‍ ‍ #بهمن_رجبی، نوازندهٔ صاحب سبک و مدرس #تنبک، هنرمند منتقد و استاد پیشرو در موسیقی ایرانی بود که د

‍ ‍ #بهمن_رجبی، نوازندهٔ صاحب سبک و مدرس #تنبک، هنرمند منتقد و استاد پیشرو در موسیقی ایرانی بود که در طول سالها تلاش عاشقانه و دردمندانه‌اش در هنر تنبک‌نوازی، نهایت تلاش خود را برای احیای این ساز مظلوم بکار بست تا نه تنها به عنوان سازی مستقل در موسیقی ایران مطرح شود که با نوآوری‌های منحصربفرد رجبی، این ساز، بیش از پیش مطرح و محبوب شد. رجبی اما یک تفاوت عمده با سایر هنرمندان داشت، زبانش سرخ بود و ابایی از کسی نداشت، او هر آنچه را لازم بود، در انتقاد از شارلاتانیزم هنری بیان و آنها را رسوا میکرد. گرچه در این میان و در بسیاری مقاطع با بی مهری اهالی هنر مواجه شد تا جایی که هر هنرجوی تازه بدوران رسیده ای نیز جسارت ترشرویی به ساحت این معلم بزرگ موسیقی را یافت. طبیعیست چنین رفتارهایی از جامعه نقدناپذیری نشأت میگیرد که رفتارهای قهری و دیکتاتورمآبانه‌ای درمقابله با منتقد بروز میدهد، برخوردهایی که ناقد در مواجهه با آنها ونیز بی تفاوتی سایرهنرورانی که مدعی «درست‌کاری و نیک کرداری» هستند و در عمل برای حفظ روابط خود همچون سیاستمدارانِ روبَه صفت، دست به محافظه کاری میزنند، دچار انزوا شده و در برابر حجم بی‌حرمتی #شارلاتانهای_هنری –این علف‌های هرز و هرزه- که روزبه‌روز همانند انگل‌های مخرب در سراپای این هنر ریشه میکنند، غمگنانه دست از کار کشیده و با ناامیدی وصف ناپذیری تباهی و یغمای هنر را نظاره میکنند.نباید فراموش کرد که بهمن رجبی آنچنان بزرگ بود -وهست و خواهد بود- که وصف نام وی در واژه و جمله و یادداشت نمی‌گنجد. و باید بیاد داشت که نمیتوان بدون عمل به سخنان رجبی، یاد این هنرمند را پاس‌ داشت، که گام نخست در ارج نهادن و پیروی از مکتب رجبی، پرهیز از شارلاتانیزم هنری است، نه اینکه در تمام زندگی شبه هنری‌مان، خود از حقه بازان باشیم و اکنون در رثایش بر سر و صورت خود بکوبیم و جامه مشکی بر تن کنیم.روحش شاد#محمد_جواد_صحافی