سعدالدین مسعود ارجاسب طهرانی، متخلّص به امیدی در دیوان خویش (تصحیح سعید شفیعیون، قم: انتشارات ادبیات، ص۱۹۶-۲۰۰) در مدح امیر نظام‌الدّین عبدالباقی یزدی (شهید در جنگ چالدران به سال ۹۲۰ هجری)، از سادات شاعر و‌ خوشنویس نعمت‌اللّهی یزد و صاحب مناصب صدارت و وکالت نفسِ نفیسِ همایون، نزد شاه اسماعیل صفوی، می‌سراید: تو تُرک نیم‌مستی، من مرغ نیم‌بسمل/کار تو از من آسان، کار من از تو مشکل/کاری نمی‌گشاید از دستِ مانده بر سر/کامی نمی‌برآید از پایِ رفته در گل/ تو‌ پا نهی به میدان، من دست شویم از جان/ تو خوی چکانی از رخ، من خون فشانم از دل/ساغرکِشی و‌ خنجر، اهل وفا سراسر/ خون خورده در برابر، جان داده در مقابل/پیمانهٔ حیاتم پیش از اجل، تو بشکن/ سررشتهٔ امیدم پیش از خلل، تو‌ بگسل/آهی ز سینهٔ من، برق هزار خرمن/ تیری ز غمزهٔ تو، مرگ هزار بیدل/ دنبال آن مسافر از ضعف و ناتوانی/برخیزم‌ و نشینم چون گَرد تا به منزل/ کو‌ بخت آنکه گیرم مستش ز خانهٔ زین/ آن ساعد بلورین در گردنم حمایل/ چشم سیاه‌مستش‌ سرمایهٔ جنونم/ زلف درازدستش در گردنم سلاسل/صدرِ بلندقدری کز آستان قدرش/ افتاد هفت‌گردون هفتادپایه نازل/‌زلف درازدستش با این همه تطاول/ زنجیر عدل بسته در عهد صدر عادل/ فرزانه میر باقی آن کانِ فضل کامد/باقیِ کانِ فضلش از کاینات فاضل/آل نبیّ امّی، عالی‌نسب لآلی/نقد علیِ عالی نقد عیارکامل/ در خاندان حیدر، شیر فرازمسند/در دودمان احمد، شمع طرازمحفل/ احسان بی‌طرب را مظهر، دو ذات عالی/ افعال بوالعجب را مصدر، دو‌ صدر کامل/آن، صدر نسل آدم، سرحلقهٔ ملایک/ وین، صدر شاه عالم، سردفتر افاضل/نون نبوّت آن افکنده طاق کسری/یاد صدارت این، برکنده چشم طغرل/ رخشنده‌جبههٔ مه، منشق از آن اصابت/ تابنده‌پنجهٔ خور مشتق از این انامل/بطحا بهشت خرّم، یزد آبروی عالم/آن نخل رُست از آن خاک، وین گُل شکفت ازاین گِل/در ضمن طاعت آن در ظلّ خدمت این/ القصٌه، قصّه کوته، کام دو‌ کون حاصل/ای بزم و بارگاهت، هنگام ناز و عشرت/آن کعبهٔ کواعب، این قبلهٔ قبایل/ ایّام، بهر نامت، افراخته منابر/ اجرام، بهر شامت،افروخته مشاعل/ادراک خاک‌پایت، معراج دین و دنیا/ تریاک پاک رایت، فاروق حق و باطل/مصباحِ در زجاجه شخص تو‌ بود، چون بود/ بطن بَتولت اندر صلب رسول حامل/زان گشته نام حاتم از مُصحف کَرم طی/ کان آیت کریمه در شأن توست نازل/فکر سپهرگَردت با اختران مشابه/ خِنگ زمین‌نوردت با آسمان مشاکل/هر جا سمند فکرت رانی ز راه حکمت/مانند، از رکابت مشّاییانِ راجل/نور ضمیرت آفاق، روشن کند ز اشراق/زانرو نهند بر طاق، اشراقیان هیاکل/نظم تو معجزآیین، من عاجزم ز تحسین/تحسین سِحر سحبان نتوان به ژاژ باقل/اوصاف تو کماهی چون در بیان نگنجد/خود گو چسان نباشد قایل به عجز قایل/به‌گزین از محمّدرضا ابوئی مهریزی.➕ به کانال‌های «میراث مکتوب» بپیوندید:📱 تلگرام: https://t.me/mirasmaktoob📱 بله: ble.ir/IRANDELEZAMIN📱 ایتا: eitaa.com/miras_maktoob📱 روبیکا: rubika.ir/mirasmaktoob📱 تلگرام میراث‌نگاشت ایرانی: https://t.me/Mirasmaktoob_Irani🔗 حامیان میراث مکتوب:https://mirasmaktoob.net/hamian/🛍 فروشگاه میراث مکتوب:🌐 https://mirasmaktoob.net/