باید به یاد بیاری که به خود قول داده‌ای و قبولانده‌ای که پوست‌کلفت باید بود، قوام باید داشت، مقاومت داری، که هیچ نترسی، نمی‌ترسی. نمی‌ترسی. درواقع ترس هم نبود، ندارد، نداشت. نداری. کدام ترس، چه ترسی وقتی توقعی نداشته باشی؟ وقتی توقعت از خودت باشد فقط خودت می‌تواند تو را بترساند ــ از خودت را زمین گذاشتن بترساند. خودت را زمین نگذار. کارت را بکن، درست، و بسپارش به جنبش غربال روزگار که روزگار هم به همین حال می‌غلتد. کارت تویی و تویی کارت، و بودن تو به کار تو است، درهرحال. و هر چشم‌داشت دیگری چرت است.