می‌دانم که آفتاب برای ناز آمدمی‌دانم که نور برای شفا آمد،وگرنه که جهان در رقص جاری بودوگرنه که بی نو

می‌دانم که آفتاب برای ناز آمدمی‌دانم که نور برای شفا آمد،وگرنه که جهان در رقص جاری بودوگرنه که بی نور و آفتابکه بی آب و رقص دلبرانه‌ی مهتاب،بر پایه‌های حضور مانده بود حیات!می‌دانم که راز بقا نور استکه نور، طلسمی از عشق است...!می‌دانم که اسارت در اذهان، جوانه می‌زندرشد می‌کند و بشر را به قهقرای رنج‌های بی‌پایان می‌برَد!می‌دانم که ایمان بر پایه‌های خِرد برپا باید بشودمی‌دانم که باور در چهارچوبِ حقایق برجا باید بشود،و خوب می‌دانم که زندگی برای مردن و رفتن، جاری شده استو می‌دانم که در انحنای مقصد، عشق بغل گشوده است!و من می‌دانم که نور باید می‌بودو تاریکی سرلوحه‌ی هر آغاز و هر پایان می‌بود!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم