشتند و در اردبیل فقط و فقط یک کرسی! رقابتی نابرابر بود. صلاحیتِ تک کاندیدای اصلاح‌طلب «دیرهنگام» احراز شده بود. پروسه ردِ صلاحیت، هر کاندیدایی را از نفس می‌اندازد. رضا کریمی راه سختی پیش‌رو داشت. می‌دانست جماعتِ کثیری از حامیان اصلاحات، با صندوق‌های رای قهر کرده‌‌اند و کسی برای «آرای اعتراضی» پای صندوق نخواهد آمد. چیزی شبیه به معجزه می‌بایست اتفاق می‌افتاد.طیفی معتقد بودند، ماندن کریمی در چنین شرایطی «اتانازی» و «ملاقات با مرگ» است. اما کریمی بهای آن را به جان خرید تا همچنان اصلاحات زنده بماند. خدابخش، فیضی و زنجانی هم در کنار کریمی ایستادند. کمتر رجل سیاسی را می‌توان سراغ داشت که در چنین شرایطی؛ اینگونه پشتِ رفیق و جریان بیاستد. شاید آنها نتیجه را بهتر از هر نوستراداموسی پیش‌بینی کرده بودند. همچون روز برایشان روشن بود که در نتیجه شکست خواهند خورد. اما اینجا صحبت از آن بود که پرچم اصلاحات «افراشته» بماند. کولاکِ دلپذیر اصلاحات، امر محالی بود. چرا که قهر از صندوق و ردصلاحیت‌ها خیلی پیش‌تر کار را به نفع حاکمیتِ اصولگرایان پایان بخشیده بود. قهر از صندوق هر چند محصول شرایط اقتصادی و اجتماعی جامعه بود؛ اما همان مطلوبِ جناحِ راست بود تا بی‌دغدغه و به راحتی آب خوردن، «مهره‌های دلخواه» را در بهارستان جانمایی کند. اگر «اکثریتِ خاموش» کمی نرم می‌شدند و چند گام به سوی صندوق پیش می‌آمدند، عرصه اینگونه به تندروها واگذار نمی‌شد. شاید این همان «تله اصولگرایان» بود که اکثریت خاموش در آن گیر افتادند. دیرزمانی بود که در بوق و سرنا می‌دمیدند که «مجلس دیگر در راس امور نیست»! اما در واقع نعل وارونه می‌زدند. چرا که برای رفتن به همان مجلس، بر سر و کله هم می‌کوبیدند. اکثریتِ خاموش تعمق نکردند که با رای ندادن، بهترین یاری را به تندروها و پوپولیست‌ها می‌کنند. آنهایی که آمدند به عشقِ اصلاحات آمدند. آنها واقعا اصلاح‌طلب بودند.این بدترین نوع اعتراضی بود که حتی برخی از رجالِ نامدارِ اصلاحات اردبیل نیز دانسته یا ندانسته با آن همراه و همگام شدند. رای ندادن به مثابه پاشیدن بنزین بر آتشی است که زبانه‌های آتش افراط و تندروی در بهارستان را شعله‌ور می‌کند. این اشتباه استراتژیک و نابخشودنی اصلاح‌طلبانی بود که تا حالا صرفا در پیروزی‌ها «سهیم» بوده‌اند. وقتی سید محمد خاتمی پای صندوق می‌رود و عالم‌تر از هر اصلاح‌طلبی می‌داند که یارانِ حداقلی اصلاحات، حداقل‌ترین رای را خواهند آورد؛ دیگر حجت تمام است. پس چرا برخی از لیدرهای اصلاحات سکوت اختیار کردند؟ شما مقصر هستید. چرا که آلارم‌ خطر را به اکثریت خاموش ندادید و با این سکوتِ پرمساله، فرشِ قرمز برای اصولگرایان گستردید. انفعال‌طلبی این قشر، دقیقا همانی بود که اصولگرایان برای دوم اسنفد پیش‌بینی کرده بودند. حال همین قشر کاسه‌های داغ‌تر از آش شده‌اند و فریاد وامصیبتا سر می‌دهند! آیا این فرصت‌طلبی نیست؟ آنها که آمدند و در کنار کریمی ایستادند؛ پشت اصلاحات را خالی نکردند. به احترام خدابخش، فیضی و زنجانی و همه همراهان با‌نام و بی‌نام اصلاحات، باید کلاه از سر برداشت و تعظیم کرد. آنها نشان دادند که شریک برد و باخت اصلاحات هستند. آنها برای پیروزی در نتیجه نیامده بودند. چرا که در زمین سوخته چیزی نمی‌روید.اما برای آنکه تریبون اصلاحات خاموش نماند، در مسابقه‌ای که از همان اول برنده و بازنده آن مشخص بود، مرد و مردانه کنار کاندیدایی ایستادند که در اصلاح‌طلبی، ۲۴ عیار نشان داد. اما یک دست صدا ندارد. همه باید می‌آمدند که نیامدند. می‌شد از مسیر صندوق «سهمی حداقلی» از بهارستان هم گرفت تا اصلاحات، هارمونی تندروی‌های اصولگرایان در بهارستان یازدهم را در هم بشکند. اما آب رفته به جوی بازنمی گردد. حالا چهار سال باید حسرت خورد. کسب صدهاهزار و میلیون‌ها رای در «انتخاباتی درون حزبی» از میان جناح اصولگرا هیچ مدال افتخاری ندارد. حال تنها اتفاقی که افتاده حضور اکثریت تندروها و پوپولیست‌ها در بهارستان است. اما زندگی جریان دارد. اصلاحات زنده است. جوانه امید دوباره سبز می‌شود. ما پیروزیم.💥عضو شوید👇🔻https://t.me/Mehdi_jahandideh