«غریبه»من صدای در گلو خشکیده‌ام     برهٔ    گرگِ   درنده   دیده‌ام ناشکفته چون گلی در شورەزار  دردها  دارم  به تن از زخمِ خار ناگشوده  پَر  به  دام افتاده‌ام   در قفس‌ها عمر از کف داده‌ام سنگ‌هااز‌دست‌طفلان‌خورده‌ام با   کبوترهای   زخمی مرده‌ام شعله‌ای افسرده‌ام در فصلِ یخ   بوستانم    طعمهٔ   خیل   ملخجرم‌من‌رفتن‌ زِ مرزِ عایق‌ است     و رسیدن تا  حد شقایق استجرم  من  فریادهای  ناگزیر         انعکاسِ   دردِ   انسانِ   اسیرجرم‌من‌تصویبِ‌قانون‌دل‌است     حل هرچه رازهای مشکل است روح‌من‌موجی‌ست‌طاغی‌پرشتاب   سرکشیده،  یاغی  از  قانون  آب قرن‌وحشت‌جان‌من‌فرسوده‌است   خلقتم  سوء  تفاهم  بوده  استدر  نظام  ظلم  بیجا رانده‌ام          نغمهٔ سرخ مخالف خوانده‌ام من‌ضریب رنج و تکرار غم‌ام      حجم   اندوه   تمام   عالم‌امدر   زمان   نابجایی    زاده‌ام       از دیار خویش دور افتاده‌اممن  غریبم،  اهل  اینجا  نیستم     کس نمی‌داند چه هستم، کیستمکار‌عشق‌است‌این‌همه‌فریاد‌من     نعره‌ها   و ناله‌ها  و  داد  من عشق ما را دربه‌در از خویش کرد   در  جهان  آواره  و  درویش  کردتا«اناالحق»گفته‌ام بردار عشق    گشته‌ام  بدنام  در بازار  عشق درد  دارم  درد،  تیمارم  کنید    تا  برآرم  بال ،  بردارم  کنیدازوطن‌دورم‌قرارم‌نیست،نیست   زین‌قفس‌راه‌فرارم‌نیست‌،نیستآی ساقی، شمع  محفل  برفروز   دور  گردان  بادهٔ  اندیشه  سوز جام  ما پر  کن  به هنگام  سفر     تا که مرغ جان برآرد بال و پر🔸جلال ملکشا@meleksha