بعضی آدم‌ها جهان را برای داشتن نمی‌خواهند؛ برای دیدن دوستش دارند.برای همین، زیبایی را در مالکیتِ لحظ

بعضی آدم‌ها جهان را برای داشتن نمی‌خواهند؛ برای دیدن دوستش دارند.برای همین، زیبایی را در مالکیتِ لحظه‌ها نمی‌جویند.در یک غروب، تمامِ آسمان را دارند، بی‌آنکه چیزی از آن بردارند.در عبورِ آدم‌ها، قصه‌هایی می‌بینند که قرار نیست سهمِ زندگی‌شان باشند.چشم‌هایشان به چیزهایی دل می‌بندد که دست‌ها از نگه‌داشتنشان عاجزند.آن‌ها بلدند کنارِ یک لحظه بنشینند و بگذارند همان‌طور که آمده، بگذرد.شاید ثروتِ پنهانِ زندگی، همین چیزهایی باشد که نمی‌شود صاحبشان شد.و برای کسی که تماشا کردن را بلد است، جهان هیچ‌وقت تمام نمی‌شود.حتی وقتی دست‌ها خالی‌اند، چشم‌ها هنوز پر از جهان‌اند.