دوستی دارم که گاه‌به‌گاه برایم ترانه‌ای از محسن نامجو می‌فرستد؛ همان دوست تهرانی که معنای «زنگ خانه‌

دوستی دارم که گاه‌به‌گاه برایم ترانه‌ای از محسن نامجو می‌فرستد؛ همان دوست تهرانی که معنای «زنگ خانه‌ها» را ازم پرسیده بود. آن روز در پیام‌رسان، این چند خط را از آلبوم مطنطن برایم نوشت:دوری و رنج فاصله زاد ازْم بَبرسینه‌یْ فراخ سوختر آید ستبراز جور خلق، ذهن بزاید مجوسدر حول‌وحوش فاجعه زایدْت گبرصد خنده ناکُندَت سخت شادصد آسمانْت گریه نبارد ز ابرآن درد عشق، کز تو برون کرده یارآن یار رفته از سفر آیدْت، صبرشنگی و خوشدلی نرباید تو رااز فرط اختیارْت، نمایند جبردر صبحگاه باطراوت روستای ابر، پس از طبیعت‌گردیِ روز پیش در جنگل ابر و خواب خوش پس از آن، طبع شاعری‌ام گل کرد:ای پل‌زننده بین من و نامجوبرخور ز عمرْت بیش و دوصد کام‌ جوبرخیز و باز سوی خراسان شتابآرام دل بیاب و دل‌آرام جو۱۳ تیر ۱۴۰۲#زبان_فارسی | #شعر | #ترانه | #موسیقی | #محسن_نامجو | #مطنطن | #جنگل_ابر | #تهران | #خراسان🖋️ مهنه‌وِشت در تلگرام | بله@mehnevesht