«کالاسازی از هنر» با عناوینی همچون «کار آفرینی» نه تنها شامل تولید و پخش محصول هنری میشود که تمام اب

«کالاسازی از هنر» با عناوینی همچون «کار آفرینی» نه تنها شامل تولید و پخش محصول هنری میشود که تمام ابعاد هنر را میتواند در برگیرد. این موضع در کنار آنکه میتواند گردش مالی عظیمی داشته باشد و ثروت هنگفتی را نصیب دست اندرکاران و تهیه کنندگان این کالا نماید و حتی اقتصاد هنر را دچار تحول شگرفی کرده و بسیاری از هنرمندان را بی نیاز از مسائل مالی کند، اما نگاه صرفاً مادی به موضوع بدون توجه به اصل هنر، میتواند خسران عمیقی به سطح آگاهی و فرهنگ مردم جامعه‌ای نماید که در عادی‌ترین حالت، بخش عمده آن، با هنر ارزشمند و فاخر بیگانه‌اند. هنرِ کالا شده، با وجودی که به شکل عمومی‌تری، همانند سازی شده است، اما این کالا -که به دلیل اشتیاق کالاسازان به کسب درآمد مالی بیشتر، با قیمتی گزاف‌تر از قبل به مخاطبین ارائه می‌شود-، تبدیل به محصولی لوکس شده و علیرغم عمومیت یافتگی، امکان استفاده از آن برای تمام اقشار وجود ندارد و قشر بورژوازی، که دغدغه مالی چندانی نداشته و امکان بهره مندی از خدمات هنری از جمله شرکت در کلاسها، تهیه آلات هنری و حضور در برنامه‌های هنری را به راحتی در اختیار دارند به عنوان جامعه هدف در نظر گرفته شده‌اند. بر این اساس دست اندرکاران عصر نوین صنعت هنر، بدون توجه به میزان تاثیرگذاری فعالیت های اکنون یا آتی- بواسطه مباحثی همچون آموزش- خود در جامعه با مرزبندی هنر و ارائه کالایی به نام هنرِ اشرافی، آن را در اختیار بخشی از جامعه قرار میدهند که برخلاف توانگری مالی، در بسیاری از مواقع در داشتن شعور هنری، تهیدست بوده و از درک و دریافت صحیح هنر فاخر عاجزند. از همین رو هنرِ به خدمت گرفته شده، بجای تاثیرگذاری در عمق نگاه و شعور مخاطب، با تنزل سطح منزلت و ارزش خود، با تاکید دانسته‌های بورژوازی به زبانی موزون و تغییر شکل یافته، خروجی محصول خود را همسو با دانسته‌های اندک این گروه میکند. کنسرتهای پرزرق و برق، بهره گیری از عوامل سمعی و بصری ناهمگون در ارائه کنسرت، تلاش برای جلب رضایت و نظرات عموم مخاطبین و بهره‌گیری از نامها و چهره های مشهور برای ارائه کالای خود، نمونه هایی از تلاش برای فروش گران تر کالایی با نام هنر به قشر ثروتمند جامعه میتواند قلمداد شود.