‍ امروز یک‌ام شهریور است، زادروز حسین علیزاده. هنرمندی گرانمایه و شیرین سخن، که ارزش و اعتبار والای هنری خود را نه مدیون شوآف‌های مجازی‌ست و نه همچون برخی شارلاتان های موسیقی در پی جذب فالوئر به هر بهانه‌ای حتی مسائل غیرهنری‌ست. از قضا درجه و اعتبار هنری والامقام علیزاده، برگرفته از ذهن خلاق اوست که توانسته با آمیزش صحیح هنر سرشارش، در حساس‌ترین بزنگاههای اجتماعی-تاریخی 50 سال اخیر، خالق آثار ماندگاری شود که بیانگر روزگار تلخ و شیرین آن دوران باشد، نتیجه این محبوبیت همانی میشود که این روزها مشاهده میکنیم: «صفحات مجازی مملو از تصویر و نام هنرمندی میشود که حتی ردی از وی نیز در دنیای مجازی نمیتوانید بیابید.»آری دوستان!..، محبوبیت با «قدم در راه صحیح گذاشتن» و «مرارت» حاصل میشود، نه «ویدئوهای یک دقیقه ای» و نه حتی «زیبایی های بصری»، اگر هم نتیجه ای از این راه بدست آید آنچنان که یک شبه به دست آمده، یک شبه نیز باد هوا خواهد شد. علیزاده تنها یک موسیقیدان نیست، او اهل مطالعه است، فلسفه میداند، تاریخ خوانده، ادبیات را میشناسد، هنر را تنها در موسیقی خلاصه نمیکند و همین شاخصه‌هاست که دلشدگان و نی‌نوا و دیگربار -پس از گذشت سالها- و به لطف همان ویژگی‌ها نیوه‌مانگ در دهه هشتاد و درچشم باد و غمنومه فریدون، در دهه نود مخلوقات جدید او میشوند. دردآور است آنگاه که با خود اندیشه میکنیم: "چه بر سر روزگار طلایی موسیقی ایران افتاد؟ آن نسل طلایی موسیقی ایران کجایند و آیا نسل کنونی که حتی عاجز از نگارش صحیح یک کلمه فارسی است، لیاقت تکیه زدن برجای بزرگان را دارد؟" فرصت غنیمت میشماریم و نخستین روز شهریور را به شادباش میلاد حسین علیزاده، بزرگمرد موسیقی ایران به شادمانی میگذرانیم. #محمد_جواد_صحافی | @mjsahafi#حسین_علیزاده