در کوه های معبدِ فرهاد، گم شدمدر دست های تیشه ی جلاد، گم شدمچادر نمازِ گل گلی اش را کشید و رفتدستِ م

در کوه های معبدِ فرهاد، گم شدمدر دست های تیشه ی جلاد، گم شدمچادر نمازِ گل گلی اش را کشید و رفتدستِ مرا به دست خودم داد، گم شدمدر چشم او به چشم خودم خیره می‌شدماز چشمهایش آینه افتاد، گم شدممن؛ کفتری که جلد هوایش شدم ولیاز حبس دستِ او شدم آزاد، گم شدممن را کسی کنار نبودن "گذاشت" ومن را به سادگی "برد" از یاد، گم شدمتقویم را ورق به ورق از برم ولیدر لابلای رفتن اعداد گم شدمحالا تمامِ نقشه ی تهران غریبه استدر کوچه های "بی کسی آباد"، گم شدم#میلاد_میرزایی @milad_mirzayi_poems Instagram.com/milad_mirzayi