خطرِ"عادی سازیِ جنگ" "گذرِ روزگار" می‌تواند هر "عَذابی" را"عَذب" و گوارا کند و روانِ "انسان" را با ر

خطرِ"عادی سازیِ جنگ" "گذرِ روزگار" می‌تواند هر "عَذابی" را"عَذب" و گوارا کند و روانِ "انسان" را با رنج‌های مزمِن "اُنس" دهد.  آمادگی‌های انسان"زمان‌دار"است. از همین رو حالت‌های"آماده‌باش‌" اگر طولانی شوند در عمل، به حالتِ" "آسوده باش"(راحت باش) در می‌آیند و "حالتِ فوق‌العاده" به "حالتِ تحت العاده" در می‌آید.عادی شدنِ جنگ را در جنگ هشت ساله دیدیم. عادی شدنِ "مرگ و میر" را نیز در واگیری " کرونا" دیدیم. گاه هرچه "احتمالِ خطر" بیشتر می‌شود، گویی"خطرِ احتمال"  کاهش می‌یابد!نگاهِ زیانباری نیز وجود دارد که عادی سازی و معمولی تلقی‌کردنِ جنگ را نشانه قدرت و  پیروزمندی می‌داند(!) و پیوسته می‌کوشد که به رگ‌های اجتماع  داروی بی‌حسی تزریق کند و رنگ و رخسار جامعه را در هنگام جنگ غیر جنگی نمایش دهد. بی‌آن‌که از "خطر" کم کند، فقط از "احساسِ خطر" می‌کاهد.جامعه‌ای که حس‌گر‌هایش به درستی کار کند، از جنگ و خطر چهره درهم می‌کشد. رخسارش در جنگ و صلح یکسان نمی‌مانَد.این دیدگاه می‌خواهد قربانیان جنگ را نیز، مانند تلفات جاده‌ای "عادی" کند و یا جنگ را به سانِ یک بلای طبیعی، به تقدیر نسبت دهد!امنیت روانیِ جامعه، محفوظ! اما به این بهانه هرگز نباید خطر را خبر نکرد. گیریم که"عادی سازان" دردِ جنگ را عادی کردند، با هزینه‌ها و ویرانه‌هایش چه می‌کنند؟ جنگ‌ها با نسل‌های آینده بیشتر کار دارند! بسیار بیش‌تر از نسلِ کنونی.۱۴۰۵/۵/۱۱سید زین‌العابدین صفوی@zeinoddin43