در نشست نقد و بررسی دو زندگینامه در کتابخانه ملی ایرانروایت امید و خدمت در زندگی ابوالقاسم و هلن بخت

در نشست نقد و بررسی دو زندگینامه در کتابخانه ملی ایرانروایت امید و خدمت در زندگی ابوالقاسم و هلن بختیارنشست نقد و بررسی دو کتاب زندگینامه ابوالقاسم و هلن بختیار با حضور پژوهشگران و صاحب‌نظران برگزار شد و سخنرانان، ابعاد اجتماعی، پزشکی، روان‌شناختی و فرهنگی زندگی این دو چهره را بررسی کردند.به گزارش روابط‌عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، نشست نقد و بررسی کتاب‌های «دکتر ابوالقاسم بختیار؛ سفر حماسی از بروجن به توس» و «هلن جفریز بختیار؛ پرستاری از آیداهو تا توس»، چهارشنبه ۴ شهریورماه ۱۴۰۵ با همکاری مؤسسه فرهنگی هنری ماهشید خرد در تالار فرهنگ مرکز همایش‌های بین‌المللی سازمان برگزار شد.در این نشست، مقصود فراستخواه، جامعه‌شناس و عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی، احمد نجاتیان، رئیس نظام پرستاری و عضو هیئت‌مدیره نظام پرستاری، مهدی دوایی، عضو هیئت علمی دانشگاه و روان‌شناس و مشاور خانواده و مهشید رضوی رضوانی، مدیر مؤسسه ماهشید خرد و نماینده آثار لاله بختیار، درباره ابعاد مختلف زندگی و فعالیت‌های ابوالقاسم و هلن بختیار سخن گفتند.فراستخواه: بختیار نمونه خلق امکان در دل محدودیت‌هاستمقصود فراستخواه، جامعه‌شناس و عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی، با تأکید بر اهمیت روایت زندگی چهره‌های اثرگذار گفت: «ما به داستان نیاز داریم و ملت‌هایی موفق می‌شوند که داستان‌های بیشتری برای روایت‌کردن داشته باشند.» وی افزود: «زندگی ابوالقاسم بختیار را نباید تنها از منظر ویژگی‌های فردی بررسی کرد. حرکت او در بستر اجتماعی دوران پس از مشروطه شکل گرفت که عصر امید، گسترش مدارس، رشد مطبوعات و تلاش نخبگان برای ساختن ایران بود.»وی ایران را سرزمینی برخوردار از ظرفیت تاریخی پذیرش تنوع دانست و گفت: «ایران در طول تاریخ چهارراه فرهنگ‌ها بوده و توانسته است کثرت را در خود جای دهد، بدون آنکه وحدتش را از دست بدهد. تحرک و زیستن در مرز فرهنگ‌ها از ویژگی‌های تاریخی ایرانیان است و رفتن، آموختن و بازگشتن ابوالقاسم بختیار را نیز می‌توان در امتداد همین ویژگی تفسیر کرد.»فراستخواه افزود: «ابوالقاسم بختیار نمونه کشف و خلق امکان در دل محدودیت‌هاست. او پذیرفت که می‌توان در شرایط ابهام و عدم قطعیت نیز حرکت کرد.» وی ادامه داد: «عصر ما در مقایسه با دوران او، عصری خسته است، اما بازخوانی چنین زندگی‌هایی می‌تواند حافظه تاریخی ما را فعال کند و به ما برای یافتن امکان‌های تازه و حفظ رویای ایران یاری برساند.»این جامعه‌شناس، زندگی بختیار را الگویی از «چرخش مغزها» دانست و گفت: «او از ایران رفت، پیشرفت کرد و پربار بازگشت و دانش و تجربه خود را در خدمت توسعه آموزش پزشکی و خدمات درمانی کشور قرار داد. ایران همچنان از سرمایه انسانی بزرگی برخوردار است و باید زمینه ارتباط و مشارکت ایرانیان خارج از کشور را فراهم کنیم.» وی در پایان تأکید کرد: «ایران پروژه‌ای شکست‌خورده نیست، بلکه طرحی ناتمام است. اگر هر یک از ما مسئولیت یک پروژه کوچک را بپذیریم و این پروژه‌ها را به یکدیگر پیوند دهیم، می‌توانیم از ایران مراقبت کنیم و این طرح ناتمام را پیش ببریم.» https://www.nlai.ir/news%E2%80%93archive/%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85-%D9%88-%D9%87%D9%84%D9%86-%D8%A8%D8%AE%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%B1