همه از وضعیت موسیقی پاپ در این مملکت آگاهیم، صنعتی که در سنوات قبل در اختیار هنرمندانی بود که آن را در اعلاترین حالت ممکن به مخاطب خویش ارائه می‌دادند و احترام، کلیدواژه اکثریت قریب به اتفاق واژه‌هایشان بود، این روزها دچار چنان فروپاشی عظیمی شده است که تنها تن نیمه جانی از آن باقی مانده است و آن نیز نفس های آخر خود را میزند. در این بین چه کسی مقصر است؟ طبیعیست که نمیتوان مقصر این حجم از ویرانی و فروپاشی را یک شخص یا گروه دانست، تهیه کنندگان (این بی مایه‌گان پول پرست که کمر به نابودی و نیستی هنر زده‌اند)، -به اصطلاح- خوانندگان و مجریان موسیقی، مسئولین و دست اندرکاران، توده جاهل مردم -که اکثریت جامعه را تشکیل داده و شاید از اصلی ترین دلایل این اضمحلال هنری به شمار میروند- و رسانه های سمعی و بصری، دست در دست هم، هر یک با خنجری در دست ضربات عمیقی بر پیکر این هنر محبوب وارد کرده اند.بیاد دارم در یادداشتی که در سال 1397 برای روزنامه اعتماد نوشتم، در یک مقایسه آماری بررسی کردم که هر چهار ساعت یک خوانند-ترانه، وارد مارکت موسیقی پاپ میشود، عددی خوفناک که بیانگر اوضاع پرآشوب موسیقی پایپولار ایران است. 🔗 لینک های مطالعه این یادداشت: بخش اول یادداشتبخش دوم یادداشتاین توضیحات کوتاه مقدمه ای بود بر یادداشت جدیدم که به زودی در نشریه با ترانه چاپ و در دسترس علاقه‌مندان به مطالعه قرار خواهد گرفت. عجالتاً این ترانه زیبا بنام «درخت» را که ابراهیم حامدی -ابی- آن را خوانده و سیاوش قمیشی بر روی شعری از ایرج جنتی عطایی ساخته است، گوش کنید و لذت ببرید.