خانمانسوز بُوَد آتش آهی ، گاهیناله ای ميشكند ، پشت سپاهی گاهیگر مقدر بشود ، سلك سلاطين پويدسالك بی خ

خانمانسوز بُوَد آتش آهی ، گاهیناله ای ميشكند ، پشت سپاهی گاهیگر مقدر بشود ، سلك سلاطين پويدسالك بی خبرِ خفته به راهی گاهیقصه يوسف و آن قوم ، چه خوش پندی بودبه عزيزی رسد ، افتاده به چاهی گاهیهستی ام سوختی از يك نظر ، ای اختر عشقآتش افروز شود ، برق نگاهی گاهیروشنی بخش از آنم كه بسوزم چون شمعرو سپيدی بُوَد از بخت سياهی گاهیعجبي نيست ، اگر مونس يار است رقيببنشيند بَرِ گل ، هرزه گياهی گاهیچشم گريان مرا ديدی و ، لبخند زدیدل برقصد به بَرْ ، از شوقِ گناهی گاهیاشك در چشم ، فريبنده ترت ميبينمدر دل موج ببين صورت ماهی ، گاهیزرد رويی نبود عيب ، مرانم از كویجلوه بر قريه دهد ، خرمن كاهی گاهیدارم اميد كه با گريه دلت نرم كنمبهر طوفان زده ، سنگيست پناهی گاهی╭━━⊰•═🍃═•⊱━━╮   @mohagheghyazdy1╰━━⊰•═🍃═•⊱━━╯