و در این مرداب، نیلوفرانه باید ماند!در این مردابِ کهندر این مرداب خفقان گرفته در سکوتی ازلی،ماه، رقا

و در این مرداب، نیلوفرانه باید ماند!در این مردابِ کهندر این مرداب خفقان گرفته در سکوتی ازلی،ماه، رقاص بی قصور شب بود،به جبر بود، بی دلهره و ترس بود؟در این کهنگی‌های موروثی،میان تبادلاتی ژرف در میان نسل بشری،جهل، همچنان جاری‌ست!شقیقه‌ی زیستن را می‌شکافد مرگ،زاییده می‌شود نیلوفرانه‌ی این مردابو اندوه، بغض و بی‌عدالتی‌ها مانده‌اند منفور!آریدر این مرداب، نیلوفرانه باید ماند،ماند در جامه‌ی صلحدر آغوش مهربانی و عشق،در لباس لذتآن‌گاه که آستین بالا زده است برای مقابله با رنج و درد!و چنین می‌گذشت برماو ما بی‌اختیار گذر می‌کردیم از این دگردیسی‌های این گذرگاه!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم