نیمه‌ی اول سال رو زور زدم و جون کندم که مهاجرت کنم، بلکه نیمه‌ی دوم خوبی داشته باشم؛ بلکه نیمه‌ی دوم زندگیم خوب باشه. نیمه‌ی دومی که تو شروعش، یه چشم همه‌مون اشک بود و یه چشممون خون. الان قصد ندارم از غم از دست دادن برادرا و خواهرای نادیده بگم، همه می‌دونیم. از آرزوهای مشترکمون هم اصلا لازم نیست حرفی بزنم. می‌خوام با اجازه‌ی جمع یذره شخصی‌تر نگاه کنم، چون واقعا تو این شش ماه، مدت زیادیشو یادم رفت و یادمون رفت که مبارزه اصلی، زندگی کردنه. باید زندگی کنیم که بتونیم بجنگیم…تو سال جدید چی می‌خوام؟ (موفقیت و یه کار خوب پیدا کردن و جاهای خوب رفتن که همیشه هست، و الان بیشتر از همه به حداقل اون کار پیدا کردنه نیاز دارم. اما امسال، مهمتر از همه چیز،) لحظات بدون فکر کردن میخوام، لحظه هایی که انگار سیم مغزتو بکشی، به هیچی فکر نکنی. چند دقیقه قطع باشی.برنامه‌م چیه؟ زندگی کردن، به شرط انصاف و تاثیرگذاری (در حد خودم). میخوام کجا باشم؟ جایی که تنم هست (زیاد) مهم نیست، اگه فقط چند دقیقه فکرم تو آسمون غرق بشه، می‌تونم به زندگی برگردم.چه خواهشی دارم؟ با هم مهربونتر باشیم، هوای همو داشته باشیم. و با خودمون تعارف نداشته باشیم. یه اکیپ آدم خلوت ولی بدون حاشیه و دلخوری دوروبرمون باشه، خیلی بهتر از یه ایل آدمه که مدام منتظرن همدیگه رو بدرن!خواهش شخصی؟ حمایت کنین دیگه. این همه طنز می‌نویسم، از این عکسا میگیریم. اخیرا ویدیو میذارم یوتیوب، حتی آب حوض هم می‌کشم. لازمه ظرفارم بشورم؟!باشه، تو سال جدید ظرفارم میشورم. حمایت کنین. مرسی.پیوست: امید هیچ معجزی ز مرده نیست، زنده باشپیوست اصلیه: سال نوتون مبارک. جای رفته‌ها سبز. سر مونده‌ها سلامت.خیلی پیوست: هر سال می‌نویسم که یادم بمونه سال قبل رو کجا شروع کردم. زندگی از اون چیزی که فکر می‌کنین غافلگیرکننده‌تره. تو ۱۴۰۲ غافلگیرمون کن!@mehrshot