دلم که برایت تنگ می شود، بی حوصله می شوم، دستانم را بالا می برم آسمان را مچاله می کنم و در جیب هایم می گذارمحتی بعضی وقت ها چند ستاره از میان انگشتانم به زمین می افتندهمه چیز درست می شد اگر می دانستمچشم هایت آغاز کدام ستاره را فریاد می زدند؟و صدایت خاطره کدام جویبار را در ذهن پر تلاطم دریا زنده می کرد؟نامت چه بود؟ نام مبارکت چه بود؟که هرجا بر زبان می آمد اردیبهشت از را می رسید و لبخند آغاز می شددیگر بدون تو، شوقی برای ماندن نیست، ذوقی برای سرودن نیست، سراپا رفتنم، نه دستانم آنقدر بلند می شوند، نه جیب هایم به اندازه ی تمام ستاره ها جا دارند نمی دانم، هر کجای این کهکشان که سو سو می زنی برخیز و بهارگونه به بدرقه ی زمستان بیا.#مهدی_نظام_آبادی