ما خودمان را کشتیم!ما خودمان را به کشتن دادیم در انزوای این احکام و این اجتماع!ما خودمان را چرا می‌ک

ما خودمان را کشتیم!ما خودمان را به کشتن دادیم در انزوای این احکام و این اجتماع!ما خودمان را چرا می‌کشتیم؟خودمان را در راه هزاران راهِ عشق، کشتیم،ما خودمان را در نرقصیدن بر طابوت اندوه کشتیم،خودمان را در عاشقی نکردن‌ها کشتیم،ما، خودمان را در انزوا و ترس و حصارهای مکتوب شده بر ذهن‌هایمان، کشتیم!آخ، ما چقدر گناه داشتیم!گناه؟ گذر کنیم...ما خودمان را در اسارتگاهِ قوانینی منافع‌طلبانه به سلیقه‌ی قدرت‌ها، کشتیم!ما خودمان را در تلالوی آزادی،در لباس بی وجودِ عدالت‌خواهی،در تن مسموم و ناسزای برابری،ما خودمان را در جولانگاه مرگ، بارها به نادانی‌ها کشتیم!ما چرا باید بی‌شماران بار می‌مردیم در این زنده بودن‌ها؟ما خودمان را کشتیم در مرگ‌ها و میلاد‌ها،به روایت و احادیث و ناسزا‌ها..!ما چرا آن‌قدر خودمان را می‌کشتیم در کشتارگاهِ زندگان؟!؟هنگامه‌ی کمی، اندکی، زیستن نیست؟#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم