زندگی در دنیا وقتی می‌ارزد که عمر انسان در همان راهی صرف شود که برایش آفریده شده است. خداوند انسان ر

زندگی در دنیا وقتی می‌ارزد که عمر انسان در همان راهی صرف شود که برایش آفریده شده است. خداوند انسان را خلق کرد که بالاترین و ارزشمندترین رحمت‌ها را به او بدهد، و راه کسب این رحمت نیز این است که انسان با اختیار خودش کسب لیاقت کند. کسب لیاقت نیز با اطاعت خداست. انسان برای این خلق شده است که از رحمتی استفاده کند که ملائکه هم نمی‌توانند آن را درک کنند. این رحمت وقتی پیدا می‌شود که انسان صلاحیت، لیاقت و ظرفیت درک چنان رحمتی را پیدا کند. انسان این ظرفیت را باید با اختیار خودش کسب کند. اصلا ویژگی ذاتی‌ این رحمت، اختیاری بودن است. اگر اختیاری نباشد، اصلا آن لذت را ندارد.معنای وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ،[2] این است. خداوند که نیازی به عبادت ما ندارد. او ما را خلق کرده است تا ما لیاقت آن رحمت ممتاز را پیدا کنیم، و آن رحمت باید از مسیر اختیار خودمان باشد. برای این‌که ما ظرفیت آن رحمت را پیدا کنیم، باید مسیر اختیارمان مطابق با امر و نهی الهی باشد. امر و نهی الهی نیز برای همین بوده است؛ او به انسان می‌گوید این کار را بکن و آن کار را نکن، تا انسان لیاقت آن رحمت را پیدا کند؛ نه با عبادت ما چیزی به خدا اضافه می‌شود، و نه با معصیت ما چیزی از او کم می‌شود.#شرح‌دعای‌مکارم‌الاخلاقجلسه نهم۱۳۹۷/۰۹/۱۴بیستم و هفتم ربیع‌الاول ۱۴۴۰