. ... و من حالا در دالان خانه‌ام پشت در مواظب این‌ها؟ مواظب این‌ها، در تنگنای پشت در بسته‌یی بمانی و در انتظار اتفاق‌های بیرونی بگذاری دیگران اسمش را مواظبت بگذارند. بگذار بگذارند. اما نگذار این تو را بفریبد که کارَکی داری. هرگز فریب این مخور که کارَکی داری حتی اگر که کار تو دنیابه‌هم‌زنندۀ بی‌مثل هم باشد. که نیست. هیچ‌چیز بی‌مثل نیست. نگذار هیچ‌چیز، حتی خودت، تو را بفریبد. اتفاق افتاده است که این‌جایی. این را بدان و باد نکن، ساده باش. اعتناء نکن، به‌سادگی تماشا کن. به‌سادگی تحمل کن. نگذار هم پیزُر بگذارند لای پالانت. نگذار هم که این برای تو ترس و هراس بسازد، هرچند اگر بسازد هم باید به یاد بیاری که به خود قول داده‌ای و قبولانده‌ای که پوست‌کلفت باید بود، قوام باید داشت، مقاومت داری، که هیچ نترسی، نمی‌ترسی. نمی‌ترسی. درواقع ترس هم نبود، ندارد، نداشت. نداری. کدام ترس، چه ترسی وقتی توقعی نداشته باشی؟ وقتی توقعت از خودت باشد فقط خودت می‌تواند تو را بترساند ــ از خودت را زمین گذاشتن بترساند. خودت را زمین نگذار. کارت را بکن، درست، و بسپارش به جنبش غربال روزگار که روزگار هم به همین حال می‌غلتد. کارت تویی و تویی کارت، و بودن تو به کار تو است، درهرحال. و هر چشم‌داشت دیگری چرت است. مختار در روزگار ابراهیم_گلستان