علامه حکیمی دأب‌اش این بود که بگن من «هیچی» هستم؛ فقط می‌خواستن به اون هدف‌شون برسن. یه وقتی می‌فرمو

علامه حکیمی دأب‌اش این بود که بگن من «هیچی» هستم؛ فقط می‌خواستن به اون هدف‌شون برسن. یه وقتی می‌فرمودن: من یه وقتی فکر کردم ای‌کاش می‌شد که اگر اسم منو از روی کتابا بردارن، خرید این کتاب‌ها و پخشش کمتر نشه و کسی قبول می‌کرد که در این جایگاه باشه، اعتباری داشته باشه، اسمش رو کتابا بخوره، اما من اسمم هم روی کتابا نباشه. یه همچین شخصیتی بودن.۱۲ بهمن ماه ۱۴۰۴ | صد کتاب ماندگار قرنکتابخانه ملی | مرکز همایش‌‌های بین‌المللی@mohamadrezahakimi