غزلی از سالهای دوردر ناگهان حادثه پنهان شدی که چه ؟ ناخورده زخم صاعقه ویران شدی که چه ؟ همچون کلاغ های خبرچین و هرزه گرد علّاف کوه و دشت و بیابان شدی که چه ؟ در کوچه های پرسه ی این لوت خشک و عور جاری تر از محله ی باران شدی که چه رفتی ادای یوسف مصری درآوری ؟ حالا چنین دریده گریبان شدی که چه ؟ هی !سیب نیمخورده ی آدم بدست توست دندان بزن ،نخورده پشیمان شدی که چه ؟ دور از خودی و مشکلت این است ناشناس ! بنشین و فکر کن که تو انسان شدی که چه ؟ #محمد_حسن_زاده ۱۳۸۰@Mohammad_e_Hasanzadeh