‌وابی-سابی، Wabi-Sabiهنر یافتن زیبایی در اشیای ساده و ناتمام"وابی" (به معنی ستایش و زیبا دیدن اندوه، فقر و سادگی)، و "سابی" (به معنی ستایش و زیبا دیدن پیری، کهنگی، تنهایی و دلتنگی است). این دو اصطلاح اغلب در کنار یکدیگر به‌صورت یک واژه (وابی‌-سابی) به کار می‌روند و برای توصیف زیبایی آثاری استفاده می‌شوند که تمایل به طبیعی بودن، سادگی و بی‌پیرایگی دارند و از تفاخر و خودنمایی گریزان‌اند.#وابی_سابی یک مفهوم در زیبایی‌شناسی سنتی #ژاپنی است که یک جهان بینی بر پایه پذیرش ناپایداری، زودگذری و پذیرش نقص هاست. این نوع تفکر زیبایی شناختی به عنوان یک نوع زیبایی "ناپایدار، ناتمام" توصیف می‌گردد. این مفهومی است که از آموزه‌های بودایی سه نشان هستی(sanbōin): ناپایدار‌بودن (mujō)، ریاضت‌کشیدن(ku) و خالی‌بودن و نبود ضمیر(kū) نشات می‌گیرد.ویژگی‌های زیبایی‌شناسی وابی-سابی عدم تقارن، زبری و ناهمواری، سادگی، صرفه جویی، ریاضت‌کشیدن، فروتنی و قدردان‌بودن نسبت به بی‌آلایشی و راستی اجزا و احکام طبیعت است.وابی-‌سابی زیبایی پنهان در اشیاء و پدیده‌های ناکامل، ناقص، ناتمام و ناپایدار است. زیبایی آثار و اشیایی که بی‌جهت تظاهر به شکوه و جلال نمی‌کنند و متواضع و فروتن‌اند؛ مثل زیبایی‌ای که می‌توان در یک ظرف سفالی شکسته یا در مشتی برگ خشک خزان‌زده دید. وابی‌سابی زیباییِ کشف کردن و حس کردنِ ژرفا و غنا در چیزهای ساده و لذت بردن از زندگی در انزوا و تنهایی و سکوت است. وابی‌سابی حساسیتی زیباشناختی است که داشتن آن موجب می‌شود انسان زیباییِ اندوهناکی در ناپایدار بودن همه چیز احساس کند. این نگاه در علاقه به چیزهای مستعمل و قدیمی و فرسوده، علاقه به چیزهای کوچک و ساده و گذرا، علاقه به چیزهای ناکامل و کمال‌نیافته و علاقه به آثار ناقص و ناتمام و حتی خراب شده تجلی می‌یابد.📘 وابی و سابی، کلیدهایی برای فهم هنر و ادبیات ژاپن، سید آیت حسینی، نشر پرنده، ۱۳۹۷.Wabi_Sabi