فکری برای غربت‌ این ابر پر غم کندارم می‌آیم خانه مادر! چای را دم کنقربان چشمانت فقط بنشین و با من با

فکری برای غربت‌ این ابر پر غم کندارم می‌آیم خانه مادر! چای را دم کنقربان چشمانت فقط بنشین و با من باشبا خنده‌ای تنها بساطم را فراهم کنقربان دستت بر سرم دستی بکش مادردستی بیفشان، شر غم را از سرم کم کندارم می‌آیم -خانه‌ات آباد-، ویرانمآغوش خود را میهنم از کل عالم کنزیباست دنیا... گفته بودی، دیدم؛ اما توبا بودنت زیبایی‌اش را بیشتر هم کندنیا! ببین، چشم‌انتظارم، مادرم اینجاستای زندگی این حال زیبا را دمادم کننام وطن شد، در دلم پروانه‌‌ای پر زدپروانه‌‌ای سوی وطن پر زد، مجسم کن...**بیرون هوا سرد است مادر! خانه‌ای... خوب استدورت بگردم من، رسیدم، چای را دم کنعبدالله مقدمی۱۴ آذر ۱۴۰۳