شش ماه نوری دئوس که فضانورد ایستگاه فضایی ORT-6M بود از همکارش پروفتا خواست تلسکوپ را روی موقعیت 8GG

شش ماه نوری دئوس که فضانورد ایستگاه فضایی ORT-6M بود از همکارش پروفتا خواست تلسکوپ را روی موقعیت 8GG2+C7H تنظیم کند. پروفتا دلیل این امر را نمی‌دانست و البته دلیلی هم نداشت که این دلیل برایش مهم باشد. پروفتا تنظیمات را انجام داد و چشمی تلسکوپ را به طرف دئوس چرخاند. دئوس بدون هیچ صحبتی چشمش را به تلسکوپ نزدیک کرد. انگار سعی داشت کاری کند تا اشک‌هایش دیده نشود؛ گرچه تلاش ناکامی بود. پروفتا سرش را به دئوس نزدیک کرد و گفت: می‌شود من هم ببینم؟ آنجا کسی را داری؟ روی کره زمین و درست در آن موقعیت؟دئوس با تأسف سری تکان داد و گفت: داشتم. باورت می‌شود؟ او از همین الانِ ما، یعنی شش ماه پیشِ آنها دیگر نیست. - اوه! چقدر غم‌انگیز. نمی‌شد جلویش را بگیری؟+ نه متأسفانه. ما فاصله زیادی داریم و چیزی که الان می‌بینیم پیش‌تر رخ داده است. بنابراین اگر هشداری هم برای او صادر کنیم، مدت‌ها طول می‌کشد تا به آنجا برسد؛ حتی اگر با سرعت نور برود. پروفتا غمگینانه پرسید: او دقیقاً کیست؟ + نوری که از او می‌آید، سرزمینی را روشن خواهد کرد. حتی اگر هشدار من به او می‌رسید، بعید می‌دانم در تصمیمش تأثیری می‌گذاشت. می‌دانی، بعضی وقت‌ها آدم‌ها مأموریتی دارند که باید به انجام برسانند. حکایت آسمان همین است. اگر زمینی باشی ماجرای آسمان را به سختی می‌فهمی. - می‌دانم. قرار بود من پیام‌رسان مهر باشم؛ و شادی. اما ماجرا شکلی باژگونه به خود گرفت. خاصیت زمین همین است. دئوس چیزی نداشت که بگوید. از آن حادثه غم‌بار مدت‌ها گذشته بود. دوباره در چشمی تلسکوپ نگاه کرد. چهره دوستش را دید که لبخند می‌زد و بر شانه‌اش خورشیدی را حمل می‌کرد. او عمیقاً باور داشت که بعضی مأموریت‌ها را نمی‌توان زمین گذاشت.مجید میرزاوزیری جمعه ۱۹ تیر ۰۵@mirzavaziribooks