.بیا که آینهٔ روزگار، زنگاری استبیا که زخم زبان های دوستان کاری استبه انتظار نشستن در این زمانهٔ یأس

.بیا که آینهٔ روزگار، زنگاری استبیا که زخم زبان های دوستان کاری استبه انتظار نشستن در این زمانهٔ یأسبرای منتظران چاره نیست، ناچاری استبه ما مخند اگر شعرهای سادهٔ ماقبول طبع شما نیست کوچه بازاری استچه قاب‌ها و چه تندیس‌های زرینی گرفته‌ایم به نامت که کنج انباری است!نیامدی که کپرهای ما کلنگی بودکنون بیا که بناهایمان طلاکاری استبه این خوشیم که یک شب به نامتان شادیمتمام سال اگر کارمان عزاداری استنه این که جمعه فقط صبح زود بیدارند که کار منتظرانت همیشه بیداری استبه قول خواجهٔ ما در هوای طرهٔ تو «چه جای دم زدن نافه‌های تاتاری است»#سعید_بیابانکی@Meygunghasrebehesht