این روزها بیقرارت که می شومبر ترقوهای اردیبهشت طنابی می بندم وُ تاب می خورمبه قلبش خیره می شومکه با چه امیدی خون بهار را در رگ های منجمد سال جریان می دهدولی مگر زورش به زمستان می رسدزمستان سرد، زمستان هراس، زمستان مرگ!ولی نه، دلیل این همه تلخی،دلیل این همه درد، جای خالی توستحتی اگر زمستان دست از سر روزگار بردارد بی تو، بهار هم ابتلای درد آوریست ...#مهدی_نظام_آبادی