برهان خلف در دادگاه یک معلم ریاضیجلسه اول از هشت جلسه؛ شورش علیه صورت‌گرایی و دستگاه‌های اصل موضوعی[

برهان خلف در دادگاه یک معلم ریاضیجلسه اول از هشت جلسه؛ شورش علیه صورت‌گرایی و دستگاه‌های اصل موضوعی[صحنه دادگاه نیمه روشن است. قاضی، مدعی‌العموم، شاکی و متهم دیده می‌شوند ولی حضار در تاریکی قرار دارند. صدای برخورد چکش قاضی به میز در دادگاه طنین می‌اندازد.]قاضی: «رسمیت جلسه را اعلام می‌کنم. پرونده کلاسه ۱۴۰۵/الف. متهم: دکاد؛ معلم ریاضی. شاکی: بنیان‌گذار آزمون‌های ورودی انفرادی و ارزیابی‌های چندگزینه‌ای. بند اول کیفرخواست: شورش علیه مکتب اصیل صورت‌گرایی در ریاضیات و تلاش برای مقابله با دستگاه‌های اصل موضوعی سنجش سنتی. مدعی‌العموم بفرمایید.»مدعی‌العموم [با لحنی سرد، اداری و قاطع]: «با کسب اجازه از ریاست محترم دادگاه و حضار. آقای قاضی! ما امروز اینجا با شخصی روبه‌رو هستیم که مرزهای قانون ارزیابی را جابه‌جا کرده است. جرم این فرد، یک جرم ساختاری است. در حالی که تمام دنیا پذیرفته است که دانش‌آموز باید در سکوت مطلق، پشت یک صندلی تک‌نفره بنشیند و با تست زدن، عیارش سنجیده شود، با این حال متهمِ حاضر دست به یک بدعت خطرناک زده است.او اتهام شورش علیه اصول اولیه سنجش را بر پیشانی دارد. او مدلی من‌درآوردی به نام مسابقه شهر ریاضی را ترویج می‌دهد. او بچه‌ها را ترغیب کرده که در روز مسابقه، به جای پنهان کردن برگه‌هایشان، با هم حرف بزنند، فرمول‌ها را به اشتراک بگذارند، سؤالات و پاسخ‌ها را با هم خرید و فروش کنند و به صورت تیمی نمره بگیرند! این یعنی نابود کردن رقابت عادلانه و تبدیل کردن امتحان به یک بازار مکاره؛ یعنی تولید آنارشی در ساحت علم!»شاکی [پشت تریبون می‌رود و عینکش را جابه‌جا می‌کند]: «آقای قاضی! این متهم با ایده‌هایش در شهر ریاضی، معیار نمره‌دهی ما را خراب کرده است. ما سال‌هاست یاد گرفته‌ایم که طعم ریاضی باید تلخ باشد تا ابهتش حفظ شود. اما ایشان آموزش و سنجش را به یک بازی تیمی تبدیل کرده است. در مسابقه او، دانش‌آموز تنبل و زرنگ، هم‌یار، هم‌دل، هم‌بخت و هم‌رای یکدیگرند. این کار، خط‌کشی‌های بُرنده و دقیق ما را که بر اساس اصول موضوعه عدالت آموزشی و تفاوت‌های فردی بنا شده بود، کاملاً منهدم کرده است!»قاضی [نگاهی به متهم می‌اندازد]: «متهم دکاد، طبق بند اول کیفرخواست، به جای آموزش انضباط منطقی و ارزیابی فردی، با ترویج مدل‌های تیمی، مرزهای تشخیص سره از ناسره را در آموزش ریاضی از بین برده‌ است. او متهم است که طعم سخت و اصیل برهان را با چاشنی‌های عامه‌پسندِ بازاریابی آلوده کرده‌. اگر توضیحی برای تنویر افکار عمومی دارد، تریبون در اختیار اوست.»معلم [آرام از جای خود بلند می‌شود. نگاهی به برگه‌های بازپرس می‌اندازد، لبخندی می‌زند و رو به قاضی و حضار می‌کند.]: «آقای قاضی! مدعی‌العموم محترم! و جناب بنیان‌گذار آزمون‌های ورودی انفرادی و ارزیابی‌های چندگزینه‌ای!من امروز اینجا نیستم تا از آنچه ساخته‌ام دفاع کنم چون مسئله اصلی اصولاً من نیستم. مسئله اصلی بچه‌ها هستند؛ نهال‌های باغ دانایی. من با افتخار می‌پذیرم که اصول آموزش و سنجش فردمحور، گزینه‌ای و کلیشه‌ای را زیر پا گذاشته‌ام و در طی سی سال گذشته در خلاف جهت رودخانه آموزش پیش رفته‌ام. اگر مسئله شاگردان امروز را ندانید، تلاش برای پیدا کردن راه‌حل بی‌فایده است. درک مسئله بخش مهمی از خود مسئله است. آقای قاضی! رقابت عادلانه هنگامی تعریف می‌شود که انتظار ما از افراد، متناسب با توانایی آنها باشد. آنها هنرپیشه نقش اول زندگی خود هستند ولی ما در کلاس درس، آنها را سیاهی‌لشکر می‌پنداریم. از نظر من هر کسی در بُعدی نمره کامل می‌گیرد و این وظیفه من است که بُعد توانمندی او را بیابم.جناب قاضی! صورت‌ مسئله باید این باشد: آیا قصد ما تولید ماشین‌هایی منزوی‌ست که فقط در سکوت تست می‌زنند، یا می‌خواهیم انسان‌هایی را تربیت کنیم که می‌دانند چگونه باید با هم فکر کنند، با هم ترکیب شوند و مسئله‌های واقعی زندگی را با هم حل کنند؟من برگه تفهیم اتهام اول را با درک کامل مسئله امضا می‌کنم. اگر بخواهیم چیزی درست شود باید اتهام تلاش برای بهبود را بپذیریم. اما، گیریم من متهم این رویداد باشم، با تناقض پیش‌آمده در ذهن بچه‌ها چه می‌کنید؟»[معلم می‌نشیند. سکوت سنگینی بر دادگاه حاکم می‌شود. قاضی چکش خود را پرصلابت بر میز می‌کوبد و اعلام تنفس می‌کند.]مجید میرزاوزیریتابستان ۰۵@mirzavaziribooks