۱. راهکارهای سیاسی: از ابتدا، بخشی از کشور با محوریت تیم دولت و وزارت امور خارجه معتقد بودند و هستند که بهتر است که این محاصره، که تاثیرات سوء بسیاری بر اقتصاد بیمار فعلی کشور دارد، را با زمان دادن به مذاکرات سیاسی و انعقاد تفاهم‌نامه با امریکا رفع کرد تا…۲. راهکارهای اقتصادی و تجاری و مالی: به طور طبیعی و با توجه به گستردگی و تنوع مرزها و جغرافیای ایران، استفاده از ظرفیت‌های جایگزین مانند مرزهای زمینی و دریایی شمالی و مبادلات با کشورهای همسایه، استفاده از ظرفیت همین کشورها به عنوان واسطه انتقال مانند پاکستان و سایر اقدامات که مجال بررسی همه آنها نیست. این موضوع، باعث می شود با متنوع‌سازی مبادی صادرات و واردات کشور، هم در بلندمدت اقتصاد کشور مقاوم شود و هم در کوتاه مدت دشمن نتواند تنفس ما را صفر کند. با این حال این موضوع خود چهار مشکل دارد: ۱. وقتی حدود ۸۰ درصد تجارت کشور از مرزهای جنوبی دریایی بوده، جایگزینی سریع آن در کوتاه مدت ممکن نیست و این راهکارها نیز در بلندمدت تاثیر مثبت‌تری دارد. ۲‌‌. مشکل بعدی اینجاست که اقدامات فوق، در صورتی که همراه با تلاش های عملی برای رفع حصر نباشد، به مانند تجربه تحریم ها، نوعی پذیرش ضمنی محدودیت ها و تلاش برای دور زدن آن است. در حالی که سرمایه گذاری اصلی ما باید بر طبیعی‌سازی وضعیت باشد. ۳. محدود شدن بخش اعظم مبادی(دریای جنوب) و ایجاد راه‌های دیگر، می تواند باعث شود که باز به مانند تجربه تحریم‌ها، آمریکا و یا کشورهای همسایه بخواهند از این موضوع سوءاستفاده کرده، به نوعی دست ما زیر ساطور این کشورها بوده و در سایر عرصه‌ها محدود گردیم(ارجاع به تجربه تلخ امارات). ۴. در نهایت طبیعتا آمریکا نیز بیکار نمی‌ماند و سعی می کند با روش‌هایی همین مسیرها را نیز ضربه زند که طرح گزینه محاصره زمینی(که باید مفصلاً آن را بررسی کنیم) یکی از آنهاست. / ۷@Mohallell