واقعیتِ عریانِ سیاست؛ چرا نباید به قصه‌های پریان دل بست؟رفیق گلم ، به بهانه ی وقایع ونزوئلا ، این ۴۰ ثانیه‌ای که توی این ویدئو رو با دقت ببین ، که صرفاً چند تا اسم و تاریخِ خشک و خالی نیستن؛ این خلاصه کتابِ درسِ تاریخه که خیلیا ترجیح میدن از روش بپرن. حقیقت اینه که سیاست بین‌الملل، میزِ شطرنجی نیست که توش همه به قوانین احترام بذارن، بلکه بیشتر شبیه یه رینگ بی‌رحمه که اگه گاردت رو بیاری پایین، کار تمامه. مشکل اصلی ما اینجاست که گاهی با عینکِ «اخلاقِ فردی» به «روابط قدرت» نگاه می‌کنیم. فکر می‌کنیم اگه ما اهل گفتگو باشیم، طرف مقابل هم اسلحه رو می‌ذاره کنار و برامون گل میاره. اما واقعیتِ علمیِ این دنیا، برخلافِ شعارهای خوشگل، بر پایه «قدرت» بنا شده، نه «عدالت».اینکه یه عده میان و با اعتمادبه‌نفس میگن «دنیای فردا دنیای گفتمانه و عصر موشک گذشته»، در واقع دارن یک نگاهِ فانتزی و کودکانه رو به خورد جامعه میدن که هیچ جای تاریخ تأییدش نکرده. گفتمان و دیپلماسی بدون پشتوانه قدرت، اصلاً دیپلماسی نیست؛ التماسه! وقتی لیستِ تغییرِ رژیم‌های آمریکا رو نگاه می‌کنی، از هاوایی و شیلی گرفته تا همین نزدیکی خودمون، می‌بینی که اونا فقط با کسایی «گفتگو» می‌کنن که توانِ ضربه زدن دارن. برای بقیه، اونا فقط «تصمیم» می‌گیرن و اجرا می‌کنن. ایده «گفتگوی تمدن‌ها» در دنیای گرگ‌ها، مثل اینه که توی جنگل بخوای با شعر و غزل جلوی درنده‌ها رو بگیری.ملت ایران باید یه بار برای همیشه تکلیفش رو با این ساده‌لوحی‌های شیک روشن کنه. ما وسط یکی از پرحادثه‌ترین نقاط زمین زندگی می‌کنیم؛ جایی که امنیت رو صدقه‌ای به کسی نمیدن، بلکه امنیت رو باید با چنگ و دوندون ساخت. صلح واقعی نتیجه‌ی مهربانیِ قدرت‌های جهانی نیست، بلکه نتیجه‌ی «توازن وحشته». یعنی طرف مقابل باید بدونه اگه بهت دست‌درازی کنه، هزینه‌ای که میده خیلی بیشتر از چیزیه که به دست میاره. موشک و اقتدار نظامی، دقیقاً همون چیزیه که اجازه میده صدات پشت میز مذاکره شنیده بشه. ملتی که فریبِ شعارهای «دنیای بدون سلاح» رو بخوره، همون بلایی سرش میاد که سر لیبی و بقیه اومد؛ اول خلع سلاحشون کردن، بعد همون‌طور که دیدید، با خاک یکسانشون کردن.خلاصه اینکه رفیق، بیدار شیم و دنیا رو اون‌جوری که هست ببینیم، نه اون‌جوری که توی انیمیشن‌ها بهمون نشون میدن. تاریخ معلمِ بی‌رحمیه؛ اگه درسِ قدرت رو ازش یاد نگیری، با جریمه‌های سنگینی مثل اشغال و تجزیه بهت یادآوری می‌کنه. ما حق نداریم با امنیتِ آینده‌مون، رویایِ فانتزی ببافیم. در دنیای واقعی، حق با کسیه که بتونه از خودش دفاع کنه، وگرنه منطق و گفتمان، بدونِ زور، فقط کاغذپاره‌ست.