گاهی کافی است عکس ده سال پیش خودمان را ببینیم تا متوجه شویم چقدر از آن آدم فاصله گرفته‌ایم.چهره تغیی

گاهی کافی است عکس ده سال پیش خودمان را ببینیم تا متوجه شویم چقدر از آن آدم فاصله گرفته‌ایم.چهره تغییر کرده، بدن تغییر کرده، سلیقه‌ها عوض شده‌اند، باورها جابه‌جا شده‌اند و حتی زخم‌هایی که زمانی بخش مهمی از هویت ما بودند، ممکن است امروز دیگر همان معنا را نداشته باشند.اما با وجود همه این تغییرات، یک احساس عجیب باقی می‌ماند:«این منم.»اینجاست که پرسش جدی آغاز می‌شود؛ اگر بدن، افکار، احساسات، خاطرات، شغل، روابط و حتی شخصیت ما در طول زمان تغییر می‌کنند، چه چیزی باعث می‌شود هنوز خودمان را همان «من» بدانیم؟ما از کودکی یاد می‌گیریم خودمان را با مجموعه‌ای از برچسب‌ها تعریف کنیم:یک نام، یک خانواده، یک گذشته، یک شغل، یک شخصیت، یک بدن و مجموعه‌ای از خاطرات.با تکرار این روایت، کم‌کم داستانی که درباره خود ساخته‌ایم را با خودِ واقعی اشتباه می‌گیریم.اما داستان قابل تغییر است.فکر می‌تواند بیاید و برود.ترس می‌تواند ظاهر شود و ناپدید شود.خشم، عشق، شکست، اعتمادبه‌نفس و ناامیدی دائمی نیستند.حتی بدن نیز هر لحظه در حال تغییر است.پس شاید مسئله اصلی این نباشد که «من چه هستم؟»بلکه این باشد که:«چه چیزی در من، تغییرات مرا مشاهده می‌کند؟»این همان جایی است که مفهوم آگاهی وارد بحث می‌شود.می‌توان ذهن را مانند صفحه‌ای تصور کرد که تصاویر مختلف روی آن ظاهر می‌شوند؛ افکار، خاطرات، احساسات و تجربه‌ها دائماً تغییر می‌کنند، اما ما معمولاً خودمان را با همان تصاویری که روی صفحه ظاهر شده‌اند یکی می‌گیریم.من «ترسیده‌ام»، پس من ترس هستم.من «شکست خورده‌ام»، پس من شکست هستم.من «زخمی شده‌ام»، پس من همان زخم هستم.شاید بخش بزرگی از رنج انسان دقیقاً از همین اشتباه ناشی شود:ما تجربه‌ای را که از خود داریم، با خودِ تجربه‌کننده اشتباه می‌گیریم.اما یک نکته مهم وجود دارد.اینکه بگوییم «آگاهی مانند فضایی است که همه تجربه‌ها در آن رخ می‌دهند»، یک استعاره فلسفی قدرتمند است؛ نه یک حقیقت علمی اثبات‌شده درباره ماهیت ذهن.علوم اعصاب هنوز آگاهی را به‌طور کامل توضیح نداده است و نمی‌توان صرفاً از تجربه درونی نتیجه گرفت که آگاهی مستقل از مغز وجود دارد.با این حال، همین پرسش ارزشمند است؛ زیرا ما را مجبور می‌کند بین «آنچه تجربه می‌کنیم» و «آنچه هستیم» تفاوت بگذاریم.و شاید استعاره شیشه و فضا دقیقاً همین را به چالش می‌کشد:اگر شیشه بشکند، فضای درون آن به معنای فیزیکی «باقی نمی‌ماند»؛ اما این تصویر می‌تواند به ما یادآوری کند که ظرف تجربه را نباید با تمام حقیقت تجربه یکی بدانیم.@mentalskills🌺🍃🌺🍂🍃🌺🍂🌺