وقتی حقیقت را نمی‌بینیم، دیگران برایمان تصمیم می‌گیرندبخش بزرگی از کنترل روانی، نه با اجبار، بلکه با ناآگاهی اتفاق می‌افتد. انسان وقتی حاضر نیست باورهایش را زیر سؤال ببرد، اطلاعات تازه را بررسی کند یا واقعیت‌های ناخوشایند را ببیند، به‌تدریج تصمیم‌گیری خود را به دیگران واگذار می‌کند.رسانه، خانواده، جامعه، دوستان و حتی ترس‌های شخصی می‌توانند مسیر فکری ما را شکل دهند؛ اما خطرناک‌ترین حالت زمانی است که فرد تصور کند کاملاً مستقل فکر می‌کند، در حالی که انتخاب‌هایش نتیجه الگوهایی است که هرگز آگاهانه بررسی نکرده است.آگاهی یعنی توانایی دیدن واقعیت، حتی وقتی با چیزی که دوست داریم باور کنیم در تضاد باشد.آزادی واقعی از جایی آغاز می‌شود که جرئت کنیم ذهن خودمان را هم نقد کنیم.@mentalskills