در میان نبرد با بختمآمدی تا که عاشقت بشوماز دلم ناگهان سپر افتادهرچه تسلیم تر شدم دیدمهرچه نزدیک می‌

در میان نبرد با بختمآمدی تا که عاشقت بشوماز دلم ناگهان سپر افتادهرچه تسلیم تر شدم دیدمهرچه نزدیک می‌شوم، دورینذرها هم که بی اثر افتادبا خودم حرف میزدم گاهیتا که من از خودم فراری شدخسته کردم تمام "من" ها رادلِ پر حرفِ داغدارم راپرت کردم درون دریاهاگوش ماهی به دردسر افتاددست هایم کنار تنهاییهم قلم بوده اند، هم خالیسرم اما پر از هیاهو بودجای دستان خشک و قطره ی اشکاز دو چشمِ ترِ تنم هرشبلابلای اتاق، سر افتاداز سرم دست می‌کشم هرشبپُک به پُک، مست، میکشم هرشبروی دیوار، چوب خط ها راشانه ام تیر می‌کشد گاهیمطمئنم درونِ تنهاییاز سرم فکر بال و پر افتادچاره ای نیست، باید اینگونهدست در دست ابرهای سیاهدر هوای اتاق، گریه کنممثل هر ابر،قسمتم این استمن به چشمِ خودم شبی دیدمتوی فالم دو چشمِ تر افتاددر تنم حس و حال پاییز استاز سرم برگ برگ، می‌ریزمتا که دفتر شود تمام تنمهرچه کردم بهار هم بشومباز دیدم که قسمتم این است!از سرم برگ، بیشتر افتاد#میلاد_میرزایی @milad_mirzayi_poems Instagram.com/milad_mirzayi