«تبعید»نام من همزادە رنج است زادگاهم قریە اندوە . . .دست‌های فقر ،بند قنداق مرا پیچید و پس گهواره‌ام را جنباند! مادر من، مزرعه بی بار شوی مادر، ابر ، لیک همواره دستانش عقیم و سرد!این چنین من‌ رشد کردم ، تلخ! چون نهالی در کویری خشک راهوارم بود ، اسب یأس و ندانستم که امید سبز خود را -در کدامین مزرعه، بر پهنه این دشت پهناور هی کنم، افسوس!پس به تاریخ نیاکان ، روی آوردم من چه دیدم، آه! هر ورق با خون و اشک و درد آلوده هر کلام داستان ایل قصه رنجی ، مثل پتکی بر سرم ، باری این چنین من رشد کردم ، تلخ!ریشه در قلب زمین و شاخه سوی آسمان؛ اما التماس آلود! با دلی پرخاشگر، با سینه‌ای پُرکینو لبانی آشنا با ضجه فریاد! مزرعه من مأیوس از من شد ناتوان بودم ریشه‌هایم را خاک دور انداخت! شیهه زد اسب چموش یأس! پس رمید مزرعه، سوی زمینی تلخ –سوی شهر اینک ، اینجا در میان آهن و ماشین‌ دود و ازدحام مردمی بیگانه ، تنهایم! اینک، اینجا اسب من‌ با شیهه‌اش وحشیآخور پندار من را پوزه‌ می‌مالد! اینک، اینجا مثل یک‌ گم‌گشته در یک‌ کهکشان دور. از زمین ببریده‌ام، از آسمان نومید! روستایی مَرد! آن کسی کز خاک می‌روید کی تواند دل کند از خاک؟ ناخلف افتاده‌ای با اسبک بیهودگی‌هایتدو طویله‌ گرم پندارت ، بمان ، خوش باش! روستایی مَرد!    🔸جلال ملکشا@meleksha