الان باید از دولت مرکزی حمایت کرد.نباید درگیر شد.باید آرام بود.در تجمعات، فضای هیجانی غالب می‌شود و قدرت تصمیم‌گیری از بین می‌رود.دیدید چطور سریع نمادسازی شد؛ مثل میدان تیان‌آن‌من چین،یک نفر نشسته روی زمین، از زوایای مختلف عکس می‌گیرند و تبدیل به نماد می‌شود.قبل از اینکه اعتراضات به‌حق شما شروع شود،فرمان آن قبلاً برنامه‌ریزی شده و در اختیار شما نخواهد بود؛در اختیار اسرائیل و کارگزارانش خواهد بود:مجاهدین، سلطنت‌طلب‌ها؛ این‌ها کارگزارند.به نظر من باید آرام بود و دید دولت، مجلس و سیستم درباره الیگارشی چه تصمیمی می‌گیرند.این نظر شخصی من است؛نه به کسی تحمیل می‌کنم، نه نسخه می‌پیچم.وظیفه دانستم بگویم، درد دل کنم و بگویم کمی آرام باشیم.کار دیگری از ما برنمی‌آید؛هرچه باید گفته می‌شد، گفته شده.کمی زمان بدهید.من معتقدم سیستم مجبور است این موضوع را جمع کند؛چاره‌ای ندارد جز اینکه بساط الیگارشی را جمع کند.یا با کنترل، یا با تقابل؛این انتخاب انجام می‌شود.فقط یک خواهش دارم:سرنوشت این کشور را دست اسرائیل ندهید.و در آن لحظه آخر، از خودتان بپرسید:من برای ایران، یا ایران برای من؟