بنیاد هماره آباد موقوفات افشار (دکتر بهروز ایمانی) یکی از مؤثرترین عوامل در حفظ پیوستگی فرهنگی و زبا

بنیاد هماره آباد موقوفات افشار (دکتر بهروز ایمانی) یکی از مؤثرترین عوامل در حفظ پیوستگی فرهنگی و زبانی تمدّن ایرانی، خاندان‌هایی‌ بودند و هستند که با دلبستگی تمام، سرمایه‌های وجودی (مادی و معنوی) خود را بر طبَق اخلاص و کرامت نهادند و برای تدوام، احیا و انتشار سنّت‌های تاریخی و فرهنگی این کشور نثار کردند. اگر این خاندان‌ها در حفظ و غنای سرمایه‌های معنوی این مرز و بوم اهتمام نمی‌ورزیدند، بی‌گمان، بخش عمده‌ای از مؤلّفه‌های تمدّنی خود را در گذار و گداز روزگاران از دست می‌دادیم و گرفتار فقر فرهنگی می‌شدیم. یکی از خاندان‌های تأثیرگذار در زمانۀ ما، خاندان فرهنگ‌بان و دانش‌پرورِ افشار است، خاندانی که سه نسل آن، از محمود افشار تا ایرج افشار و اخلاف او، در حوزۀ مطالعات ایران‌شناسی و تاریخ زبان فارسی (اعم از فعالیت‌های پژوهشی و بازخوانی میراث مکتوب) اقدامات و خدمات ژرف و شگرفی انجام دادند و کار‌نامه‌ای درخشان و پربار رقم زدند و نام خود را بر جریدۀ دهر ثبت کردند. با حضور پررنگ آقای محمّدافشین‌ وفایی در بنیاد موقوفات افشار – که با درایت و حمایت فرزندان آگاه و فرهیختۀ استاد ایرج افشار صورت گرفته است – انتشار آثار و مآثر تمدّن ایرانی، شتابی هرچه تمام‌تر گرفت و متون متعدّدی از پیشینۀ تاریخی و ادبی و... کشور، به زنجیرۀ نشر پیوست تا زمینه‌های تحقیق دربارۀ ابعاد مختلف تاریخ ایران و جنبه‌های متعدّد زبان و ادبیات فارسی، هرچه بیشتر و فراگیرتر، فرآهم آید. در این موقعیّت اقتصادی که منابع مالی کشور، برای انجام فعالیت‌های پژوهشی، به‌ویژه مطالعات تمدّنی، کافی و وافی نیست و اولویت، تهیّۀ آب و نان مردم است، باید حضور نهادهایی چون بنیاد موقوفات افشار را در ساحت تحقیقاتی و مطالعاتی کشور، مغتنم شمرد و آن را به فال نیک گرفت. متأسفانه، گروهی حسود و غرض‌ورز که در بطن نا‌م‌هایی ساختگی همچون «صانع سخنور» پنهان شده‌اند و نمی‌توانند ابراز وجود کنند، با سفسطه‌بازی‌ها و خُرده‌گیری‌های بی‌منطق خود، می‌خواهند که وجهۀ وجیه این بنیاد آباد را مخدوش کنند و چشمۀ زلال آن را مغشوش سازند. بنیادی که آب و گل آن از ایران‌دوستی سرشته شده و خشت بر خشت آن از جنس فرهنگ و دانش برآمده است، چگونه با مطرقۀ تهمت‌های ناروای عدّه‌ای بد‌اندیش، خراب می‌شود؟ جالب است که در این اوضاع نابه‌سامان که نهادهای دولتی نمی‌توانند نقش خود را در عرصۀ تحقیقاتی و مطالعاتی کشور ایفا کنند، عدّه‌ای می‌خواهند که از هر راهی، ولو گمراهی، بنیاد فعّال و نهاد سیّالی همچون «بنیاد موقوفات افشار» را نیز به تعطیلی وادارند و فعالیت‌های آن را محدود سازند تا بدین طریق، خودخواهی خود را ارضا کنند و درمانی برای بیماری حسادت خود یابند.اگر کسانی مثل «صانع سخنور» که باید او را «مانع سخندر» نامید، برای فرهنگ و تمدن این کشور، دل می‌سوزاندند، انتقاداتی هم اگر به نحوۀ نشر آثار (اعم از قیمت‌گذاری، پخش و...) داشتند، می‌توانستند با زبانی خیرخواهانه آن را بیان کنند و پیشنهادهایی برای بهبود کمّیت و کیفیت فعالیت‌های بنیاد موقوفات افشار ارائه دهند.او قصد تخریب دارد نه مصلحت‌اندیشی، و جامعۀ محقّقان کشور، این موضوع را درک می‌کنند و فریب مُمَوَّهات و مُشوّشات او را نمی‌خورند و همچنان مشتاقانه منتظرند تا آثار جدیدی از سوی این بنیاد به زیور نشر آراسته شود. بنیادی که در این روزگار حسرت و عسرت، حقوق مادی و معنوی محقّقان را می‌پردازد و به حال و هوای آن‌ها توجّه دارد. مسؤلان و متولیان خود بنیاد، بهتر و بیشتر از همه، به مسائل اداری و مالی آن اشراف دارند و با درایت و مصلحت تمام، فعالیت‌های این نهاد بزرگ علمی را پی می‌گیرند و زیر نظر دارند. باید از فعالیت‌های مراکز پژوهشی و علمی همچون بنیاد موقوفات افشار، مؤسسۀ پژوهشی میراث مکتوب و... که آثار تمدّنی و میراثی منتشر می‌کنند و تحقیقات پایه‌ای در این باره انجام می‌دهند، حمایت کرد تا با انگیزه‌ای افزون‌تر، به ادامۀ کارهای خود بپردازند.تعطیلی این مراکز، زیانی جبران‌ناپذیر برای فرهنگ و فرهنگ‌پژوهان این کشور خواهد بود. بیایید با همدلی و همراهی، مشکلات را برطرف کنیم. دشمنی‌ها و کینه‌ها، همه چیز را به ویرانی می‌کشاند و این به زیان ایران و ایرانیان است.https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw