هنرمند نیز همچون سایر اقشار جامعه به تامین معیشت خود نیاز داشته و این تصور که هنر نباید مبنای ارتزاق باشد و هنر هنرمند دردمند، از غنای بیشتری برخوردار است، نه تنها تصویری غیر واقعی از یک هنرمند است که توقعی نابجا از انسانی است که جایگاه کنونی خود را مدیون سالها تلاش و ممارست بی وقفه ایست که در صورت اشتغال یه شغل یا صنعتی دیگر، میتوانست به جایگاه مالی بالاتری دست یابد.مسئله اصلی این است که آنچه اعتبار موسیقی را در رابطه با مسائل اقتصادی، همچون هنر مخدوش میکند، تنزل آن در حد یک کالا است. کالایی که برای تولید و پخش آن برنامه ریزی هایی بر اساس عوامل و ارزش‌های غیر هنری صورت می‌گیرد. در غیر این‌صورت، هر موسیقی‌دانی، هم امکان و هم حق آن را دارد که بدون ترس از اتهاماتی چون «خیانت به هنر» یا «بی اعتنایی به ارزش های والای هنری» از موسیقی به عنوان منبع درآمد استفاده کند «کالاسازی از هنر» با عناوینی همچون «کار آفرینی» نه تنها شامل تولید و پخش محصول هنری میشود که تمام ابعاد هنر را میتواند در برگیرد. این موضع در کنار آنکه میتواند گردش مالی عظیمی داشته باشد و ثروت هنگفتی را نصیب دست اندرکاران و تهیه کنندگان این کالا نماید و حتی اقتصاد هنر را دچار تحول شگرفی کرده و بسیاری از هنرمندان را بی نیاز از مسائل مالی کند، اما نگاه صرفاً مادی به موضوع بدون توجه به اصل هنر، میتواند خسران عمیقی به سطح آگاهی و فرهنگ مردم جامعه‌ای نماید که در عادی‌ترین حالت، بخش عمده آن، با هنر ارزشمند و فاخر بیگانه‌اند. در چنین موقعیتی، فرهنگ دیگر تعالی بخش نیست، بلکه وسیله ای برای مهار و حتی سرکوب توده ها میشود، صنعت فرهنگ میتواند با وارد کردن نیازهای کاذب موجب فراموشی نیازهای اصلی و فرهنگی توده ها شود