بلبل شوریده ای زغن من بلبلی شوریده امسالها من باغ گُل را دیده امعطر گُل در ساغرم افشانده ام بهر گُل ها صد غزل من خوانده ام شاعرم آینه ام رخسار ماهمی ستایم عطر گُل را گاه گاه کوله ای بر دوش من جز گُل نبود همدمم در باغ جز سُنبل نبودلاله‌ها در باغ دل من کاشتم آبرو در پیش گلها داشتم گاه گاهی مست گلها می شدم عاشقی سر مست و شیدا می شدم گُلرخان در صد گلستان دیده ام بوسه ها از عطر گلُها چیده ام عاشقی سرمست دل در بزم ها جانُ دل دادم اگر در رزم ها نام میگون از مُغان دارد سُخن اهل قصرانم شهابم ای زَغن ✍سید ابوالقاسم میرمحمد میگونی (شهاب )📖 برگرفته از کتاب گلگشت خیال @meygunghasrebeheshtb