آدمی که همه‌ی جان و روانش ایران بود، حالا بدنش را در کشوری دور، خیلی‌خیلی دور، رها کرده و رفته. یکبا

آدمی که همه‌ی جان و روانش ایران بود، حالا بدنش را در کشوری دور، خیلی‌خیلی دور، رها کرده و رفته. یکبار هم از ایران رفت و برای کسی مثل او، جدایی از خاک وطن، جداییِ تن از تن بود. مرگ، همیشه "تخریبِ آینده" است، اما درباره‌ی بیضایی باید با دقت بیشتری بنویسیم. فقدان او، یادآور همه‌ی "می‌توانست‌باشد"ها است. مرگ، تبعید او را عمیق‌تر کرد.‌‌ امروز رفت و ما را مطمئن کرد، که هیچ‌وقت برنمی‌گردد. جدایی‌ها، با احتمال‌ها و شایدها تحمل‌پذیرند. اما مرگ، یعنی قطعا برنمی‌گردد. این قطعیت، رحم نمی‌کند. در را می‌بندد. چراغ را خاموش می‌کند. مرگ او، تحمیل این قطعیت به ما است. ‌‌#بهرام_بیضایی#معین_دهاز‌‌