⭕ معمای ۹ اسفند ۱۴۰۴؛ چرا «آستانه هسته‌ای» مانع تهاجم به ایران نشد؟صبح شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴، با آغاز یو

⭕ معمای ۹ اسفند ۱۴۰۴؛ چرا «آستانه هسته‌ای» مانع تهاجم به ایران نشد؟صبح شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴، با آغاز یورش گسترده موشکی و هوایی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه مراکز راهبردی، پایگاه‌های پدافندی و تاسیسات حساس ایران، معادله بازدارندگی خاورمیانه فروریخت.سال‌ها این انگاره ترویج می‌شد که ایران با رساندن خود به «آستانه اتمی» (کاهش زمان گریز به چند روز) به یک «مصونیت مطلق» رسیده است. اما حوادث ۹ اسفند ثابت کرد که در اتاق‌های جنگ مدرن، تکیه بر آستانه‌نشینی بدون در نظر گرفتن پیوندِ «ایدئولوژی و سخت‌افزار»، یک خطای مرگبار است. چرا کارت هسته‌ای در لحظه بحران عمل نکرد؟⭕ ۱. پارادوکس ایدئولوژی؛ سد داخلی برای ساخت، محرک خارجی برای حملهایدئولوژی در پرونده امنیتی ایران یک شمشیر دو لبه بود که در نهایت بازدارندگی را قفل کرد:🔶 خودمهارگری ناشی از فتوا در داخل: از یک سو، نظام سیاسی بر اساس مبانی فقهی و ایدئولوژیک (فتوای حرمت سلاح هسته‌ای)، ورود رسمی به فاز تست و مونتاژ نهایی کلاهک را ممنوع کرده بود. این امر ایران را در «اتاق انتظار آستانه» متوقف کرد؛ یعنی جایی که آسیب‌پذیری به اوج می‌رسد.🔶 برداشت آخرالزمانی در تل‌آویو و واشنگتن: از سوی دیگر، ایدئولوژی انقلابیِ منطقه‌ای (محو اسرائیل و اخراج آمریکا)، باعث شد اتاق‌های جنگ دشمن رفتار ایران را نه شبیه به یک قدرت محافظه‌کار عمل‌گرا، بلکه یک «تهدید هویتی و غیرقابل مهار» تحلیل کنند. در تئوری بازدارندگی، شما می‌توانید با یک رقیب عمل‌گرا در آستانه اتمی همزیستی کنید، اما وقتی شعارهای ایدئولوژیک تند باشند، طرف مقابل به این نتیجه می‌رسد که: «مهار اتمی ممکن نیست؛ یا باید پیش از ساخت بمب حمله کنیم، یا فردا نابود می‌شویم.»⭕ ۲. مقایسه سرنوشت‌ساز: مدل پیونگ‌یانگ در برابر تهرانچرا به کره شمالی حمله نشد اما به ایران در ۹ اسفند حمله شد؟ تفاوت دقیقاً در تعریف ایدئولوژیک بقا بود:🔶 کره شمالی کل ساختار ایدئولوژیک خود را فقط بر روی یک چیز متمرکز کرد: «بقای مطلق رژیم در داخل مرزهایش». آن‌ها بدون معطلی از آستانه رد شدند، کلاهک را تست کردند و هیچ داعیه تغییر نظم جهانی یا محو کشوری در کیلومترها دورتر را مطرح نکردند؛ بنابراین بازدارندگی اتمی‌شان معتبر شد.🔶 در مقابل، ایران تمام هزینه‌های سیاسی و حیثیتیِ یک کشور هسته‌ای را پرداخت، اما حاضر نشد قاطعانه از آستانه عبور کند و هم‌زمان آرمان‌های فرامرزی و ایدئولوژیک خود را حفظ کرد. این یعنی بالاترین سطح تحریک دشمن، هم‌زمان با پایین‌ترین سطح بازدارندگی عینی.⭕ ۳. قربانی شدن «بازدارندگی متعارف» پای پروژه‌های نامتقارناصرار بیش از حد بر وزن دادن به پرونده هسته‌ای و نفوذ منطقه‌ای به عنوان برگ‌های برنده غایی، منجر به غفلتی پرهزینه در نوسازی ارتش کلاسیک شد:🔶 فرسودگی ناوگان و شکاف فناورانه: سال‌ها صرف منابع عظیم در این حوزه‌ها، باعث شد در بخش جنگنده‌های نسل جدید، هواپیماهای سوخت‌رسان، اخلال‌گرهای پیشرفته و پدافند چندلایه ضد استیلث، فاصله‌ای عمیق با دشمن ایجاد شود.🔶 شوک جنگ الکترونیک در ساعت صفر: در ۹ اسفند، پیش از آنکه موشک‌های متعارف ایران بتوانند حجم آتش ویرانگری را اجرا کنند، شبکه ارتباطی و راداری با حملات سایبری و جنگ الکترونیک سنگین کور شد. ارتش‌های مدرن نشان دادند که بازدارندگی در غیاب چتر پدافندی و زنجیره فرماندهی ضدضربه، در کسری از ثانیه فرو می‌ریزد.⭕ ۴. خطای محاسباتی اتاق‌های فکر تهراناتاق‌های تصمیم‌گیری دچار این پیش‌فرض ذهنی شده بودند که:🔶 غرب جرات پرداخت هزینه اقتصادی بستن تنگه هرمز یا تبادل آتش سنگین منطقه‌ای را ندارد.🔶 اما ۹ اسفند نشان داد وقتی طرف مقابل یک تهدید را «هویتی و ایدئولوژیک» دسته‌بندی کند، حاضر است تمام هزینه‌های کوتاه‌مدت بازار نفت و زنجیره تامین جهانی را برای حذف ریشه‌ای این تهدید بپذیرد.⭕ درس‌های استراتژیک ۹ اسفند برای آیندگان🔶 درس اول: آستانه هسته‌ای تله است؛ یک حکومت یا نباید پای در مسیر بازدارندگی نامتعارف بگذارد، یا اگر وارد شد، باید زمان عبور از آزمایش تا استقرار رسمی را به حداقل برساند. «نه بمب، نه تسلیم»، خطرناک‌ترین بن‌بست تاریخ نظامی است.🔶 درس دوم: همگامی شعار و ابزار؛ نمی‌توان شعارها و دکترین ایدئولوژیک یک ابرقدرت تهاجمی را داشت، اما ابزار دفع ضربه اول را در سطح یک بازیگر متعارفِ تدافعی نگه داشت.🔶 درس سوم: امنیت در درون مرزها متولد می‌شود؛ هیچ ابزار انتزاعی یا کارت نسیه ژئوپلیتیکی جایگزینِ «برتری اطلاعاتی، پدافند ضداخلال هوایی و اقتصاد مقاوم در برابر شوک‌های ناگهانی» نخواهد شد..⚔️ @Military_land 🛡️