گرامی‌داشت در سطوح مختلف: از موزه‌ها و گالری‌ها که آثار او را به نمایش می‌گذارند، تا قلب مردم که خاط

گرامی‌داشت در سطوح مختلف: از موزه‌ها و گالری‌ها که آثار او را به نمایش می‌گذارند، تا قلب مردم که خاطره و هنر او را در خود جای داده‌اند، همه و همه در این روز، با نگاهی سرشار از شکر و قدردانی، یاد مردی را زنده نگه می‌دارند که جهان را نه آن‌طور که بود، بلکه آن‌طور که باید باشد، با نگاهی انسانی، عرفانی و زیبایی‌شناختی تصویر کرد. میراث پایدار: میراث استاد فرشچیان، تنها در تابلوهای رنگ و روغن او خلاصه نمی‌شود. میراث او در جان هنر ایران، در آموزش نسل‌های آینده، در الهام‌بخشی به هنرمندان و در ایجاد پلی میان فرهنگ‌ها، حضور ابدی دارد. چهلمین روز، فرصتی است تا این میراث گرانبها را بازنگری کنیم و اهمیت جایگاه او را در تاریخ هنر معاصر ایران بیش از پیش دریابیم. تأثیر بر نسل‌ها: بسیاری از هنرمندان نسل‌های پس از او، با الهام از آثار فرشچیان، مسیر خود را در نگارگری و هنرهای تجسمی یافته‌اند. او نه تنها تکنیک‌ها، بلکه نگرش و روحیه نوآوری را نیز به این هنر آموخت. این تأثیرگذاری، خود گواه زنده‌بودن و پویایی هنر اوست. ودرپایان خاموشی جسمانی استاد محمود فرشچیان، پایان یک مسیر نیست؛ بلکه آغاز فصل تازه‌ای است که آثارش در هر نگاه و هر قاب، زندگی می‌بخشند و سخن می‌گویند. چهلمین روز درگذشت او، فرصتی است تا به خود یادآور شویم که هنر راستین، مرگ را در قاب جاودانگی به تصویر می‌کشد. هنر او، با عمق معنا، ظرافت فرم و روح عرفانی‌اش، فراتر از زمان و مکان، در قلب‌ها و ذهن‌ها زنده خواهد ماند. استاد فرشچیان، نگارگر عصر ما، با قلم‌مویش بر بوم هستی، نقشی ماندگار زد. او توانست سنت را با نوآوری درهم آمیزد و آثاری خلق کند که هم اصالت ایرانی را در خود داشتند و هم پیام‌هایی جهانی را منتقل می‌کردند. آثار او، پنجره‌ای رو به زیبایی، معنویت و انسانیت هستند که تا ابد گشوده خواهند ماند. با گذشت چهلمین روز از خاموشی جسمانی او، یاد و نامش در میان ما زنده‌تر از همیشه است. او با خلق آثار بی‌بدیل، زندگی را در هنر خود جاری ساخت و مرگ را در قاب جاودانگی به تصویر کشید. میراث او، گنجینه‌ای است که نسل به نسل منتقل خواهد شد و الهام‌بخش هنرمندان و دوستداران هنر خواهد بود. پیام ما به او به عنوان  دوستان و دوستدارانش : ای استادِ رنگ و نور، اکنون بر بوم آسمان می‌نگاری، و فرشتگان شاگردان خاموش تو هستند. ما بر خاک، خطوطت را به آب می‌سپاریم تا جاودانه جاری باشی. در هر طلوع، نقش تو در دل‌ها طلوعی دیگر است، و در غروب، آرامش تو آرامش شب‌های ما. یاد تو، چون نگاره‌ای در قاب زمان، همیشه سبز و درخشان. خاموشی تو، نه پایان، آغاز جاودانگی‌ات بود. مهرناز آزاد ۶/ مهرماه /۱۴۰۴