در ابعاد این زیست‌گاه بشر،در گوشه‌ای از این کیهان که ترسیمی دارد چنان زنجیربا اشکالی که در چهره‌ی شب، کمی نما دارد،انسان همچنان توهم بر برتری در ذراتِ خود دارد!عجیب است، نیست؟این حضورِ یگانه‌ی ما در این سکونتگاه بی‌انتها،این هیاهوی خاموش بر قامتِ ناپایدار چشم‌ها،این پیمایش و ابتکار و نوآوری‌ها،همگان ترسیمی شکیبا می‌بودند از شعور ما...!عشق است، که دردهایِ این جان و جهان را می‌بوسد!عشق است که برابری می‌آفریند،که بخشندگی را قانون می داندکه عدالت را پرچم بر قد وقواره‌ی زیستن می‌دارد!اگر عشق را خالق نباشد انسان،موجودی تهی‌تر از هر موجود است!چنان شبی رها شده از رقص ستارگانبه دور از هر نور و هر بود و هر نبود!عشق است که کیهان را بغل خواهد گرفتتا سامان بگیرد این جان چنان رقص یک پروانه در آغوش نور!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم