‌من هیچ‌ وقت به شعر علاقه‌ای نداشته‌م و این بی‌علاقگیم رو هیچ‌ وقت هم کتمان و پنهان نکرده‌م؛ چون گمو

‌من هیچ‌ وقت به شعر علاقه‌ای نداشته‌م و این بی‌علاقگیم رو هیچ‌ وقت هم کتمان و پنهان نکرده‌م؛ چون گمون می‌کردم به‌خاطر ذهن منطقی و واقع‌گرامه.ولی چند روز پیش به این فکر افتادم که با شعرگریزیم، خودم رو از چه ظرفیت‌ها و ظرافت‌های فکری و زبانیِ زیادی محروم کرده‌م.اون‌جا بود که متوجه شدم این شعرگریزیم از سَر منطقی‌بودن و واقع‌گراییم نبوده، بلکه زیر سر تنبلیِ ذهنیم بوده و در اصلْ حال فکرکردن به صورت‌های مختلف زبانی و حالت‌های متعدد معناییِ اون ابیات رو نداشته‌م.خلاصه این‌که الآن دیگه بچهٔ خوبی شده‌م و حتی در بی‌رمق‌ترین حالاتم، ولو شده در حد چند بیت، شعر می‌خونم و به همه‌چیش فکر می‌کنم.البته منظورم اشعار کلاسیک و موزون و مقفّاست؛ شعور ادبیم هنوز به ادراک و پذیرش اشعار سپید و‌ موج نو و منثور نرسیده!‌