فقیری عارف✍ آیا ممکن است ما در ظاهر کسی را کوچک بشماریم ولی در واقع و نفس الامر، فردی عارف باشد؟حضرت آیة الله العظمی مبشــرکاشانی:بله! سیدی در کاشان به حسب ظاهر دیوانه بود.مرتب در شهر، دور میزد به محله های مختلف می رفت. در کوچه ها اگر سنگی را می یافت، آن را تمیز میکرد و بر آن به سجده میرفت. زیرا میدانست که هر زمینی که انسان بر آن نماز بخواند یا سجده کند فردای قیامت بر عبودیت و بندگی او شهادت میدهند لهذا کارش این بود. به بیان دیگر، سجده کردن، شغلش به حساب می آمد. به همین دلیل مردم میگفتند: این فرد، دیوانه است. ظهر که میشد نماز ظهر را میخواند و دوباره همین کار را میکرد تا شب می شد. روزهای جمعه که مردم برای زیارت قبر فیض کاشانی به آنجا میرفتند او هم در آنجا می نشست. اگر ده نفر به او پول میدادند نمیگرفت؛ ولی اگر مؤمنی پول میداد آن را میگرفت. میخواست بلا از آن مؤمن دفع شود. من بچه بودم. به پدرم گفتم: «این کیست؟». پدرم گفت: «یک (آدم) بدبختی است!» یک وقت دیدم آن فرد فقیر از حرف پدرم ناراحت شد و گفت: «چرا در کار خدا دخالت میکنی. مگر خودش (خدا) نمی داند!»بعدها با تأمل در کلام او فهمیدم که چه فرد عارفی بوده است. تنها بر سر قبرش نوشته شده است: «سید حسن موسوی».@mobasherkashani