روزی ز سر سنگ عقابی بهوا خواستاز بهر طمع بال و پر خویش بیاراستبر راستی بال نظر کرد و چنین گفتامروز ه

روزی ز سر سنگ عقابی بهوا خواستاز بهر طمع بال و پر خویش بیاراستبر راستی بال نظر کرد و چنین گفتامروز همه روی زمین زیر پر ماستگر اوج بگیرم ببرم از نظر شیدمی بینم اگر ذره ای اندر تک دریاستگر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبدجنبیدن ان پشه عیان در نظر ماستبسیار منی کرد و زتقدیر نترسیدبنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخواستناگه ز کمین گاه یکی سخت کمانیتیری زقضاو قدر انداخت بر او راستبر بال عقاب امده ان تیر جگر دوزوز ابر مر اورا بسوی خاک فرو کاستبر خاک بیافتد و بغلتید چو ماهیوانگاه پر خویش کشید از چپ و از راست گفتا عجبست این که ز چوب است و زاهناین تیزی و تندیش پریدن ز کجا خاستزی تیر نگه کردو پر خویش در او دیدگفتا زکه نالیم که ازماست که بر ماستحجب چو منی را ز سر خویش بدر کنبنگر به عقابی که منی کرد و چها خواست ناصر خسرو@meygunghasrebehesht