هوای خانه پر از سوز شد، زمستان استهمین حوالی سرمای خانه آبان استهمیشه پای دلم مانده ام، نمیفهممجهان ساده دلانِ زمانه زندان استاگر که قسمت فرهاد، کوه کندن بودمیان قصه ی من، سهم، کندنِ جان استدرونِ آینه حجمی سیاه می‌بینمچقدر چهره ی شب های من پریشان استاگرچه کرگدنی سر به زیر و آرامم!ولی درون دلم رد پای طوفان استبخند و رد شو از این شعر، سهم شاعرهاهمیشه داغِ دل و بیتْ بیتْ هذیان است#میلاد_میرزایی @milad_mirzayi_poems Instagram.com/milad_mirzayi