کردستان سرزمین عجیبی است،طبیعتی بکر و زیبا که مردم کم نظیری در خود پرورده و می‌پرورد.کردها قرن‌ها ظل

کردستان سرزمین عجیبی است،طبیعتی بکر و زیبا که مردم کم نظیری در خود پرورده و می‌پرورد.کردها قرن‌ها ظلم و ستم را با پوست و گوشت و استخوانشان لمس کرده اند؛اما زندگی کردن را بلدند.صدها دلیل دارند تا از ما مرکز نشینان متنفر باشند اما نه تنها نیستند،بلکه با عشق و مهر فراوان مهمان را عزیز می‌دارند.پس از حوادث خونین دی‌ماه سال پیش و جنگ چهل روزه که جان‌های نازنین بسیاری از هم وطنان مان را گرفت؛یکی از بهترین گزینه ها برای اندکی تسلی،کردستان و نفس کشیدن در طبیعت هورامان و همنفسی با ملت کرد می‌توانست باشد.در ارتفاعات هورامان مجالی دست داد تا در میان آنهمه زیبایی دست به ساز ببرم .آنچه به ذهنم رسید ملودی ای بود از شُوان پَروَر هنرمند بزرگ کرد و البته تاکید بر فاصله موسیقایی غریبی که در موسیقی کردستان رواج بسیار دارد.اشاره ای موکد از رِ کُرُن به رِ بِکار که حالی عجیب را القاء میکند ،حالی بین ناله و شِکوه و بیان دردی تاریخی.هر چند این فاصله موسیقایی در ردیف  هم هست اما شاید ما فارس‌ها به اندازه‌ی کردها درد تاریخی نچشیده ایم تا به همان گویایی از آن استفاده کنیم.۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵@mehrnia_mehran