آنکه من را شبیه من می‌کردآنکه از هرکه دیده ام سر بودرفت و فهمیدم از تحمل مرگچیزهایی همیشه بدتر بودچش

آنکه من را شبیه من می‌کردآنکه از هرکه دیده ام سر بودرفت و فهمیدم از تحمل مرگچیزهایی همیشه بدتر بودچشم هایم اگر نمی‌بینندعلت خوب و واضحی دارد!معنی "تار و تیره" بخت من استرفتنت صحنه های آخر بوددست هایم هنوز هم خالی‌ستنیمه ی پر در استکان خالی‌ستجایت اینجا کنار من خالی‌ستآنچه خالی نمیشود سر بودقدمت می‌زنم که باران رابا خودم سمت کوچه ها ببرمقدمت می‌زنم، نمی‌فهممصورتم جای کوچه ها تر بودهیچکس نیست واقعا! سی سالتک و تنها کنار خود بودممن خودم خواهرِ خودم بودمو خودم با خودم برادر بودداشتم شمع فوت میکردمشبِ مرگم تولدم شده بود-کاش این فصل زودتر برود-بعدِ آبان هنوز آذر بودخواب دیدم که گوش ماهی هاحرف های مرا نمی‌فهمندخواب دیدم که خواب می‌بینمگوش ماهی شبیهِ مادر بوددست های مرا نمی‌گیریحرف های مرا نمی‌فهمیشعرهای مرا نمی‌خوانیسهمم از هرکه هست، کم تر بودجنگ بود و تمام من ها رابعدِ هر انفجار آیینهتکه و پاره خاک می‌کردمخانه ام خانه نیست، سنگر بودماجرا مثل روز روشن نیستمثل شب خواب های خواب آلودو من از راوی ات نپرسیدمکه چرا گوشِ ماجرا کر بود#میلاد_میرزایی @milad_mirzayi_poems Instagram.com/milad_mirzayi