یه جایی اواخر رمانِ "فرانی و زویی"، زویی به خواهرش فرانی می‌گه: برات مهم نباشه که مردم در مورد بازی ای که می‌کنی چه فکری می‌کنن. تو برای اون خانم چاقه خوب بازی کن.در حقیقت "خانم چاقه" یک شخصیت مجازیه که وجود نداره. خواهر برادرای خانواده گِلَس یاد گرفتن کارها رو به بهترین نحو انجام بدن اما نه برای رقابت کردن یا خودنمایی یا هرچی...فقط برای اینکه اینجوری بلدن انجامش بدن. پس برای فرار از نا‌امیدی یا پنهون کردن خشمشون نسبت به مخاطبینشون یک خانمِ چاق پیر رو تو ذهنشون مجسم می‌کنن که جایی روی ایوون خونش نشسته و داره از رادیو اونها رو گوش میده...به نظرم همه ماهایی که داریم یه کارایی انجام می‌دیم و ناگزیر از انجامشیم به یکی از ازین خانم چاقه‌ها نیاز داریم تا از پا در نیایم.ماهایی که دوست داریم ساز بزنیم، بنویسیم، چیزی بسازیم، نقاشی کنیم، درسی بدیم یا هر کار دیگه‌ای و نمی‌خوایم درگیر رقابت بشیم یا بهتر و بدتر بودن. مایی که‌ خودمونم نمی‌دونیم چطور افتادیم تو این گود اما می‌دونیم گریزی هم ازش نبود، نیست و نخواهد بود... دوست داریم کارمون دیده بشه، شنیده بشه اما نه برای برتری جویی یا له کردن...برای اینکه یه حرفایی رو باید تو جهان زد، یه شعرایی رو باید گفت، یه داستانایی رو باید خوند و یه قطعه‌های از موسیقی رو باید اجرا کرد. وگرنه زیادی حیف میشن. برای اینکه باید بود و خانم چاقه دقیقا همون آدمیه که باید اینارو بهش گفت چون منتظره.@mmoltames