مادر صدایت می‌کنم ایران! بگو "جانم"دنیا بداند تا مگر من جان ایرانممادر صدایت می‌کنم ای روح رنجیدهامش

مادر صدایت می‌کنم ایران! بگو "جانم"دنیا بداند تا مگر من جان ایرانممادر صدایت می‌کنم ای روح رنجیدهامشب در آغوشت بگیرانم بمیرانمای خاک من! با خاک یکسان می‌شوم هر روزاز آتش افتاده در جان گلستانمویرانه‌ات هم خانهٔ من؛ -خانه‌ات آباد- در حسرت آبادی‌ات یک عمر ویرانمبا خاک سرد بچه‌ها داغ بلا دیدیمادر چه‌ آمد بر تو؛ می‌دانی که می‌دانم چون قلب من این روزها سرخ است یا سبز استگل‌های دامان تو و خاک رفیقانممادر! غریبم؛ مانده‌ام کنج قفس، گر چههر جای عالم نیز باشم با تو می‌مانممادر صدایت می‌کنم، "جانم" صدایم کنابری شدم _جانم به قربانت!_ ببارانمعبدالله مقدمی فروردین ۱۴۰۵