یکی می‌گفت مطمئنم خودت هم می‌دانی خبری از برخورد با آقازاده‌ها نیست.نه، من این‌طور نمی‌بینم.من معتقد

یکی می‌گفت مطمئنم خودت هم می‌دانی خبری از برخورد با آقازاده‌ها نیست.نه، من این‌طور نمی‌بینم.من معتقدم سیستم به‌صورت سیستماتیک یا مجبور می‌شود در تقابل با آقازاده‌ها قرار بگیرد،یا بقایش را از دست می‌دهد.این اتفاق می‌افتد.نه در بلندمدت؛ نهایتاً ظرف شش ماه آینده.چون برای ادامه تاب‌آوری، چاره‌ای ندارد.ویکتور اوربان، نخست‌وزیر مجارستان، چند سال پیش گفت:دوران سختی در دنیا در راه است و تنها کشورهایی دوام می‌آورند که تاب‌آوری داشته باشند.تاب‌آوری دو مؤلفه دارد:۱. مردم همسو با حکومت۲. الیگارش‌های ملی‌ترما در مقطعی قرار گرفته‌ایم که اگر ببازیم، همه می‌بازیم.در مقطعی قرار گرفته‌ایم که اگر ببازیم، دیگر امکان برگشت نیست.اگر ببازیم، غرب این بار اشتباه گذشته را تکرار نمی‌کند؛ایران را پنجاه تکه می‌کند.اگر ببازیم، همه از داغش سکته می‌کنیم و دق می‌کنیم.به نظر من،کمی آرام باشیم.آنچه باید شنیده می‌شد، شنیده شده.کمی زمان بدهیم ببینیم چه می‌کنند.اعتراض همیشه هست؛اما یکی دو ماه، سه ماه، شرایط خاص است.اگر کمی غفلت کنیم و اولویت‌ها را اشتباه انتخاب کنیم،ممکن است دیگر جایی برای جبران باقی نماند.باز هم می‌گویم، نوشتن سخت نیست؛من هم اگر بخواهید تا صبح می‌نویسم.اما من جای شما نیستم؛درد آن لحظه را ندارم.تویی که آن درد را داری،تویی که آن فشار عصبی را می‌کشی،تویی که دغدغه مسائل مالی داری،تویی که به حق عصبانی هستی.اما چه کنیم؟من فقط می‌توانم بگویم:من شخصاً صورتم را با سیلی سرخ می‌کنم،اما ایران را انتخاب می‌کنم.این به هیچ‌وجه به این معنا نیست که اگر شما اعتراض کنید، ایران را انتخاب نکرده‌اید؛ اصلاً این‌طور نیست.اما من با علم به اینکه اسرائیل این شرایط را از دست نخواهد داد،اعتراضات را به سمت اغتشاش می‌برد،نیروهای پان‌بلوچ و پان‌کرد را برای قتل‌عام شهری مرزی وارد می‌کند،با حملات سایبری زندگی‌مان را مختل می‌کند،با حملات موشکی مثل آنچه در میدان تجریش دیدیم تکرار می‌کند،و برای چندتکه کردن کشور می‌رود،با علم به همه این‌ها این تصمیم را می‌گیرم.