‍ تا ز دلبرکشمنعرۀ آزادی...[تمامی لینک‌های این متن، فعال می‌باشند]🌁 قلهٔ مه‌آلودِ آشنایی که در ورا

‍ تا ز دلبرکشمنعرۀ آزادی...[تمامی لینک‌های این متن، فعال می‌باشند]🌁 قلهٔ مه‌آلودِ آشنایی که در ورای گروه موسیقی، چشم را می‌نوازد...؛ خنیاگرانی که از دورتَرک راه پیموده‌اند تا بر دامن سترگ آن سپیدِ سربلند، بانگ سر داده و صدایی نافذتر را به‌گوش ایرانشهر برسانند.و آوا و نوایی که راهی درازتر را از دوردست تاریخ طی کرده‌اند تا در این منزلگاه، رنگی حماسی به خود بگیرند.🎶 مهران مهرنیا که از مسیر تحقیق، به درکی عمیق از موسیقی دوران تلاقی قاجار و پهلوی رسیده و از جادهٔ ممارست، به چیره‌دستی در ساز و نوا دست یافته، در بازآفرینی ساختهٔ درویش‌خان، بنا داشته تا به نیاز شنوندهٔ امروزی پاسخی مناسب دهد. از این‌رو به‌جای بازسازی نعل‌به‌نعل اثر، کوشیده به یاری ریتم و تمپویی آشکارا تهییج‌کننده، بویژه با محوریت ضرب زورخانه، روحی تازه در اثر بدمد، خاصه آنکه ضرب را دست و بازویی گردآفرید وار به نواخت آورده‌ست...،و سه خواننده با تنوع رنگ صدا که هریک بُرشی از اجتماع ایرانیان را به زیبایی نمایندگی میکند.ویدئو با گِردآمدنِ گروه در دامنۀ دماوند آغاز، و با حرکت جمعی و همخوانی پایان پذیرفته که اشاراتی از شاهنامه و فرود آمدن فریدونیان از البرز را به ذهن متبادر می‌سازد.@honaraeen ————🔸 پی‌نوشت؛ هنگامِ چه کاریست؟وقتی تصنیف بهار را با حال و هوای اجرای اولیه، یعنی بازگشایی مجلس اول، پس از رنجها و مرارتهای استبداد صغیر درنظر مجسم می‌کنیم، بیشتر از مفهوم «کار»، نوعی فضای دوران بازسازی و آغاز پیشرفت و قانونمداری و... تداعی می‌شود. اما اگر زمان اصلی سرایش را حین آن جنگی که میان ناخدای استبداد و خدای آزادی در محیط طوفانزای* انقلاب مشروطه جریان داشته بگیریم، مفهوم «کار» این بار بیشتر دلالت می‌کند بر «کاری در مقابل ظلم کردن و نبرد علیه خودکامگی»![شرحی در باب دو اجرای دیگر (گروه نهفت و علیرضا قربانی) در اینجا]هنرآیین محمود معتضدیان@honaraeen ————* اشاره به شعر فرخی یزدی:در محیط طوفانزا، ماهرانه در جنگ استناخدای استبداد، با خدای آزادی@honaraeen ————"ایران هنگام کار است"به روایت: #مهران_مهرنیا ملودی: درویش خانکلام: ملک الشعرای بهارخواننده ها:#حسین_علیشاپور#سپیده_جندقی #الناز_جهانگیریضرب زورخانه: #نازنین_پدرثانی@sepideh_jandaghi@mehran_mehrnia