اصالت مرگ بودکه بقای این جان و جهان می‌بود!نبود؟بود بر بنای متحرک این خمیه‌شب بازی‌های جهان!جهانی که در تیررس عشق بود و نفرت بود و زمان..!به دایره‌ی اندیشه‌های فلاسفه در قابِ سکوت،به ابعاد این جنایت‌های ممنوعه‌ی این بشریتِ بی‌سود،جهان در قیاسِ ناسزای زمین، به بن‌بست می‌خورد در تابِ تخیلات!آری، این‌چنین بود بقای ناسزای بشربرای منافع‌طلبی‌های پر از شر!همچنان، خاورمیانه به زیر شلاقِ ظلم است،همچنان آزادی در غرب، یک توطعه و توهم سرد است،همچنان ایران، مادرانه‌ی مقتدرِ فرهنگ و تمدن استو همچنان، مرگ راستای این موجوداتِ مانده در تعفن است،تعفن گرفته از ظلم و فریب، از تبادلاتی که در آن، حاکمیت دارد تاریخ!و مرگ، عشق را هرگز نخواهد کشت، می‌دانم..!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم