و در هر دردرمزی پنهان استکه اگر گشوده شوددرمان می‌یابی.من-به تازگی-هزار درد بی‌درمان را از سر گذرانی

و در هر دردرمزی پنهان استکه اگر گشوده شوددرمان می‌یابی.من-به تازگی-هزار درد بی‌درمان را از سر گذرانیده‌ام.همین چند ثانیه پیش صدایی در من شکست،معجزه‌ای از هزاره به باغ آفت زد،از شیوعِ بیماریِ قرنمردی در من مُرد،و دخترکی بی‌گناهدر هزارتوی ذهن زنگار گرفته‌امجیغِ بنفشِ مرگ سر داد. و همین چند قرن قبل بودکه آوار مرگکیف مدرسه‌ام را ربودو مشق‌های نوشته نشده‌ام را خط زد. زمان از دستم در رفته. به گمانم همین دیروز بود که کسی آفتاب را سر برید،و برادری پیکر خورشید را بر دوش کشید. و اهالی آبادی سوگ را -که خواهر مرگ است-ماتم‌زده رقصیدند. به گمانم منهزار رمز را در هزار درد حک کرده‌ام؛و هزار درد بی‌درمان رادر خود فروخورده‌ام.من از قناری‌هایی برایت نوشته بودمکه آوایشان در گلو خشکیدو از باغ گریختند.بی‌شک در هر دردرمزی پنهان استکه هیچ‌گاهگشوده نخواهد شد. مجید میرزاوزیریجمعه ۵ تیر ۰۵@mirzavaziribooks