اشک داری ولی نمی‌ریزی داغ داری ولی نمی‌زاریبغض داری ولی نمی‌ترکی گریه داری ولی نمی‌باری‌‌چه هوایی اس

اشک داری ولی نمی‌ریزی داغ داری ولی نمی‌زاریبغض داری ولی نمی‌ترکی گریه داری ولی نمی‌باری‌‌چه هوایی است این هوای غریب؟ کنج‌ این خانه -نه، بگو زندان-زیر این خاک بچه‌ها خوابند، تو چرا -پیرمرد!- بیداری؟نه صدای پرندهٔ صبحی، نه نشان از دمیدن نوریته این روزگار اجباری، غیر شب منتظر، که را داری؟اشک‌هایی که ریختی هر شب خون خورشیدهای زخمی بودابر غمگین خانه‌های غریب! هم رهایی و هم گرفتاریخفقان داری و هوایی نیست، بگریزی کجا؟ رهایی نیستتا بباری -دریغ- جایی نیست، آسمان ریخت؛ زیر آواری گرچه خرد و شکسته‌ای اما ابرهای همه جهان با توستآخرین یاد آسمان با توست، تک و تنها شدی و بسیاریمی‌زند نور، می‌رسد خورشید، چیست کار تو غیر دانه شدن؟ ای به زندان خاک بسته شده! تو به جنگل شدن سزاواری #عبدالله_مقدمی