ژن مثبت امید + چرا می‌نویسین خانم معلم؟- خب... امممم... این تو ژن ما بوده. انسان‌های نخستین روی دیوا

ژن مثبت امید + چرا می‌نویسین خانم معلم؟- خب... امممم... این تو ژن ما بوده. انسان‌های نخستین روی دیواره غارها می‌نوشتن، بعدش روی پاپیروس، بعد کاغذ و حالا که سلطنت کاغذ هم به پایان رسیده ما روی دیواره غارهای شبکه‌های اجتماعی می‌نویسیم. می‌بینی دخترم؟ دوباره برگشتیم سر جای اول. دختر آهی کشید. انگار یه خورشید بزرگ رو که روی خاک افتاده روی کولش گذاشته باشه و قرن‌ها پیاده رفته باشه تا برسه به آسمون هفتم که اونو به سر جای اصلیش برسونه. بعد ملتمسانه گفت: و چرا هی می‌نویسین؟- چون باید نوشته‌های انسانی موندگار بشه. این آخرین تلاش برای حفظ داده‌های طبیعی در برابر محتواسازی‌های هوش مصنوعیه. اونا احتمالاً حاکمیت رو به دست می‌گیرن و چون منبعی ندارن دوباره به دیواره غارهای شبکه‌های اجتماعی مراجعه می‌کنن که بتونن برای نوشتن ازش ایده بگیرن. برای همین ما باید هی بنویسیم و هی بنویسیم.+ و چرا خسته نمیشین از نوشتن؟خانم معلم خندید. این طبیعی‌ترین برخورد یه انسان در مواقع این‌چنینی بود. بعد دستی به موهای دخترک کشید و گفت: برای این که ما درد داریم؛ و درد چیزیه که خیلی عمیق‌تر از یک کلمه سه حرفیه. درد می‌تونه رنج، غم، فقدان، عذاب، اندوه، حسرت، غصه، ملال، ناکامی، جبر، جغرافیا، خسران، زمان، دلسردی و خیلی چیزای دیگه رو تو خودش داشته باشه ولی وقتی نوشته میشه می‌تونه امید بسازه، می‌تونه شایستگی طبیعی رو به حاکمیت برسونه تا سیطره ابزارهای مصنوعی رو از بین ببره. + و چرا هنوز امید دارین؟چشمای خانم معلم برق زد. این چیزی نبود که یه هوش مصنوعی حتی بتونه اداشو در بیاره. بعدش آروم درِ گوش دختر گفت: به خاطر تو عزیزم. اینو نفهمیده بودی؟ من همیشه علامت - رو برای خودم می‌نوشتم و + رو برای تو. دیواره غارهای شبکه‌های اجتماعی باید این سند رو توی ژن خودشون حفظ کنن. برای حفظ شایستگی در حاکمیت. ما میلیون‌ها ساله که داریم این کارو انجام میدیم.مجید میرزاوزیری یک‌شنبه ۱۴ تیر ۰۵@mirzavaziribooks