بهاربرگ‌های نونهال، غنچه‌های نوجوانرود‌های در خروش، چشمه‌های ناگهانسبزه‌های شاد و مست، می‌زنند دست‌د

بهاربرگ‌های نونهال، غنچه‌های نوجوانرود‌های در خروش، چشمه‌های ناگهانسبزه‌های شاد و مست، می‌زنند دست‌دستخندهٔ شکوفه‌ها می‌رسد به بی‌کرانناز گل، هزارها، بارها و بارهاپای جویبارها، بلبلان نغمه‌خوانداده‌اند دست باد طره را بنفشه‌هاقاصدک به دشت‌ها، بر سر چمن چمانمن نشسته‌ام ولی پای تو، تن صبور!لحظه‌‌ای سخن بگو، خاک! خاک مهربان دامنت پر از گل است، از دلت ولی بگوبر لبت شکوفه هست، از غمت سخن برانیاد‌ کن از آن گلی که به خون دل دمیدآن‌که کِشته شد بهار، آن که کُشته شد خزاندر نسیم نوبهار یاد آن نهال کنآن‌که با تبر شکست پیش چشم باغبانیک‌دو بیت هم از آن ساقهٔ جوان بگوآن‌که تکه‌تکه شد زیر تیغ بی‌اماناز خزان برگ‌ها، از جوانه‌مرگ‌هااز شب تگرگ‌ها بر خیال بوستاندست‌ پیچکی که ماند روی شانه‌های باغغنچه‌ای که وا نشد انتهای داستانمیزبان آخرین! خاکِ مهربان! بگوچند سینه‌سرخ شد در دل تو میهمان؟از شب تبر بگو، از تب خبر بگوچند لاله مرد در قتل‌عام حکم خان؟بر سر کبوتران چند لانه شد خراب؟ خرد شد به پنجهٔ باد چند ‌آشیان؟در دل سیاه شب تا زند سپیده‌دمخون چند چاوشی بر تو می‌شود روان؟ تا کجا مسافریم؟ تا به کی نمی‌رسیم؟تا کدام قله خاج می‌کشیم همچنان؟شد بهار و سرو نیست، -سرفرازِ بر فراز-باغ مویه می‌کند در هوای تاسیانخاک! مادر! ای وطن! پس به سررسید کیدامن تو پر شود از پرِ سیاوشان؟کی رود پیاله‌ها دست شادخوارهاکی زنند لاله‌ها استکان به استکان؟دور‌ جام مِی شود، فصل غصه طی شود گاه خنده کی شود؟ بر زمین و بر زمان؟سوخته شبیه شمع اشک و خنده توأمانحال ماست این بهار، زیر سقف آسمان#عبدالله_مقدمی