این زیستن، چنان گردباد بود!نبود؟بود، بود که می‌بلعید در ابعاد خودیکان به یکان آرزو‌ها را، زخم می‌زد بر جان و روان و سلول‌ها!گردبادی خون‌آلود به مدارِ حضور!سرابی گرسنه، سرابی تشنه،سرابی که هرگز سیر نمی‌شد از خوردن شادمانی‌های ما،سرابی که می‌کشت در خود یک به یک موجودات این جهان را..!این زیستن به اسارت اندوه بودبه اسارت غم‌های بی امان و پی‌درپی بود!این زیستن برای تمناهای ما خطی سرخ بودخطی صاف و موازی و ممتد به رنگ زجر بود!این زیستن دوا نمی‌شد مگر به عشق، این زیستن را درمان نمی‌کرد چیزی مگر عشق،مگر مهربان ماندن و بخشندگی کردن،این زیستن که قاتل بود ما را،می‌شود به تیرِ عشق آن را کشت و خود جاوید ماند!می‌شود، آری ایمان دارم به این هنر!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم