وقتی به نقشه‌ی تاریخ نگاه می‌کنی، ایران نباید وجود داشته باشه؛اما چرا همچنان هست؟زمانی که اعراب، تیس

وقتی به نقشه‌ی تاریخ نگاه می‌کنی، ایران نباید وجود داشته باشه؛اما چرا همچنان هست؟زمانی که اعراب، تیسفون رو گرفتن وامپراتوری ساسانی با اون شکوه و جلالفرو ریخت، سکوتی دویست‌ساله بر لبانما نشست که مورخان به اون دو قرن سکوت میگن؛اما در اوج ناامیدیفردوسی برخاست تا زبان فارسی رو ازگزند بیگانگان حفظ کنه.زمانی که اسکندر مقدونی تخت جمشیدرو به آتش کشید، اون شب هر ایرانیفکر می‌کرد که پایان تاریخ فرا رسیدهو ما برای همیشه قراره غلامان بیگانگانباشیم؛ اما ایرانیان کاری کردن کهجانشینان اسکندر شیفته‌ی ایران شدن.زمانی که کابوس مغول‌ها برای اینکشور پیش اومد و در نیشابور و مروبا سرهای بریده‌شده‌ی مردم، کوهساختن، ایرانیان در همون دورانمولوی، سعدی و حافظ رو به جهانارائه دادن.زمانی که در پایان دوران صفویه، محمودافغان اصفهان رو محاصره کرد، مردم بهخوردن گوشت سگ و گربه روی آوردنو پایتخت باشکوه ایران یک ویرانه شد،اما از دل این هرج‌ومرج، نادرشاه افشاربرخاست که دوباره اقتدار رو به ایرانبرگردوند.وقتی می‌گیم «ایران، ای سرای امید»این صرفاً یه حرف قشنگ نیست.ایرانیان بارها در طول تاریخ، این جملهرو در عمل با امیدواری به آینده ثابتکردن. در چنین آب‌وخاکی، سزا نیستکه امیدمون رو به آینده از دست بدیم.کافی‌ست به پدران و مادرانمون درقرون گذشته نگاه کنیم. ما از خون و ازتبار همان انسان‌ها هستیم.نور همیشه راهش رو باز میکنه از دل تاریکیکافیه طاقت بیاری@mmoltames