«خنجر و خون‌ و حماسه»روزگار غریب نامأنوسی استدیری‌ستپرندگانِ عاشقِ این آسمانِ سُرخ عشق را در نشر بار

«خنجر و خون‌ و حماسه»روزگار غریب نامأنوسی استدیری‌ستپرندگانِ عاشقِ این آسمانِ سُرخ عشق را در نشر باروت تجربه می‌کنندو صدای رنگی انسان را در ارتفاع چوبه‌ها به گوش گُنگِ دنیا می‌خوانداز کنارهٔ ارس تا آب‌های دور دریای عمان از دامنهٔ زاگرس، تا بدخشان باران دشنه می‌بارد بر گردهٔ خمیدهٔ تاریخ این دیار جراحت بر جراحت است!آنان خنجر کشیده‌اند شباشب، تمام شب صدای عربده در کوچه قرق می‌آید و عادی‌ترین جریان ممکن در رگ‌های روزنامه‌ها مرگ پرندگانی‌ست که می‌خواهند از مرز عایق این فصل ناسازگار بگذرند.آه!, در مسلخی که گله‌های انسانی قربانی بارگاه ضحاک ماردلِ قرن می‌شوند و کاوه‌ها،یک یک فرو می‌افتند زیستن استقامتی به راستای کوه می‌خواهد!روزگار غریب نامأنوسی‌ست خیل قبیح چاپلوسبت‌های پوک پوشالی رابا بلندگوهای عمومیدر رگ‌های سادهٔ شهر تزریق می‌کنندو در میدان‌های عمومی به عبادت می‌پردازند و تندیس‌های نامبارک جلادان را گلباران می‌کنند خیل قبیح چاپلوس چنان سگانِ دم‌جُنبانو با وعدهٔ استخوانی که از بازوی مردم است پارس می‌کنند ماه را به دشنام می‌گیرندو ماندگاری این فصل وحشت انگیز راکه پناهگاه جنایتکاران استتوجیه می‌کنند و چهره‌های سیاه خود را با نقاب‌های انسانی می‌پوشانندروزگار غریب نامأنوسی‌ست آنان، دشنه در مغزهای روشن نهاده‌اندآن کس که بگوید نهاز انتهای سرنیزه می‌چکددستی که به تفنگ می‌اندیشدبه جزایر دوردست انزوا تبعید می‌شود!و دستی که پرچمشدستمال رنگارنگ است ارج والایی دارد مردم، در سایه خنجر می‌خوابندو در همسایگی مرگ منزل دارندو یک دنیا فریاددر حجم تنگ یک سکوت قراردادی زندانی‌ست!وقتی که انسان رااز تمام سنگرها به گلوله می‌بندندباید به رسالت تفنگ ایمان آورد وقتی که گلوگاه صدا مجروح استو اجازه نمی‌دهند معنای درد را تفسیر کنی،با کلامِ سربی،فریادِ بلندِ انسان را در عمق سینهٔ فصل، شلیک کن این فصلِ بی‌ریشه که تاریخ پذیرایش نیستو بوی عفونتشدماغ روزگار را می‌آزارد از درون پوسیده استبا ضرب تلنگری فرو می‌ریزد.روزگار غریب نامأنوسی‌ست هر کسی می‌خواهد از آب زندگی گلیم خود را بردارد هر کسی می‌خواهد دستش به کلاه خودش باشد... آه، هر کس اگر گلی شودبر شاخه‌ای از درخت زندگی بنشیند چه بهاری خواهد شد!هر کس اگر چراغی گردد و بتابد بر شب چه دنیایی خواهد شد!هر کس اگر به انتظار دیگری نباشدو بتازد در راهچه کاروانی خواهد شد!چگونه باید نسل منقرض کوسه‌ها را مُجاب کرد که زندگی، تنها ریش نیست!با این همهکبریت‌های حادثه بیدارندو اصطکاک گرمشانبا پوست محترق شب‌آتش است...وقتی که تندر است وقتی که رعدهای کشیدهٔ زمانبر چهار سوی شب، خط می‌اندازنددر روشنای لحظه‌های آتش نرینه گاو صبح در چراگاه فراخ افق علفِ نور می‌چرد و فریاد نورانی شهیدانِ سُرخ‌جامهٔ دریادل در حافظهٔ تاریکِ روزگار مشبک می‌گردد.آنان بادیه‌هایِ داغِ عشق را بی هیچ سایبانی در زیر بارانِ دشنه می‌آزمایند!🔸جلال ملکشا@meleksha