پس از این جشن پرشکوه تاریخی چند خطی سیاهه تاریخ بگم برای دشمنان این تمدن...اگر تاریخ را فقط ورق نزنی

پس از این جشن پرشکوه تاریخی چند خطی سیاهه تاریخ بگم برای دشمنان این تمدن...اگر تاریخ را فقط ورق نزنیم و در آن تأمل کنیم، می‌بینیم نبرد شرق و غرب قصه‌ی تازه‌ای نیست؛ صورت‌ها عوض می‌شوند، اما الگوها تکرار می‌شوند.روزی در دشت‌های میان‌رودان، ارتش منظم و سنگین روم با آن آرایش آهنین و سازوکار دقیقش ایستاده بود؛ ارتشی مکانیکی، متکی بر صف‌آرایی خطی، زره‌های سنگین و گران قیمت با پیشروی منظم. در زمانه‌ی خود، قدرتمندترین ماشین جنگی جهان بودند؛ همان‌گونه که امروز ارتش‌های غربی با ساختار مکانیزه و ناوهای هواپیمابرشان و فناوری صنعتی شناخته می‌شوند.در سوی دیگر اما ایران اشکانی قرار داشت؛ با مدلی متفاوت. نه بر پایه‌ی سنگینی و ایستایی، بلکه بر تحرک، چابکی و جنگ سیال. سپاهی ارگانیک، سوارکارانی که میدان نبرد را به جغرافیایی متحرک تبدیل می‌کردند. تاکتیک‌شان جنگ و گریز بود؛ ضربه بزن و دور شو. تیرهایی که از دل آسمان می‌بارید، از پشت اسب‌هایی که در حال فاصله گرفتن بودند. رومیان می‌گفتند تیرها پایان ندارد و دشمن دیده نمی‌شود اما می‌زند! چگونه؟ چگونه؟!نبرد حران فقط یک شکست نظامی برای غرب نبود؛ شکستن هیبت ارتشی بود که خود را شکست‌ناپذیر تاریخ‌ها می‌دانست. آن‌جا روشن شد که قدرت فقط در زره و آرایش آهنین خلاصه نمی‌شود؛ انعطاف و ابتکار و مردان با اراده می‌تواند ماشین جنگیِ عظیم جهان را از پا درآورد.پارت‌ها در آن رزم‌ها چنان درسی به ارتش پرزرق‌وبرق و مکانیکی غرب دادند که شیوه‌ی نبرد نامنظم و ضربه‌زننده بعدها در ادبیات نظامی غربیان با احترام به پارت‌ها واژه‌ای شناخته شد که ریشه‌اش به همان سنت بازمی‌گردد شد یعنی جنگ پارتیزانی. سبکی که یادآور این واقعیت بود که همیشه سنگینیِ ارتش برنده نیست؛ گاه چابکی و فرسایش هوشمندانه سرنوشت را رقم می‌زند.امروز هم اگر به جهان نگاه کنیم، همان تقابل الگوها را می‌توان دید. غرب متکی بر سازوکارهای کلاسیک و ماشین‌محور؛ ناوهای عظیم، پایگاه‌های گسترده و آرایش‌های رسمی. در برابرش، ایرانمان دوباره بر مدل شبکه‌ای و بازدارندگی نامتقارن تکیه دارد؛ تحرک سریع، ضربه‌های دقیق، و تغییر مداوم صحنه‌ی بازی با پهپاد و موشک و محور مقاومت. اگر در گذشته تیر از پشت اسبِ در حال دور شدن رها می‌شد، امروز ابزارها تغییر کرده‌اند اما منطق همان است: سرعت، غافلگیری، و ضربه از جایی که انتظارش نمی‌رود.تاریخ نشان داده هرگاه غرب با اتکای صرف به هیمنه‌ی ظاهری وارد میدان شده، با واقعیتی متفاوت روبه‌رو شده است؛ واقعیتی به نام ایران. ایرانی که امروز ابزارش را با زمانه تطبیق داده، اما روح راهبردی‌ تاریخی‌اش را برای پیروزی حفظ کرده است: چابکی در برابر سنگینی، شبکه در برابر صف، ابتکار در برابر تکرار،اراده دلاوران در برابر مزدوران.صورت‌ها عوض می‌شوند، اما قصه‌ی شرق و غرب همچنان جاری است؛ و ایران، در امتداد تاریخی خود، همچنان ایران می‌ماند.تا ابد زنده باد ایران، کشورم،زنده باد سید علی خامنه‌ای، رهبرم،زنده باد سربازانِ وطنم،زنده باد فرهنگ و ملت مقاومتِ تمدنم✌️🌲پویا داوری