دیدار و گفتگوی زنده‌ یاد منوچهر نوذری با استاد اقبال آذر در تبریز به سال ۱۳۴۹؛ روایتی شنیدنی از آشنا

دیدار و گفتگوی زنده‌ یاد منوچهر نوذری با استاد اقبال آذر در تبریز به سال ۱۳۴۹؛ روایتی شنیدنی از آشنایی با استاد شهریار و قرائت شعری که شهریار در وصف اقبال آذر سروده است:اقبال و موسیقیگرفت رونق از اقبال کار موسیقیشکفت از گُل رویش بهار موسیقیبه صوت اوست به گوشم که گیسو افشاندبه کوهسار هنر، آبشار موسیقیدر این خزانِ فضیلت هزاردستانیستفکنده غلغله بر شاخسار موسیقیصفای سینه ی او جلوه داده آینه وارجمال شاهد لاله عذار موسیقیبه شوق زمزمه ی چشمه سار سینه ی اوستکه لاله بشکفد از لاله زار موسیقیزهی ترازوی عزّت که با کف خالیبه زر و سیم نسنجد عیار موسیقیبه آن خدا که علی شاهکار خلقت اوستترانه ی تو بُود شاهکار موسیقیبه صحنه ای که در او کار شعر می شد زارتوئی که دم زدی از کارزار موسیقیبه ناز توسن همّت که پرچم اقبالسزد به دوش تو ای افتخار موسیقیبس افتخار کنم زین غزل که بسرودمبه افتخار تو ای افتخار موسیقیسپرده باربُد روزگار پشت به پشتبه سینه ی تو همه یادگار موسیقیتو زنده ی ابدی لیک چنگ و بربط و سازپس از تو نوحه کند بر مزار موسیقیدگر زِ پای تو سر بر نمی تواند داشتاگر به خاک تو افتد گذار موسیقیدگر بِسان تو ماهی فلک نخواهد داشتکه تابد از دلِ شب های تارِ موسیقیصحیفه ای که بر او نقشِ صوتِ دلکشِ تُستبه روی دیده نهد اشکبار موسیقیهزار شکر که در روزگار ما تاریخنشد به دولت تو شرمسار موسیقیدلا بساط سخن گستران که مهمان استبه شهریار غزل شهریارِ موسیقی