درباره جمله فِی قُبُورِهِمْ يَتَزَاوَرُون، این احتمال وجود دارد که آنان از جامعه فاسد خود کناره‌گیری می‌کنند و محل گردهمایی‌شان قبرستان است و در آنجا با یکدیگر دیدار می‌کنند. برخی گفته‌اند آنان در دنیا غریب‌اند و دوستانی ندارند که با ایشان رفت‌و‌آمد کنند و در عالم برزخ و قبر، دوستان خود را می‌بینند. حضرت می‌فرمایند که شیعیان در مالشان با یکدیگر مواسات می‌کنند و به هم می‌بخشند. در اغلب روایاتی که درباره ویژگی‌های شیعه یا مؤمنان وارد شده، بر مواسات و احسان شیعیان به یکدیگر تأکید شده است. از آنان خواسته شده که به فکر برادران دینی خود باشند و اگر احساس کردند برادرانشان کمبود مالی دارند، به آنان کمک کنند. همچنین شیعیان در راه خدا و با نیت الهی بذل و بخشش می‌کنند. بخشش در راه خدا بدان معنا نیست که انسان ثروت کلانی داشته باشد و آن را در راه خداوند ببخشد، بلکه منظور آن است که هرکسی در حد وسع و شأن خود ببخشد. پس اگر فقیر بود و تنها دو درهم داشت، یک درهم را برای خود بردارد و درهمی را به دیگری ببخشد. همچنین اگر دو لباس داشت که می‌توانست با یکی از آن دو،نیاز ضروری‌اش به لباس را فراهم آورد، یکی از آن دو را به دیگری ببخشد. اگر شیعیان حتی از مال اندک خود نیز نبخشند، شیعه واقعی اهل‌بیت ‌علیهم السلام به ‌شمار نمی‌آیند.صص۱۳۳-۱۳۲#سیمای‌سرافرازان‌ج۱