بشر!چرا به شر؟ندامتگاه خشمگین این آغاز شده‌ی رنگین، برجاست،این شرور به شر‌های طبیعیتِ انسان و حیوان و بی‌جان‌ها به اذهانِ انسان!قصاص بود؟قصاص به کدامین قضاوت؟به کدامین دادگاه بی دادخواه این مظلومیت‌هایی که در خون می‌غلتد!بر کدام جهان‌بینی می‌شود مصیبت و مرگ و خون و موشک‌ها را تعبیری به قضای سزاوارِ صلح دید؟شکارگاه است، زمین!در تیررس شهوانی‌های حماقت بار ماست این تن!در تیررس جولانگاه بی مبادلاتِ عدالت است این وطن!جهان تن بود و جهان بود وطن؟همچنان در انتظار مرگ می‌رقصیم همگان!کسی، تن می‌فروشد!کسی تن را جلوی گلوله و موشک می‌اندازد،کسی در خودفریبی‌ها به توهماتِ عشق می‌رقصد،کسی خود را مبارز به آیین و ادیان می‌نامدو کسی در انزوا و افسردگی‌های خود، مبادلات این زمین را لعنت می‌فرستد!و همچنان، جهان در چشم‌های عشق می‌رقصد،و صلح در افسارِ منافعِ این بشر، در گوشه‌ای از آزادی‌های گمنام، شعر می‌بافد!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم