​حتی اگر روزی این جوانی را به من بازگردانند، نمی‌دانم که چگونه باید به آن نگاه کنم.ورقش خواهم زد اما آن را نخواهم خواند.هرگز برای گذشته دل‌تنگ نخواهم شد!حاملِ زخم‌هایی بودم که هرگز درمان نشدم؛ صداهایی در سرم وجود داشت که هرگز ساکت نشدند؛ اشک‌هایی در چشمانم بود که هرگز شبنم نشدند؛ سیلاب شدند؛ بیشتر شدند...چگونه می‌شود این را جوانی نامید؟چگونه می‌شود این جوانی را خواست؟گذشته، اکنون و حال من را بلعیده است!-‌امیرطاها سِلکی