پرسیدم "می‌ترسی چه چیزی در آینده برات اتفاق نیفته؟" کسی نوشت "معشوق بودن". البته معشوق بودن شیرینه، وقتی طرفِ توجه، تایید و مهری، حتما خوبه؛ اما این موقعیت، طبق ذاتش همراه با انفعال و انتظاره. چرا در پیِ عاشق بودن نباشی؟ عاشق، فعال و ‌کنشگره. نیروگذاره. اگرچه گویا سرانجام این نظر معشوقه که تعیین‌کننده است، اما اگر "عاشق"ی نباشه، معشوق حتی تعریف نمی‌پذیره. معشوق‌، مخلوقِ دیگری است. گاهی به این فکر می‌کنم یک عاشق  بعد عشقی طولانی شاید حتی ابژه‌ی میلش (یعنی معشوق) رو از یاد ببره و یا از مرکز دل کنار بذاره و گم کنه. اما خود میل و عشق باهاش بمونه و به‌ شکل‌های دیگر، عشق هنوز موجود باشه. اما [مقام] معشوق، صرفا در جهان دیگری و میدانِ خیال او می‌تونه وجود داشته باشه. پس اگر بین عاشق و معشوق مغناطیسی هست، برخلاف تصور رایج، این معشوقه که در میدان مغناطیسی عاشق قرار داره! و بدون میل عاشق، هویت و خاصیت و منزلتش رو از دست می‌ده. سرچشمه‌ی اين میدان، خودِ عاشقه اما معمولا برعکس می‌بینند.‌عاشق سال‌ها می‌تونه در غیبت کامل معشوق، هنوز عاشق باشه. اما معشوق در غیبت کامل عاشق، از کجا مطمئنه هنوز هم معشوقه؟ برای همین شاید دلش بخواد گاهی سرک بکشه، خبر بگیره و جویای حال باشه و یا حتی عمدا زخمی رو در عاشق فعال نگه داره تا مقام خود رو از دست نده.#معین_دهاز @moein_dehaz