‏“درد شلاق را فراموش کن، زخم تحقیر را نه”در جایی نوشته است «اینجا انسان زندگی نمی‌کند، فقط نفس می‌کش

‏“درد شلاق را فراموش کن، زخم تحقیر را نه”در جایی نوشته است «اینجا انسان زندگی نمی‌کند، فقط نفس می‌کشد»الکساندر پوشکین ۸ سال از عمر ۳۷ ساله‌اش را پای نوشتن ِشاهکار “یوگنی آنِگین” گذاشت و عجیب آن‌که روزگار همان را به سرش آورد که برای قهرمان ِداستانِ منظوم خود نوشته بود.روایت ِدلداده‌ای که عشقش رد شد و  به قیمت ِزوال امیدهایش، فهمید؛تراژدی یعنی رسیدن چیزی که هنوز موعد آمدنش نبوده؛که یعنی، پایان ِزندگی ِفرا نرسیده!اندوهی که به جان می‌نشیند، آن‌گاه که می‌بینی به وقت خود، به ضیافت زندگی نرسیدی و جز به رنج از روزگار، میراثی به هدیه نبردی.او که با سِحر قلمش، دل تزار را ربود،قفل تبعیدش را شکست،نام خود را در چهارگوشه‌ی امپراتوری روسیه بلندآوازه کرد،اما به دخترکی دل‌بست که نباید!او که خودش پیش‌ترها داستان “شلیک” را با این فراز آغاز کرده بود:«من سوگند خوردم که او را برابر قانون دوئل بکشم»و این‌چنین پوشکین، در اوج شکوفایی ادبی، برای حیثیتش دوئل کرد.زیرا لقب “مقرب ِحضور” در دربار تزار را نمی‌خواست و شأن خود را علیرغم سبک‌سری همسر زیبا رویش، بیش از شب‌نشینی‌های دربار می‌دانست و گفته بود که؛نمی‌خواهد حرمت قلم و مرتبه‌ی ادبیات را حقیر کند.دوئل کرد.کشته شد.و به دستور دربار و حکم پلیس امنیت در خفا خاکسپاریش کردند،مبادا مجلس وداع با بزرگترین شاعر روس، به مراسم رسوایی حکومت ِاستبداد منجر شود.پوشکین “یوگنی آنِگین” را با ذکر نام سعدی شیراز و در نهایت اندوه از بازی تلخ روزگار، چنین سروده بود:«نیکبخت کسی که مجلس ِجشن ِزندگی را قبل از پایانش ترک کرد و جام شراب را تا به آخر سرنکشید»و شاعر خود نیز چنین کرد! @miras_gozashtegan