«سوگند»به چشمانت اعتماد مکن در برابرت بنفشه‌ای به شرم سخنانی گُل‌گونه تلاوت می‌کند و زیرِ زبانِ نرمش خاریستکه در چشمِ تو می‌خلد!به گوش‌هایت اعتماد مکن او، فاخته‌ای در گلویش می‌خواند و در آشیانهٔ فاخته ماری چنبره زده است! به دست‌هایت اعتماد مکن شلالِ گیسوانش افعیانی‌ستبه هلاهل آغشته که لبان تو را به میعادگاه بوسه می‌خوانند!به لبهایت اعتماد مکن واژه‌های عشق در سلول‌های انفرادی کتاب‌های‌اندو عشق را جلادان،دیری‌ست بردار نظارگان!به دلت اعتماد مکن این دهاتی را، در شهرها به بازی گرفته‌اند!آنکه به تو می‌گوید دوستت دارم،در باغچه دلت خنجر می‌کارد! آنکه به روی تو می‌خندد در پشت لبخندش،زهر هلاهل است!آنکه به تو سلام می‌کند در پشت دیوار سلامش،هزار دشنام است! هان مبادا بیفتی! اولین گام را،صمیمی‌ترین دوست از رویت برمی‌دارد.و اولین میخ که در چشمانت فرو می‌رود میخ کفش عزیزترین عزیزانت خواهد بود!به نصِ صریحِ رنج سوگند!راستگوترین تمامت تاریخ مرگ است!!که بی‌نقاب و عریان . .در کوچه‌های نیروانا با تو قدم خواهد زد.🔸جلال‌‌ ملکشا@meleksha