هیچ معماری و نقاشی و شعر و رمان و موسیقی، هیچ مایه به کارایی و پخش و دوام هیچ سیستم فکری نمی بینی که باوجود تمام تنوعی که در آنها هست، درین شرطِ آغازین شریک نباشد که فهم و سنجش و فکرِ درست، برتر است و اساسی تر است از قریحه و غریزه و احساسِ ساده ای که جهت نداند؛ یا هدف را، به جای پروراندن در کار، از هوا بگیرد و با تُف به کار بچسباند. ابراهيم_گلستان کتاب گفته ها