این مدت که انگیزه‌ای برای فعالیت نبود، ترجیح بر سکوت بود.نه اینکه حرفی برای گفتن نباشد؛حرف برای گفتن زیاد بود ولی سکوت هم خودش بخشی از داستان این روزها بود.بعضی روزها آن‌قدر سنگین‌اند که کلمات یارای همراهی با آن‌ها را ندارند.اما معماری، در نهایت، هنر ساختن است.یادآور این حقیقت که حتی طولانی‌ترین شب‌ها هم بالاخره به پایان می‌رسند و انسان دوباره دست به ساختن می‌زند.شاید به همین دلیل، فعالیت مجدد رو با خبری شروع می‌کنیم که برای بسیاری از معماران دنیا، چیزی فراتر از یک خبر یا رویداد معماری است.این روزها جهان شاهد افتتاح یکی از شگفت‌انگیزترین پروژه‌های تاریخ معماری است؛کلیسای ساگرادا فامیلیا در بارسلونا، شاهکاری که ساخت آن ۱۴۴ سال پیش بر اساس طرح‌های معمار کاتالان آنتونیو گائودی آغاز شد و نسل‌های زیادی برای به ثمر رسیدنش تلاش کردند.ساگرادا فامیلیا فقط یک بنا نیست؛روایتی است از صبر، تداوم و امید.یادآوری این نکته که بعضی از ارزشمندترین ساخته‌های بشر، در طول عمر یک انسان به پایان نمی‌رسند.و چه زمانی بهتر از امروز برای برگشتن به گفت‌وگو درباره معماری؛هنری که همیشه از دل امید به آینده متولد می‌شود.با احترامگروه معمار گلد